Τhe Girl Is Back In Town

Αφηνω πλεον για τα καλα πισω μου την καλοκαιρινη ποδοσφαιρικη αναμνηση του φετινου μουντιαλ (ενταξει το εμπεδωσαμε, νικησε η Ισπανια, ας μη το κανουμε αλλο θεμα...πφφ) και τη θεση της παιρνουν οι πιο προσφατες, ολοκαινουριες καλοκαιρινες αναμνησεις μου απο τις ολιγοημερες διακοπες στη Μυτιληνη (νομιζω οτι το εγραψα σωστα αυτη τη φορα).

Ναι, λοιπον, ΓΥΡΙΣΑΑΑΑ!


Και εχω ενα κεφαλι τιγκα στα στιγμιοτυπα και τις φασεις χαλαρωσης, χαζομαρας και λιωσιματος που παιζουν συνεχως σε replay στο μυαλο μου!

Γενικα ειπαμε να μη το πολυοργανωσουμε το πραγμα, να τα αφησουμε ολα στο φλου, με μια διαθεση στο χαλαρο, χωρις πιεση και τελικα ολο αυτο (ευτυχως) πετυχε και με το παραπανω.

Επιλεξαμε τη Λεσβο ως καλοκαιρινο προορισμο για φετος λογω του φανταρου μας που πηζει στο νησι, αλλα και της ευκαιριας να τον εκμεταλλευτουμε και να του κουβαληθουμε μιας και εχει σπιτι εκει.
Επιπλεον, ηθελε καποιον να φερει το αμαξι του για να το εχει μεχρι να απολυθει και φυσικα εμπιστευτηκε -ποιον αλλο- εμενα φυσικα, καθως ειμαι γνωστη οδηγαρα εγω, αμε! (ναι εφτασε αθικτο)

Απο Αθηνα ξεκινησαμε 3 ατομα, αργοτερα θα ερχονταν και 2 Σερβοι, συν ο φανταρος + αλλος 1 που ηταν ηδη εκει, συνολο 7 κεφαλια βοοειδων ελευθερας βοσκης.

Και τωρα ακολουθει brainstorming (τρικυμια εν κρανιω) απο στιγμιοτυπα με τιτλο: "Πώς περασα φετος στις διακοπες μου."

Λοιπον.

Η περιπετεια ξεκινησε νωρις, μιας κι επρεπε να βαλω εγω το αμαξι στο καραβι, πραγμα που παντα το φοβομουν ετσι κλειστοφοβικα και στεναχωρα που ειναι εκει μεσα. Εκει λοιπον που τσουκου τσουκου τσουλαγα προς το σκοτεινο αμπαρι του πλοιου, μου κανει σημα ο τυπος που εδινε οδηγιες και μου λεει:
"Λοιπον, τη βλεπεις την (θεοστενη+αποτομη) μπαρα που παει στο παταρι? Εκει θα το ανεβασεις με την οπισθεν". Γουρλωνω τα ματια και σκεφτομαι, ναι, μηπως να το κανω και με κλειστα ματια, δεμενα χερια και με μια μπανανα στο κεφαλι???
Κι ομως, τα καταφερα με ανεση και στυλ κι εχω να το λεω...Σουμαχερ φαε τη σκονη μου!

Ενα ακομα μικρο, αλλα αξιοσημειωτο, συμβαν μεσα στο πλοιο ηταν οτι η φανταστικη Αντιγονη ειχε προνοησει να φτιαξει παστιτσιο για το ταξιδι, αλλα η χαζη Αντιγονη (διχασμενη προσωπικοτητα) ξεχασε τα πιρουνια, οποτε κατακρεουργησαμε το παστιτσιο με πλαστικα κουταλακια παγωτου. Και καπως ετσι τη βγαλαμε ολο το βραδυ.

Τωρα για τη διαμονη μας εκει τί να πρωτοπω?
Ομοφωνα ειχε τεθει ως βασικος στοχος να λιωσουμε ασυστολα, πραγμα καθολου δυσκολο οταν η παραλια ηταν 3 μετρα εξω απο την πορτα του σπιτιου!

