Φιλε οδηγε...

.


χαρηκα γνωριμια ΣΤΟΠ
εσυ δικιο βριζεις ΣΤΟΠ
εγω γυναικα οδηγος ΣΤΟΠ
ΣΤΟΠ εσυ στα @@ σου ΣΤΟΠ
ποιος χεζει ΣΤΟΠ ΣΤΟΠ
γιδι ΣΤΟΠ

Ηταν ενα συντομο τηλεγραφημα προς το μαργαριταρι της ημερας και το τρυφερο ενσταντανε μας. Ενας ερωτας γεννηθηκε στους ελληνικους δρομους παλι, αχχ...

Και με αφορμη αυτο ακολουθει οδηγια προς "ναυτιλομενους":

Εισαι νεος οδηγος ή τωρα αποφασισες να παρεις διπλωμα? Η τυχη σου μολις σου χαμογελασε, γιατι εδω θα βρεις αυτο που θα χρειαστεις για να αντιμετωπισεις τη χαωδη και ανυποφορη κατασταση που περιμενει εσενα και τους γυρω σου. Και η συμβουλη ειναι μια και μοναδικη: ΜΗ ΤΟ ΚΑΝΕΙΣ!

Κατσε σπιτι σου, βρες ενα χομπι, μαθε πλεξιμο, κανε ιππασια, κρατα τα λεφτα που ως γνησιος ελλην μαζεψες για το λαδωμα και δωστα για ενισχυση των παθοντων κυκλοφορικου συστηματος μπας και γλυτωσουμε εμεις οι υπολοιποι το εγκεφαλικο απο την κυκλοφοριακη συμφορηση.

Τι εννοεις αν θελω να μου αδειασετε τους δρομους για να περναει μονο η αφεντια μου? Φυσικα αυτο θελω! Και που ανεχομαι τους υπολοιπους καραγκιοζηδες πολυ μου ειναι. Δε θελω αλλον εναν ασχετο σαν κι εσενα στους δρομους ΜΟΥ!

Τι? Συγχιστηκες? Εμ γι'αυτο σου λεω εγω...αν θιγεσαι ευκολα δε θα επιβιωσεις, θελει αναισθησια για να βγεις εκει οξω, ειναι ζουγκλα σου λεω, δε θα αντεξεις, θα σου σπασουν τα νευρα, εγω βρε για το καλο σου το ειπα...!?!

Τωρα λοιπον που εδωσα τα φωτα μου στη νεα, φιλοδοξη μα αμυαλη γενια ας επεκταθω λιγακι μιας κι εχω ορεξη.

Δε θα ασχοληθω με τους καφρους ταριφες, τους καμικαζι μηχανοβιους που χωνονται ενω εχεις βγαλει το φλασακι σου και ολα σου για να στριψεις, τους killer λεωφοριατζηδες, τους ανιωθους παππουδες, τις αμπαλες γυναικες, τη γελοιοτητα των ελεγχων της τροχαιας, την παρανοϊκη σημανση, το σπασαρχιδικο μποτιλιαρισμα και ολα τα υπολοιπα που δινουν την μοναδικη, αγαπησιαρικη, ανεπαναληπτη ατμοσφαιρα στους αξιολατρευτους δρομους της αξιοζηλευτης πολης μας. Ε τα εχουμε πει τοσες φορες πια, βαριεμαι παλι.

Αλλα...εχω να επισημανω δυο ενδιαφεροντα φαινομενα που κατα καιρους ταραζουν την ομαλοτατη κατα τ'αλλα ζωη στο τιμονι:

• Φαινομενο 1ο: Οδηγικη συμπεριφορα σε συνθηκες μεταβολης του καιρου.

