Ειναι μεσημερακι και ακομα καλοκαιρι.
Στα τελειωματα της και αυτη η εποχη. Οπως παντα, στριμωχνει τις ομορφες και ασχημες στιγμες στη βαλιτσα της, κανει τον κυκλο της και ετοιμαζεται να κατηφορισει προς τα νοτια, μια επισκεψη στους κατοικους του αλλου ημισφαιριου της μπαλας που εχουμε καβαλησει και μας στροβιλιζει στο χωρο και το χρονο.
Μμμ ναι, ειναι μια απο αυτες τις στιγμες λοιπον.
Εχει γινει σχεδον ιεροτελεστια, λιγο πριν το τελος του καλοκαιριου, ερχεται η στιγμη που μενω μονη και αδειαζω το μυαλο μου. Ετσι μενει ελευθερο, απεριοριστο, ανοιχτο και ετοιμο να δεχτει καθε ερεθισμα, να αφεθει στα συναισθηματα που γεννουν και οι πιο μικρες λεπτομερειες, να νιωσω χαλαρη, ευαλωτη μα ηρεμη.
Και οπως παντα, αυτο το σφιξιμο στο στηθος, το γαργαλιτο στο μυαλο μου, μια ακαταμαχητη αναγκη σκαρφαλωνει και με σπρωχνει να αρχισω να γραφω.
Ειναι μια πολυτελεια, μια αποδραση που μου αρεσει να χαριζω στον εαυτο μου. Και αυτο, σαν μυστηριακη τελετη, συμβαινει καθε φορα, ασυναισθητα σχεδον, περιπου αυτη την εποχη.
Ειναι σαν ταξιδι. Ή μαλλον σαν παιχνιδι. Αυτη τη φορα επελεξα να σου αποκαλυψω αυτη την κρυφη πτυχη του εαυτου μου και να προσπαθησω να σου περιγραψω πως παιζεται.
Σταματαω να φιλτραρω τις σκεψεις μου, τις αφηνω να με παρουν απο το χερι και εγω απλα ακολουθω. Η μια σκεψη με ταξιδευει στην αλλη και το παραμικρο ερεθισμα το αφηνω να μεγαλωσει μεσα μου. Ακου λοιπον πως νιωθω αυτη τη στιγμη.
Ειμαι μονη στο σπιτι και η γειτονια ειναι ακομα ησυχη. Σημερα δεν εχει πολλη ζεστη και ρεμβαζω εδω και ωρα στο μπαλκονι. Μουσικη και λιγη μπυρα για παρεα. Εχει ομορφο χρωμα η μπυρα στο φως του μεσημεριου και φαινεται να εχει διαφορετικη γευση. Ισως να μην ειναι το ιδιο το ποτο που με κανει να σκεφτομαι ετσι. Ειναι η εικονα που μου ερχεται στο μυαλο, η προσδοκια που μου δημιουργει, ισως το εχω συνδεσει με την παρεα, βραδυ με πολλη κουβεντα και γελια. Τωρα ειναι μεσημερι και ειμαι μονη μου. Φαινεται οτι τωρα δινω περισσοτερη προσοχη στη γευση που αφηνει στο λαιμο μου, γι'αυτο μου κανει εντυπωση.
Φυσαει. Το λατρευω αυτο. Μου θυμιζει τη Ζακυνθο. Μολις ειχα τελειωσει το σχολειο, καλοκαιρι, βραδυ στο μπαλκονακι μας στο σπιτι του χωριου, παλι ημουν μονη και εγραφα -τελικα ισως να τις επιζητω αυτες τις στιγμες- θυμαμαι ποσο με εντυπωσιαζε ο ουρανος και οι πανυψηλοι ευκαλυπτοι, ο ηχος των φυλλων στο φυσημα του αερα και οι σκεψεις οτι ζω αυτο που ονειρευομουν και λαχταρουσα τοσο καιρο να ερθει. Τη μεγαλη αλλαγη και τις τοσες προσδοκιες. Τα σχεδια και τα ονειρα που εκανα καποτε στο μικρο μου γραφειακι αργα τα βραδια, με λιγη μουσικη και ανοιχτο το παραθυρο. Γιατι παντα μου αρεσε το νυχτερινο αερακι. Οσο τα σκεφτομουν ολα αυτα ενιωθα πολυ εντονα. Ημουν ετοιμη να βαλω τα κλαματα για να ξεσπασω μα τοτε περασε ξαφνικα απο μπροστα μου ενα πανικοβλητο ποντικι και γελασα.