Λιωωωωσιμο, λοιπον, στη θαλασσα απο το πρωι, σχεδον ολη τη μερα με το μαγιω, μεσημεριανη σιεστα στην αιωρα κατω απο τα δεντρα, βολτες με τα ποδια στα βραχια το απογευμα , νυχτες στην αμμο κατω απο τα αστερια μεχρι αργα και υπνος το βραδυ υπο τον ηχο των κυματων...ε τί αλλο να θες πια???

Σε καποια φαση εμφανιστηκε στην παραλια ενας μπαρμπας-ποζερι ο οποιος εκανε καϊτ σερφινγκ και καθε φορα που περναγε απο μπροστα μας εκανε κι απο μια αναποδη τουμπα και ξεσπαγαμε εμεις σε χειροκροτηματα και φωνες για να τον ενθαρρυνουμε (ο τυπος μου δημιουργησε ενα ψιλοκομπλεξ ομολογω...γαμωτο αυτος στα 50 του ειναι πιο αθλητικος απο μενα στα τωρα μου χρμφ).

Τελικα, δε μειναμε ολο τον καιρο σε ενα σημειο.
Πηγαμε και εκδρομουλες στα γραφικα χωρια στο Μολυβο και στη Σκαλα Συκαμιας για παγωτο διπλα στο κυμα με παρεα τον παπαγαλο, στο Πετρι για φαι με θεα απο ψηλα στη θαλασσα και το ηλιοβασιλεμα (μπλουμ ο ηλιος στο νερο), στη Σκαλα Καλλονης ενα βραδυ για μπυρες στη παραλια (ακολουθησε πολεμος με πετραδακια, οτιναναι φαση), στα Βατερα για πιο τρεντυ εμπειρια διακοπων και τελος σε εναν καταρρακτη καπου στο δασος, οπου κατι μας επιασε και σκαρφαλωναμε τα βραχια για μια μινι ηλιαση μες στο καταμεσημερο.

Βεβαιως στα highlights μπαινουν επαξια τα γενεθλια της Αντιγονης.
Ξεκινησαν ωραια και καλα σαν μινι παρτυ-εκπληξη και κατεληξαν σε εναν επικων διαστασεων φαγητοπολεμο!
Τα εκτοξευομενα πυρομαχικα διασπορας και μακρας εμβελειας αποτελουνταν απο κομματια τουρτας, τζατζικι, σαλατα, μπριζολες, γιαουρτι, αυγα, αλευρι και ζαχαρη, ακολουθουμενα απο μπουγελο με λαστιχο και λεκανες με νερο και αμεσως μετα με βραδυνη βουτια στη θαλασσα...χεχ!

Αν και τα εφοδια φαγητου εκεινο το βραδυ στερεψαν και το ψυγειο ερημωσε αποτομα, παρολαυτα το φαι δε μας ελειψε.
Δυο φορες οργανωσαμε μπαρμπεκιου/οργιο με κοψιδια, καναδυο φορες μαγειρεψαμε κατι προχειρο, ενω τις υπολοιπες μερες τα πιατα και τα καραφακια με το ουζο πηγαιναν κι ερχονταν στα παραθαλασσια ταβερνακια (Γιωτης μαμπο!) και στο καφενειο κατω απο τον πλατανο παρεα με τους ντοπιους παππουδες.

Ωραιο σκηνικο ηταν και η κουβεντα που ετυχε να πιασω με εναν παππου ενα μεσημερι, οταν καθομουν στις καρεκλες εξω απο ενα κλειστο καφενειο, οσο τα υπολοιπα παιδια περιμεναν στην απεναντι πιτσαρια να ετοιμαστουν οι πιτσες που θα παιρναμε μαζι μας στη παραλια.
Εγω απλα μια καλησπερα ειπα και ο παππους αρχισε να μου λεει ιστοριες για τη ζωη του (ενταξει τον ενθαρρυνα κι εγω λιγο), τα παραπονα του για το γιο του και τα χωραφια που ερημωνουν στο χωριο, για τα ταξιδια του στη Σουματρα, τους ουρακοταγκους, τα μαϊμουδελια που τους πεταγαν καρυδες και δε θυμαμαι κι εγω ποσα αλλα...εντυπωσιακο...