Πεφτει η πρωτη σταγονα βροχης και θεωρω πλεον λογικο για πολλους και διαφορους λογους, που δεν ειναι ο σκοπος μου να αναλυσω τωρα, να επιβραδυνεται η κινηση. ΟΚ, δεκτον, η θερμοκρασια και η αποσταση σημειωνουν αντιστοιχες μεταβολες, καθως αποσταση που υπο σκιαν γινεται σε ενα τεταρτο, πλεον υπο βροχην αυξανεται στο 45λεπτο και απλα το παιρνεις αποφαση...Εγω με αλλο απορω.
Τα 4x4 και τα λοιπα συναφη τανκς γιατι με την πρωτη ανωμαλια του καιρου αυτοματως λειτουργουν αντιστροφως αναλογα με την κοινη λογικη? Κοινο μετρικο συστημα θερμοκρασιας-αποστασης διατυπωσα, αλλα θερμοκρασιας-κατοχου τζιπ δεν ειμαι ετοιμη να δεχτω ακομα. Οταν οι υπολοιποι παλευουμε με τα κυματα με μοναδικο οπλο μας τους υαλοκαθαριστηρες, το μονο που λειπει για να μας φτιαξει περισσοτερο τη διαθεση ειναι ο μανιασμενος επιδειξιας με το θεορατο SUV που επιταχυνει, προσπερναει σαν να μην υπαρχει αυριο και μπουγελωνει τους παντες στο διαβα του αφηνοντας πισω εμας σαν ακυβερνητες βαρκουλες χωρις ορατοτητα στα πελαγη του φρεσκοπλημμυρισμενου δρομου που εχει μετατραπει σε παραποταμο του Κηφισου.

• Φαινομενο 2ο: Οδηγικη συμπεριφορα οταν το ημερολογιο γραφει ημερα Σαββατο και ωρα βραδινη.

Ας πηξουν παλι οι δρομοι, ας βγει ο κοσμος να διασκεδασει, ας κανει ο καγκουρας με την αμαξαρα το κομματι του στους υπολοιπους, ας κανει ο καθενας ο,τι γουσταρει...Μπορει τουλαχιστον μεσα σε ολα αυτα να μην ξεχασει να οδηγαει? Ειλικρινα, εχω τρομοκρατηθει απο την ανεξηγητη, ανουσια, αδικαιολογητη, αδιανοητη, απιστευτη (και ειμαι ακομα στο αλφα) και δε συμμαζευεται κατασταση που επικρατει τα σαββατοβραδα. Τι σκατα, σεληνιαζεστε? Αν γινονται τοσα και τοσα μεσοβδομαδα απο διαφορους ηλιθιους, σε μποτιλιαρισματα, σε ωρα αιχμης, στην εθνικη, το Σαββατο τα κρουσματα σημειωνουν εκθετικη αυξηση (αυτο για τους φιλους μας της θεωρητικης σημαινει "ποοοολυ")!
Και προσπαθω εγω να το εξηγησω...Μην ειναι που βγαζουν την καταπιεση ολης της βδομαδας απο τη δουλεια, μην ειναι η απειρια απο τα πιτσιρικια που περιμεναν το ρεπο του πατερα τους για να παρουν το αμαξι, μην φταιει που οι αντρες πια δεν πηδανε και εκτονωνονται στη ταχυτητα, μη φταιει που οι γκομενες εντυπωσιαζονται απο αυτα τα μπλε φωτακια και το βουμ που κανει αυτο το τετοιο του γιαπη που τις πηδαει, μην ευθυνεται η γοβα στιλετο που φορεσαν οι φρεσκοστολισμενες τσουπρες που πανε Μαζωνακη και δεν πατανε καλα τα πεταλια, μην ειναι που αργησαν να βγουν απο το κομμωτηριο και τρεχουν να προλαβουν μη χασουν την εισοδο του Μαζωνακη στη σκηνη που στο μεσημεριανο ειπαν οτι θα κρεμεται απο τον πολυελαιο, μην ειναι που ηπιαν λιγακι παραπανω για να πανε κατω τα φαρμάκια που ο Μαζωνακης επαθε βρογχιτιδα και τελικα δεν βγηκε, μην ειναι που καποιοι πρεπει να κουνησουν μια φορα στο τοσο, ωστε να μην μεινει η μπαταρια, το αμαξι που εχουν ακινητοποιημενο κατω απο το σπιτι αλλα το καλογυαλιζουν καθε σαββατο για να το δουν οι γειτονες, μην ειναι η μαλακια που τους δερνει, μην ειν θεριο, μην ειν νησι που κειτεται στη θαλασσα..........??? Τα νευρα μου...Σκοτωστρες!