Η επιθυμια μου να ξεκινησω απο την αρχη ειναι το πιο εντονο συναισθημα που εχω νιωσει ποτε. Ακομα το νιωθω. Το ξεχναω με τον καιρο, αλλα καποιες στιγμες σαν κι αυτες το νιωθω παλι να ξυπνα μεσα μου.
Εχω ζησει αρκετα πραγματα. Θα αδικουσα τον εαυτο μου αν ελεγα το αντιθετο. Μα ειναι φορες που θυμωνω με μενα γιατι ξεχναω ευκολα...και απογοητευομαι. Το γραψιμο με βοηθαει να θυμαμαι.
Ισως ενας ακομα λογος που μου αρεσει να γραφω να ειναι γιατι μου αρεσει να παιζω γενικα. Το γραψιμο για μενα ειναι κι αυτο ενα παιχνιδι. Αν το αφησω να με παρασυρει με οδηγει στα πιο απιθανα μονοπατια.
Ειναι ενα παιχνιδι οπου ανοιγω πορτες και μπαινω σε σκοτεινα δωματια. Δινω σημασια στις λεπτομερειες και με αυτες στολιζω τη διαδρομη μου. Διαλεγω τους συμπρωταγωνιστες μου και μαζι τους ανοιγουν καινουριες πορτες που δεν υπηρχαν πριν. Ειναι μεσα στο παιχνιδι να χανω και να θελω να γυρισω πισω. Ωσπου να βρεθω τυχαια σε ενα ακομα δωματιο οπου ολα αλλαζουν και ενθουσιαζομαι παλι. Οσο παιζω φτιαχνω μονη μου τους κανονες και κανεις δεν εχει καταφερει μεχρι τωρα να με πεισει να σταματησω.
Μμμ παλι ονειροπολουσα ε? Παρασυρθηκα απο το γραψιμο και ο ηχος του τηλεφωνου με ξυπνησε αποτομα . Παμε βολτα? Χαμογελασα, ναι γιατι οχι, εχω κανει τις περισσοτερες δουλειες μου, καποιες ασκησεις για το ιδιαιτερο που εχω θα τις βγαλω αυριο δεν αγχωνομαι, αν και το ξερεις, οι δουλειες ποτε δε τελειωνουν.
Διψασα παλι και η μπυρα δε με ξεδιψαει, μαλλον το αντιθετο. Περασε και η ωρα. Το καταλαβαινω γιατι ακουγονται φωνες στη γειτονια. Το απογευμα ζωντανευει και παλι τους ανθρωπους. Δεν μου αρεσει η τοση ζωντανια. Ακομα φυσαει. Εχω λιγη ωρα ακομα να κατσω να ρεμβασω. Θυμηθηκα οτι εχει παγωτο στη καταψυξη και η σκεψη ειναι αρκετη να με κανει να χαμογελασω. Θα ηθελα να ασχοληθω και λιγο με το μπασο μου που τοσο αγαπαω να ταλαιπωρω, αλλα μαλλον δε θα προλαβω. Θελω να διαβασω και το βιβλιο μου, να ακουσω και καποια καινουρια κομματια που κατεβασα, αληθεια ειναι πολλα τα ομορφα πραγματα που θελω να κανω...αλλα το σημαντικοτερο ειναι οτι πρεπει να ξεκινησω παλι αυτο που απεφευγα τοσο καιρο.
Και αυτη η σκεψη ειναι ικανη να τα διαλυσει ολα. Τοσα καλα και ευχαριστα μοιαζουν ευθραυστα μπροστα σε μια και μονο σκεψη. Ειναι αυτη που με κραταει τοσο καιρο πισω, που φερνει μαζι της ολα οσα με κανουν να νιωθω ασχημα, ειναι το βαριδι που με βουλιαζει και δε με αφηνει να παρω ανασα. Που με πνιγει, σκοτεινιαζει το μυαλο μου και γκρεμιζει τις ομορφες στιγμες μου, ειναι αυτη η πλευρα που εχει αρχισει να γινεται τοσο γνωριμη...που ανησυχω οτι εχω αρχισει να τη συνηθιζω.
Κλεινω για λιγο τα ματια και ηρεμω και παλι. Ολα ησυχαζουν σιγα σιγα. Ακομα φυσαει το αερακι μου. Ετσι ειμαι. Αυτο κανω και τωρα. Μια εκρηξη συναισθηματων. Ωμα και αφιλτραριστα τα αφηνω να γυρνανε ελευθερα στο μυαλο μου.
Ετσι παιζεται αυτο το παιχνιδι.
Ισοπαλια εληξε αυτη τη φορα. Πρεπει να φυγω, με περιμενουν οι φιλοι μου να παιξουμε.