Ε ναι, καλε το ρωτας, αν ειναι ποτε δυνατον, μα φυσικα και δεν ελειψαν ουτε οι καθιερωμενες καμμενες συζητησεις μας.
Αναμεσα σε τοσα και τοσα προεκυψε η ιδεα της δημιουργιας μιας θρησκειας που εκτος των αλλων οι πιστοι θα κερδιζουν τον παραδεισο στελνοντας sms, καθως και η ανακαλυψη νεου ποτου με την πιασαρικη ονομασια "Βloody Lesbian©" που φτιαχνεται με ουζο και ταμπασκο. Ναι...

Επισης χαρηκα που γνωρισα καλυτερα τους δυο Σερβους που ηταν μαζι μας, πολυ ευχαριστα ατομα, γελασαμε πολυ, επιναν πολυ, συνεχεια και τα παντα, μας εφεραν και σλιβοβιτσα (ειδος τσιπουρου απο δαμασκηνα) και σερβικο ρακι με γευση ροδακινο που καιει σαν διαολος αλλα θες κι αλλο, μας προσκαλεσαν και στη Σερβια για το φεστιβαλ κρασιου το φθινοπωρο...μα τί καλα παιδια!!

Ε αυτα.

Περιμενω και τις φωτος των παιδιων μιας κι εγω βαρεθηκα ανελεητα να τραβαω φωτογραφιες. Παντως τα ντοκουμεντα υπαρχουν...ελπιζω μονο να μη διαρρευσουν πολυ...(χμμμ ατιμο φατσαμπουκ)

ἐπιμύθιον:

Τελικα η συνταγη ειναι απλη:
6-7 φιλαρακια της αρεσκειας μας, μια τζουρα ευχαριστης διαθεσης, μπολικη δοση τρελας (δε θελω τσιγκουνιες, αφου δεν παχαινει), προσθετουμε συνεχως σταθερες δοσεις ουζου, ανακατευουμε καλα σε αλμυρο θαλασσινο νερο και αφηνουμε το μιγμα να σιγοβρασει για 10 μερουλες.

Καλη ορεξη!

Η μπαλα στη σεντρα και φρρρρρρτ!

Ή μαλλον βzzzzzz γιατι το σημα κατατεθεν του MUNDIAL 2010 ειναι η βουβουζελα!

Ναι κοριτσι πραμα και καθομαι και βλεπω ποδοσφαιρο.
Και ναι μου αρεσει. Και οχι επειδη ειναι νοστιμουληδες οι ποδοσφαιριστες ενταξει???
(οχι οτι δεν ειναι, αλλα αυτο μου πηδαει τα επιχειρηματα).

Ουτε ξεκινησα να βλεπω οταν πηρε η Ελλαδα το Εuro το 2004. Και για να πω την αληθεια, ποτέ δεν καταλαβα πώς εγινε αυτο και ναι το παραδεχομαι, τοτε ΔΕΝ υποστηριζα την εθνικη Ελλαδος! Ναι το λεω και δε φοβαμαι τιποτα.......

................

(παυση)

...........

......ενταξει ειμαι ακομα σωα, δεν εισεβαλε καμμια μυστικη υπηρεσια παρακολουθησης αντιφρονουντων, ουτε μου αφησε απειλητικο μηνυμα κανενας χρυσαυγιτης, ουτε καιγεται κανενας σταυρος στην αυλη μου προς το παρον...

Τωρα πρεπει και να το εξηγησω αυτο ε?
Λοιπον ενταξει, θα κανω μια προσπαθεια.