Αυτα ειχα να πω. Τα 'πα και ξαλαφρωσα.
Τα λεμε παλι στο φαναρι της Βουλιαγμενης για κοντρες...It's a date!
Α, και αν δω κανεναν σας να μου κλεβει τη θεση για παρκαρισμα θα του καρφωσω τη γοβα στιλετο μου στο υπογαστριο...It's a promise!

Υ.Γ. Ναι, εγω ειμαι οδηγαρα, θες κατι?
.

Η διδασκαλια σκοτωνει τη μαθηση

.



Πηγαινεις την πρωτη μερα στο σχολειο και σου λενε εκει θα μαθεις τοσα πολλα πραματα, θα γινεις καλυτερος ανθρωπος, θα ανοιξουν οι οριζοντες σου...

Βγαινεις την τελευταια μερα απο το σχολειο, μολις εχεις τελειωσει τις πανελληνιες, εχουν περασει 12 χρονια απο τοτε και το μονο που θες ειναι να τρεξεις οσο γινεται πιο μακρια.

Και αναρωτιεσαι ποσα μεσολαβησαν απο την πρωτη ως την τελευταια μερα.

Γνωρισες φιλους, γνωρισες και ανθρωπους που αν ηταν στο χερι σου δε θα ηθελες να τους ειχες γνωρισει ποτε, εμαθες τι σημαινει αγχος, μπηκες σε προγραμμα, γεμισες τις ωρες σου με φροντιστηρια, εκανες απειρες επαναληψεις στις διακοπες, αμετρητες εργασιες για το σπιτι, τσακωθηκες με τους γονεις σου για τις απουσιες, για το χαμηλο βαθμο στον ελεγχο, για το σχολιο της καθηγητριας οτι δεν εισαι συγκεντρωμενος στο μαθημα, γιατι δε γραφεις καλες εκθεσεις, γιατι εγραψες χαλια στο διαγωνισμα, ειδες αδικιες και ειδες αδυναμιες, αλλoτε μιλησες και αλλoτε επελεξες να το βουλωσεις.

Σωστα, εμαθες τοσα πολλα πραματα. Αλλα τωρα γιατι θες να τα ξεχασεις?

Και τωρα εισαι μονος σου εκει εξω, εκει που προετοιμαζοσουν τοσα χρονια να βρεθεις με οσα εφοδια εχεις μαζεψει. Ανυπομονεις αλλα νιωθεις χαμενος.
Η απαντηση ερχεται για σενα χωρις να χρειαζεται να το σκεφτεις περισσοτερο. Θα μπεις σε μια σχολη. Τοσο διαβασες, τετοιο βαθμο πηρες, σε αυτη τη σχολη θα μπεις. Ενταξει, και εκει τι θα κανω?

Περνας την πυλη του Πανεπιστημιου Αθηνων, αλλου ηθελες να εισαι αλλα δεν εισαι σιγουρος, ολοι λενε οτι ειναι το καλυτερο, εκει θα μαθεις τοσα πολλα πραματα, θα γινεις καλυτερος ανθρωπος, θα ανοιξουν οι οριζοντες σου...Παλι λες? Κατι δεν παει καλα εδω.

Και στο ενδιαμεσο μεγαλωνεις, μαθαινεις να βλεπεις γυρω σου με τον δικο σου τροπο, γεμιζεις εικονες και ερεθισματα, βλεπεις κι αλλες αδικιες, διαφωνεις και συγκρουεσαι και τοτε καταλαβαινεις...τοσα χρονια σε επηξαν στις μαλακιες!
Ο,τι εμαθες το εμαθες μονος σου.

Κανενας καθηγητης, κανενα διαγωνισμα, καμμια εξεταστικη δε σε εκανε καλυτερο ανθρωπο.