Λογοι που δεν υποστηριζα την εθνικη Ελλαδος στο Εuro 2004
(και δε ντρεπομαι να το πω):

1. Δε θεωρουσα οτι ηταν ικανη ή αξιζε να το παρει.

Ολοι οι Ελληνες κωλοχαρηκαν απο την τεραστια επιτυχια της εθνικης, αλλα κανεις-σωφρων-δεν υποστηριξε οτι κερδισε επειδη ειχε την υπερομαδα, επειδη ηταν η καλυτερη, επειδη ειχε την ποιοτητα, επειδη ξεχωριζε απο θεμα ικανοτητων κ.τ.λ.
Ακομα και τα μεγαλα κεφαλια του χωρου-οσων βεβαια δε φουσκωσαν τα μυαλα ή δεν ειχαν αμεσο συμφερον απο το χωρο της ποδοσφαιρικης μπιζνας-το παραδεχονται.

Κερδισε για ενα σωρο αλλους λογους ομως, οπως η τυχη, η αθλια εμφανιση των αντιπαλων της, η αποτελεσματικη οπως αποδειχτηκε τακτικη φθορας και το αμυντικο στησιμο της ομαδας, η ιδεα οτι ηταν αουτσαιντερ και γι'αυτο το λογο ειχαν την καλυτερη ψυχολογια, αυτο που πολλοι αποδιδουν ως περισσοτερη "θεληση", η τυχη, η τυχη (το ειπα?), οι συγκυριες, ε και η τυχη.

Επαναλαμβανω: Δεν ειναι μονο δικα μου συμπερασματα αυτα (δεν το παιζω ξερολας αλλα αυτα που αναφερουν πολλοι τωρα ειδα και γω τοτε). Εκτος απο τους πολυ πωρωμενους ελληναραδες δε θα βρεις πολλους να σου πουν οτι αντικειμενικα εκεινη η εθνικη ηταν η τρελη ομαδαρα. Συγκριτικα με τον παλιο της εαυτο ναι ηταν καλυτερη, αλλα συγκριτικα με τη δυναμικη αλλων ομαδων, οχι δεν ισχυει αυτο.

Ολοι οσοι την υποστηριζαν ηθελαν να τη δουν να πηγαινει καλα (οπως κανουμε ολοι με τις ομαδες μας ανεξαρτητως δυναμικης), αλλα ποιος ηταν αυτος που πιστευε αληθεια οτι θα το σηκωσει?

2. Μου φαινοταν εντελως παραλογο ατομα που χρονια γνωριζαμε οτι ηταν μετριας ικανοτητας, τοτε να αντιμετωπιζονται ως παιχταραδες και αλλες υπερβολες, γιατι μαντεψε, απλα δεν ηταν.

Και αυτο αποδειχτηκε αφτερ το ποδοσφαιρικο θαυμα του 2004 που η πορεια της ιδιας ομαδας (με τους ιδιους παικτες, προπονητη, στησιμο, στηριξη απο ολους+φουσκωμενη αυτοπεποιθηση) στις μετεπειτα διοργανωσεις δεν ηταν ανταξια του τιτλου της ως πρωταθλητρια Ευρωπης (βλ. Κυπελλο Συνομοσπονδιων 2005, Μουντιαλ 2006, Εuro 2008, Mουντιαλ 2010).

Τι απεγινε τοτε η ποδοσφαιρικη υπερδυναμη?
Απλα δεν υπηρξε ποτε. Και δε το λεω χαιρεκακα (περιεργως), απλα ηταν η προφανης και καθολου απροσδοκητη εξελιξη.

3. Το ποδοσφαιρο που επαιζε τοτε η ελληνικη ομαδα απλα δε μου αρεσε.

Δε μου αρεσε καθολου ομως! Και το ξαναλεω, χωρις να θελω να το παιξω καμμια κολημενη με τη μπαλα ξερω γω, αλλα για τα δικα μου γουστα και δικαιωμα μου στη τελικη, δε θεωρουσα οτι εβλεπα ωραιο ποδοσφαιρο απο αυτη την ομαδα.

Ουτε θεωρουσα οτι πρεπει να εθελοτυφλω οπως κανανε οι περισσοτεροι και να την υποστηριζω σωνει και καλα επειδη ειναι ελληνικη.

Βεβαια θυμαμαι εντονα να με απογοητευουν και αλλες ομαδες που υποστηριζα, αλλα τι να γινει ετσι ειναι το ποδοσφαιρο.

Παντως το παιχνιδι της εθνικης δε θυμαμαι να το φχαριστηθηκα και ποτε ιδιαιτερα.

Μαλιστα ολοι ειχαν να λενε για το στησιμο (και μαλιστα με ψιλοειρωνικα σχολια απο το διεθνη τυπο-ζηλευαν θα μου πει καποιος επειδη πετυχε, anyway), για το αντιποδοσφαιρο της εθνικης και οτι «ο Ρεχάγκελ έβαλε μπροστά στην εστία και το πούλμαν που μετέφερε την ελληνική ομάδα» ή για την «αρχαιοελληνική τακτική 9+0+1».
Ε και κατα τη γνωμη ΜΟΥ ειχαν δικιο. Τοοοσο απλα.

4. Ποτε δεν υποστηριζα την ιδεα της "εθνικης" ομαδας.

Παντα μου την εδινε η ιδεα οτι ειναι εθνικη υποθεση, οτι εκπροσωπειται ενα εθνος (αναμεσα τους και εγω), οτι εχει πολιτικες επεκτασεις, οτι διακυβευεται το κυρος του εθνους απο εναν ποδοσφαιρικο αγωνα και αλλα τετοια μπαρμπουτσαλα .

Μια απλη νικη ξεχυλωνεται στα ορια του «εθνικου θριαμβου» με ολα τα επακολουθα, την πατριωτικη επαρση , τη δικαιωση και την επικρατηση του εθνους απεναντι στους υπολοιπους (ολα τα εχουμε δει, απο παρασημα απο τον Προεδρο της Δημοκρατιας, μεχρι ξυλο στους μεταναστες) και να μη μιλησω για την «εθνικη ηττα» καλυτερα...

Και ολα αυτα επειδη παιζουν μπαλα 11(+κατι ψιλα) βλαμμενοι που δε ξερουν τιποτα αλλο να κανουν στη ζωη τους απο το να κλωτσανε μια μπαλα και να διαφημιζουν σαμπουαν με αμοιβη κατι ψωροεκατομμυριακια -συνηθως μαυρα στο επιπεδο των συλλογων- και αυτοι ειναι που εκπροσωπουν εμενα...και πότε τους το ζητησα εγω και δε το θυμαμαι??

Ή μηπως κερδιζω εγω κατι οταν αυτοι τσεπωνουν τα λεφτουδακια και τη φημη, παραλληλα με ολους τους γυρω παραγοντες-επιχειρηματιες-δημοσιογραφους-και λοιπα λαμογια, εκτος βεβαια απο την πολυδιαφημισμενη «εθνικη υπερηφανια» που το χουν κανει καραμελα και πολυ μου ειναι? Και μετα μου κλαιγονται οταν τους κανεις κακη κριτικη, πφφφ μαλθακοι...

Μα καλα τοσο πολυ πια τα εχουμε σκατωσει πλεον στον πολιτικοκοινωνικο τομεα, στον πολιτισμο και τις επιστημες ως χωρα, που ψαχνουμε απεγνωσμενα τον εθνικο ηρωα που θα βαλει εστω μια κεφαλια, θα κατσει κατω απο την μπαρα ντοπαρισμενος, θα τραγουδισει ενα σαχλοτραγουδο με μινι πανακριβο φορεμα, για να μπορεσουμε να διαφημιστουμε στους "εξω" και να φουσκωσουμε και μεις επιτελους απο εθνικη περηφανια (ρητορικη ερωτηση)??