Και οσο ησουν στο σχολειο ή οταν αποφασισες να μπεις σε μια σχολη ηταν πολυ αργα οταν ανακαλυψες ποσο ενδιαφερον εχουν αυτα που κανεις. Γιατι οσα σου πεταξε στη μουρη ο βαριεστημενος καθηγητης σου ηταν μονο και μονο για να καταφερεις να περασεις την ταξη ή να παρεις το πενταρακι και να μην τον ξαναδεις στα ματια σου.

Και αν στο ενδιαμεσο αποφασισες να κανεις πραγματα που ενιωθες να σε γοητευουν, που πραγματικα σε ενδιεφεραν, που ηθελες να τα μαθεις, που ειχες την καυλα ρε γαμωτο να τα κυνηγησεις ηταν για να ζησεις τις εμπειριες σου, να δουλεψεις, να ταξιδεψεις, να μαθεις και να κανεις πραγματα που κανενας δεν ειχε προσχεδιασει για σενα αλλα ηταν μονο δικα σου.

Με μετρο ομως ε! Τι γιατι? Υπερβολικη αισθηση ελευθεριας εμφανιζεται σε ατομα με αποκλινουσες και εκτροπες συμπεριφορες και πρεπει να ελεγχονται. Τσ τσ τσ ουτε τα βασικα δε ξερεις, πρεπει να συμμορφωθεις young man!

Το γαμωτο ομως στην υποθεση ειναι οταν εχεις βρει αυτο που αγαπας ή συνειδητοποιεις εστω και αργα οτι εχεις ενδιαφερον για αυτο που ξεκινησες και απλα χρειαζεσαι καποιον να σε βοηθησει, εναν οδηγο για να μη νιωθεις χαμενος.
Γιατι τοτε ακριβως, οταν δυσκολευεσαι, αλλα θελεις να ξεπερασεις τις δυσκολιες το μονο που δεν εχεις αναγκη ειναι τον καθηγητη που θα επιβεβαιωσει την εξουσια του πανω σου, που θα σου κλεισει την πορτα με τη μοναδικη συμβουλη: διαβασε περισσοτερο την αλλη φορα τις σημειωσεις μου και θα περασεις. Μα δεν θελω να περασω μονο, μα νομιζα οτι ολο το χρονο δουλευα για κατι που ειχε ενδιαφερον, νομιζα οτι θα με ενθαρρυνεις να διαβασω οχι μονο για να παρω το πενταρακι σου, το θεωρημα το καταλαβαινω, αυτο που δε καταλαβαινω ειναι γιατι τωρα να με κανεις να το σιχαθω τοσο?

Και τελικα το παιρνεις αποφαση. Θα κανεις παλι τον μαλακα, δε θα μιλησεις, θα κανεις αυτο που θα σου πουν. Και ολα θα ειναι καλα.

Οταν γινει αυτο επιτελους η κοινωνια θα ειναι ετοιμη να σε δεχτει.
Αργησες να το καταλαβεις. Μας ειχες απογοητευσει. Αλλα επιτελους εβαλες μυαλο.
Δεν εχεις μαθει τιποτα? Τι θες πια? Εχεις καταντησει ενοχλητικος. Αφου δε χρειαζεται.
Κανεις δε το χρειαστηκε.

Εχεις κανει ακριβως ο,τι σε διδαξαμε.

Δε χρειαζεται να εχεις μαθει απολυτως τιποτα.

.

Μια πρωτη ξεναγηση

.

Η χωματερη που εχω στο μυαλο μου ειναι αυτο το αχανες μερος, με τα βουνα απο αχρηστα αντικειμενα, παλιατζουρες και υπολειμματα περασμενων εποχων...η αληθεια ειναι οτι δεν εχω δει ποτε μου ενα τετοιο μερος, δε ξερω καν αν υπαρχει ετσι οπως το φανταζομαι. Ομως στο μυαλο μου οσο ημουν πιτσιρικι ηταν ο παραδεισος!