Γιατι με ολα αυτα, σου πετανε μεσα κι εναν εθνικο υμνο, μια σημαια, ενα εθνοσημο και τόλμα μετα εσυ να φερεις αντιρρηση και να μη πεσουν να σε πλακωσουν τα γνωστα κουρδισμενα φασιστακια. Και για να εξηγουμαστε, αυτο ακριβως ισχυει για ολες τις χωρες και επιχειρηματα του στυλ "γιατι, οι αλλοι ειναι καλυτεροι?" τα θεωρω βλακωδη.

Δε λεω, πλακα εχει να βλεπεις τους παικτες της χωρας σου να αναμετρουνται σε αγωνες, να μπλεκεις σε ολο αυτο το πανηγυρι, να τους κρινεις, να χαιρεσαι, να ψιλοτσακωνεσαι και ολο αυτο το πακετο, που στη τελικη για ποδοσφαιρικη αναμετρηση και συγκριση ικανοτητων με παικτες απο αλλες χωρες μιλαμε, αλλα μεχρι εκει.

Το γουσταρω γαμωτο το ποδοσφαιρο, μου αρεσει και η γκρινια και η μουρμουρα και οι ανατροπες του και οι βλαμμενοι οπαδοι του, αλλα δε γουσταρω να μου το πλασαρουν σαν κατι που θα με εξυψωσει εμενα και τους συμπατριωτες μου...

Πώς ρε φιλε εγινες ξαφνικα σουπερ γαμηστερος επειδη κερδισε η ομαδα σου, αφου κι εσυ στον καναπε του σπιτιου σου με το πιτογυρο στο χερι ησουν οπως ολοι μας, πότε ξαφνικα μου εγινες ελληναρας και γαμαω και δερνω (κυριως αλβανους γιατι γερμανους/αγγλους/γαλλους δε μας παιρνει)???

Αυτα τα ολιγα ειχα λοιπον να πω για τις ενδοξες εκεινες μερες πισω εις το σωτηριον ετος 2004.

Και στη τελικη εγω ημουν η χαμενη, αφου οι ομαδες που υποστηριζα πηραν τον πουλο απο αυτη την μετρια για μενα ομαδα της εθνικης Ελλαδος, ε καλα να παθουν κι αυτες ας μην μαλακιζονταν να μην επαιρνε αλλος το γαμημεν...ε το τιμημενο εννοω.

Παντα ετσι εβλεπα ποδοσφαιρο και ακομα ετσι το βλεπω, υποστηριζω καποιες ομαδες, για τους δικους μου λογους, ειτε ειναι σε εγχωριες ειτε σε διεθνεις διοργανωσεις, χαιρομαι οταν νικανε, μου τη σπαει οταν χανουν, με συναρπαζουν οι μικρες χαζες φασεις ακομα και οι γκρινιες, αλλα ολα αυτα για μενα κρατανε 90'+καθυστερησεις και αντε λιγο παραπανω αν τυχει να βρεθει καποιος που να θελει να συζητησουμε για τον αγωνα.

Διοτι ειναι και αυτο βλεπεις, καθοτι κοριτσακι, δε γεμιζω το ματι σε καποιους πολυξερους αντρες που εχουν αναγαγει το αθλημα σε επιστημη και μονο οι λιγοι και εκλεκτοι κατοχοι της "αληθειας και της γνωσης" μπορουν να συμμετεχουν. Δε μου καιγεται καρφι. Εξακολουθω να βλεπω τους αγωνες που θελω με παρεα, με τον πατερα μου και πολλες φορες μονη μου και πολυ το χαιρομαι!

Και ναι εχω παει στο γηπεδο, ξερω τι ειναι το οφσαιντ, βλεπω αν κανουν κοντρολ με το χερι και γενικα αν κανουν φαουλ, ξερω ποτε πρεπει να παρουν καρτα, ποτε κανει λαθος ο εποπτης, τους βασικους κανονισμους, γελαω με τα μαργαριταρια των σχολιαστων, βλεπω αγωνα ακομα κι αν εχει απεργια η ΕΣΗΕΑ (μη σου πω οτι μου αρεσει κιολας χωρις περιγραφη) και λοιπα και λοιπα...

Χμμ...
Ε δεν ηξερα οτι θα εχει τετοια εκταση και τετοια κατευθυνση το ποστ οταν ξεκιναγα και η αληθεια ειναι οτι αρχισα να γραφω με αφορμη το Παγκοσμιο Κυπελλο στη Ν.Αφρικη...πφφφ εμεις γι'αλλου κινησαμε και αλλου η μπαλα μας πηγε ...


Ναι το Μουντιαλ, λοιπον, ξεκινησε ψιλομουφα απο οσο ειδα, ειχε βεβαια το ενδιαφερον τί θα κανει η εθνικη, επεσε το καθιερωμενο κραξιμο, το πηραν πισω ως συνηθως οταν εφερε καλο αποτελεσμα με τη Νιγηρια, ειχε ενδιαφερον που επαιξαν επιτελους κι άλλα προσωπα (με αυτα εγινε και το θαυμα να βαλουν τα γκολ-viva σαλπι) ΑΛΛΑ η συνεχεια ηταν αυτη που εμενα κυριως με αποζημιωσε και με το παραπανω!

Ηδη ειμαστε στη φαση των ημιτελικων και, ω ναι, 2/4 των ομαδων που περασαν ειναι η Ολλανδια και η Γερμανια!! χεχεχ αγαπες!



Γαμωτο να μη παιζω στοιχημα...κατι θα βγαζαμε, αλλα μπα, τα αφηνω για τους αλλους αυτα. Καποτε σε ενα προπο ειχα πιασει 12αρι αλλα μουφα, ψιλοπραγματα εδωσε. Δεν ειμαι τετοιο μουτρο εγω...σουβλακι, μπυρα και μπαλα δωσε μου και ειμαι ετοιμη για τον αγωνιστικο χωρο (τον καναπε εννοω).

Λοιπον ωραια φαση αυτη και θεαμα εχει και καλες ομαδες και παρατραγουδα και αποκλεισμους, κλαματα και γκρινιες και ολα. Μια χαρα λεμε!

Τελος.

Το αγοροκοριτσο παει να φτιαξει μπουκλες τωρα και να κανει αποτριχωση για να νιωσει (τον πονο και) οτι ειναι γυναικα παλι...μη ξεχνιομαστε ε!
(αχ ο Sneijder...γρρρρρ :Ρ)

Αντε και εχει και αγωνα το βραδυ...

Hup Oranje!!!

Θα παει μακρια η βαλιτσα...?

Ξεκινησα να γραφω το παρον ποστ χωρις συγκεκριμενο σκοπο...ναι παλι!

Ειναι που εχω δουλειες να κανω και εχουν στερεψει οι περιφερειακες ασχολιες μου με ασχετα ωστε να τις αποφυγω. Σε ενα πραγμα βασιζομαι συνηθως κατι τετοιες στιγμες και αυτο δεν ειναι αλλο απο το ψυγειο μου. Αυτη τη φορα ομως με προδωσε το ατιμο. Οι προμηθειες παγωτου και αλλων καλουδιων στερεψαν dammit! Συνεπως, κατεφυγα στο σχεδιο Β, το γραψιμο (παλι εσυ αγαπημενε αναγνωστη-γκουχ-θυμα-γκουχ θα το υποστεις αυτο).

Αλλα δεν αγχωνομαι, παω διακοπουλες την αλλη βδομαδα γιεεεε.

Και μολις θυμηθηκα οτι πρεπει να παρω μαγιω γιατι μου φαινεται οτι εχω να βουτηξω σε νερο εκτος της μπανιερας μου απο την κολυμπηθρα που με βαφτιζανε...καλα ναι υπερβαλλω, εχω ενα μαγιω αλλα αν το φορεσω αυτο εχω την αισθηση οτι θα προκαλεσω πολλα ψυχολογικα προβληματα στα παιδακια με μασκα που θα τυχει να εξερευνουν τον βυθο γυρω μου και τελικα θα ανακαλυψουν τον...ε χμμ ναι, ε bottom το ενα bottom και τ'αλλο if you know what i mean...