Θα χανομουν με τις ωρες, θα ψαχουλευα μεσα στους σωρους και θα περιμενα να ανακαλυψω το θησαυρο μου. Κατι, οτιδηποτε που θα μου κεντριζε το ενδιαφερον, κατι που θα με εκανε να θελω να το παρω μαζι μου, να το ξεσκονισω, να το επεξεργαστω και να του δωσω παλι ζωη οπως παλια οταν ηταν στα χερια καποιου που το ειχε αναγκη. Και ετσι θα ξεκιναγε το παιχνιδι...

Η χωματερη μου ειναι ενα μερος με σκορπια, σκονισμενα αντικειμενα που δε φαινονται να εχουν αξια μεχρι να τα βρεις, τα ξεθαψεις και τα ξαναγυαλισεις. Ειναι γεματη απο πραγματα που παλιωσαν, που εσπασαν και δε γινοταν να ξανακολησουν ή που πεταξε καποιος γιατι ειχε την αναγκη να τα βγαλει μια και καλη απο τη ζωη του . Και αυτα καταληγουν εκει, μερικα θαμμενα, μερικα πανω πανω στην επιφανεια, καποια μπορει να λειτουργουν ακομα και αλλα ειναι αλλοιωμενα απο τον καιρο...μεχρι να βρεθει η στιγμη που καποιο πιτσιρικι θα τα ξεθαψει και θα θελει να παιξει μαζι τους.

Η χωματερη μου, λοιπον, ειναι αγαπημενο μερος. Κρυβει μυστικα και με περιμενει να την εξερευνησω. Θα τη γεμισω και με αλλες παλιατζουρες και οταν θα εχω διαθεση θα χαθω στα αδυτα της. Και ετσι αρχιζει το ταξιδι...

Τελικα, αν με ρωτησεις δε ξερω γιατι αποφασισα να αρχισω να γραφω εδω.
Παντα μου αρεσε να γραφω, αλλα πρωτη φορα αποτυπωνω τις σκεψεις μου σε μια οθονη. Καποιες φορες ντρεπομαι αλλα γενικα δε φοβαμαι τους ανθρωπους. Γελαω πολυ και με τη ψυχη μου, τα ελαττωματα μου τα λεω και οι περισσοτεροι νιωθουν ανετα μαζι μου απ'ο,τι λενε. Ολα καλα , αλλα ενα χαρακτηριστικο μου ειναι να μην ανοιγομαι ευκολα.

Δεν ειναι ανασφαλεια, δεν ειναι φοβος, ουτε εχω πληγωθει στο παρελθον. Ουτε προσποιουμαι για να κρυψω κατι. Αλλα ετσι ειναι. Πιο πολυ νιωθω τις σκεψεις μου ως ενα προσωπικο ταξιδι. Απο μικρη ενιωθα οτι δεν σκεφτομουν τα ιδια πραματα με τους φιλους μου, δεν ηθελα να κανω οσα εκαναν οι περισσοτεροι, στην αρχη με φοβιζε αλλα μετα μου αρεσε γιατι ηταν κατι δικο μου, ξεχωριστο.

Ομως ειναι και αυτες οι στιγμες που θα ηθελα να ξερω πως θα αντιδρουσε καποιος αν του ελεγα ανοιχτα οσα νιωθω, να μην κρυψω τιποτα, και τα καλα και τα κακα μου, και να δω αν ποτε με ειχε φανταστει ετσι. Εμμμ...ναι κι ομως εγω ειμαι βρε...σουρπράιζ!?

Τωρα, τουτο δω το πραμα ειναι κατι τελειως καινουριο για μενα. Παραδεχομαι οτι μου κεντριζει το ενδιαφερον. Αν και δε ξερω ακομα ποιο ειναι το νοημα να γραφεις προσωπικες σκεψεις καπου οπου εχουν προσβαση ολοι ακομα και αν δε σε ξερουν.
Τι να πω, καθε μερα κατι καινουριο.

...και ετσι μπηκε το πρωτο σκουπιδακι στην ολοκαινουρια καλογυαλισμενη χωματερη μου!

.