Και δεν ειναι μονο το μαγιω μιας και οσο το σκεφτομαι διαπιστωνω οτι εχω ενα σωρο πραγματα που χρειαζεται απαραιτητως(?) να αγορασω και μετα να στουμπωσω στο βαλιτσερο μου. Αυτο πού το πας?

Λοιπον, και εδω ανοιγω το θεμα βαλιτσα:

Ετοιμαζομαι για ταξιδι και καθε φορα τα ιδια. Τι σκατα να βαλω μεσα? Λιγες μερες θα λειψω μονο αλλα δεν εχει σημασια, πρεπει να κουβαλησω μαζι μου μια μικρογραφια του σπιτιου μου, αλλιως θα παθω κανα συνδρομο στερησης απο τις ανεσεις μου και δε θα το αντεξω (α ναι, τα υπογλωσσια μη ξεχασω).

Τι μπελας κι αυτος.

Καθε φορα και μια μινι περιπετεια:

Υπολογισμος ημερων μακρια απο τη βαση
Προσεκτικη επιλογη αποκλειστικα και μονο των απολυτως απαραιτητων
(ε δε μπορω ομως να μη παρω και κατι μη τυχον και βρεξει, και αυτο μηπως κανει κρυο, ε να μη παρω και κατι πιο "καλο" μπας και παμε πουθενα πιο κυριλε, ολοι θα ειναι καλοντυμενοι, μην ειμαι μονο εγω ο λετσος, ε κι αυτο που ναι μεν δε το χω φορεσει ποτε-και ουτε προκειται- αλλα δε μπορει τωρα ισως βρω ευκαιρια, ε να μην παρω και αλλα τοσα ζευγαρια πεδιλα να τα συνδυασω??)
Συμπληρωση λιστας "μη ξεχασω"
Καταστρωση σχεδιου σωστης τοποθετησης αντικειμενων στη βαλιτσα
Επιτοπου διαγραφη τους απο τη λιστα
Προσπαθεια κλεισιμου της βαλιτσας
Παταγωδης αποτυχια
Αδειασμα βαλιτσας
Επανατοποθετηση οοοοολων απο την αρχη...
(loop)

...και ολα αυτα ενω ξερω οτι ο φορτιστης του κινητου εχει ως συνηθως μονο 50% πιθανοτητα να ερθει μαζι μου ο,τι και να κανω-τι να πω, ενα ανεξηγητο πραγμα- και εκτος αυτου, ακομα και ολα να τα παρω μαζι μου παντα θα στροβιλιζει στο μυαλο μου η σκεψη οτι κατι εχω ξεχασει...πφφφ

Αμαν πια...και μετα απο τοσο κοπο, αντε να τα βγαζεις παλι τα χαζοπραματα!

Α ρε θεουλη Carlin, ποσο δικιο ειχες!

Υ.Γ. Τωρα μιας και το θυμηθηκα και παντα ηθελα να το καταγγειλω:

Ποιος φανταστικος τυπος ειχε τη φαεινη ιδεα να φτιαξει αυτο για να το παιρνουν τα παιδια στις διακοπες τους ε?!? Ευφυες!
Θυμαμαι με εκανε να θελω να το βαψω μπλε και να το πεταξω στη θαλασσα.
Τι χαρουμενες διακοπες βρε χαμενε, ετσι ειναι οι χαρουμενες διακοπες??
Αν ειναι ετσι θελω κι εγω ενα αντιστοιχο τωρα γιατι νιωθω οτι κατι θα μου λειπει αν δε λυνω επικαμπυλια ολοκληρωματα οταν θα ρεμβαζω διπλα στο κυμα...χρμφ!