Ποστλουδιο. Θενξ για την παρεα guys...

Ηξερα το πρελουδιο και το ιντερλουδιο και σημερα εμαθα οτι υπαρχει και το ποστλουδιο!
Ποσο πιο γαματο ονομα το ποστλουδιο για το τελευταιο μου ποστ...?!

Ηρθε λοιπον ο καιρος να μαζεψω τα μπογαλακια μου.
Και γενικα να σουλουπωσω καποια σκορπια πραγματα που εχω αφησει στην ακρη εδω και πολυ καιρο.

Μου αρεσε τελικα το μπλογκακι μου, το εφτιαξα και απο την αρχη οπως το ηθελα, εμαθα πολλα καινουρια πραγματα μονη μου(!) -ναι ειμαι πολυ περηφανη γι'αυτο-, κυριως για το πώς δουλευουν αυτα τα μαραφετια, html και ολα αυτα τα ηλεκτρονικα μπλιμπλικια που δεν ειχα ιδεα τι ειναι.
Λιγο απο το χρονο μου τους αφιερωσα και μια χαρα τα πηγα μαλλον. Τωρα δε μοιαζουν εξωγηινα πια ΧΑ!

Και φυσικα τα σχολια απο γνωστους και αγνωστους ηταν το κατι αλλο. Ωραια φαση. Πολυ το χαρηκα!

Γενικα ειμαι χαρουμενη που ειχα τον χωρο μου...

Θα το εγκαταλειψω τωρα, αλλα δε το κλεινω (οχι οτι ξερω και πώς γινεται), γιατι μου αρεσει που ξερω οτι υπαρχουν ντοκουμεντα απο το περασμα μου απο δω, αφησα κι εγω το απειροελαχιστο σημαδι μου στον χαωδη αυτο ιντερνετοκοσμο.
Ε πρεπει να αφησω και γω κατι για τους μελλοντικους ερευνητες που θα μελετανε την εξαρση της κοινωνικης διαδικτυωσης στις απαρχες του 21ου αιωνα.
Μπορει ενα κομματι των ποστ μου να το μελετανε στo μελλον ως χαρακτηριστικο παραδειγμα πειραματικου σταδιου στην αναπτυσσομενη μορφη της ηλεκτρονικης αποτυπωσης των λειτουργιων σκεψης του πρωτογονου τεχνολογικα ανθρωπου ή τελοσπαντων με καποιον αλλο παρομοιο βαρυγδουπο τιτλο, δε με χαλαει.
(Ναι την καταληλλη στιγμη αποφασισα να κοψω το μπλογκινγκ, εχω αρχισει να μεγαλοπιανομαι :Ρ).

Η αναγκη να γραφω τις σκεψεις μου μαλλον δε θα σταματησει. Απλα περναει τις φασεις της.
Απο μικρη ολο και κατι εγραφα σε κανενα τετραδιακι, τωρα μου ηρθε να τα αποτυπωσω ολα αυτα σε μια οθονη (μου αρεσει και το κλικ κλικ που κανουν τα πληκτρα) και ισως να μου ξαναρθει παλι συντομα η αναγκη να τα μοιραστω, αλλα ακομα κι αν αυτη η στιγμη αργησει παααααααααααρα πολυ, πού ξερεις, μπορει στο μελλον να με δεις και σε ολογραμμα! Εχω πιστη στην τεχνολογικη προοδο εγω!

Ειχα κι αλλα να γραψω, το ομολογω (καπου υπαρχουν και καποια ξεχασμενα drafts), αλλα οι εξελιξεις με προλαβαν.
Ή μαλλον οσο κι αν προσπαθεις να σχεδιασεις καποια πραγματα, απλα δεν γινεται να προβλεψεις την εξελιξη τους.

Αλλαγες. Σε πολλους τομεις. Καλες λενε οτι ειναι οι αλλαγες.
Δεν πρεπει να φοβαμαι τις αλλαγες (χαχα αυτος ειναι και ενας στοχος απο τη λιστα με τα 123 things to do till 11/12/13 που μας ηρθε να φτιαξουμε με ενα φιλαρακι).

Ψιλοστεναχωριεμαι που θα το αφησω μονο και απροστατευτο το μικρο μου μπλογκακι, αλλα μεγαλωσε πια, ειναι ωρα να το αφησω να φυγει, fly my baby fly away...ενταξει ναι το παραχεσα...

Μη μου το νιντζαρετε οσο δε θα ειμαι εδω ε! Ισως και να το τσεκαρω που και που, ετσι για να κρατησω ζωντανες τις αναμνησεις απο τις στιγμες που μοιραστηκαμε...
(οκ το παραδεχομαι, αφηνω το blog γιατι μου τρωει χρονο απο τη νεα μου δουλεια ως σεναριογραφος σε σαπουνοπερα -ναι, το λεω, καμμια δουλεια δεν ειναι ντροπη).

Φυσικα χαιρομαι που απο δω μεσα ανακαλυψα οτι υπαρχουν κι αλλοι συγκατοικοι στη τρελα, γιατι δεν εξηγειται αλλιως, ποιος σωφρων τυπος θα ειχε την υπομονη να διαβασει ολα αυτα τα κατεβατα με τις (ομολογουμενως) ανεκδιηγητες αναλυσεις μου?
Αλλα δεν πτοηθηκατε. Ευγε! Δατσ δε σπιριτ!

THANX λοιπον για την παρεα...you rock, αλλά ηρθε νομιζω ο καιρος να πω με ειλικρινια και συγκινηση οτι...

...I don't want to talk to you any more, you empty headed animal food trough wipers! I fart in your general direction!!
:D

(Oποιος δεν εχει δει τουλαχιστον 2435,54 φορες το Holy Grail......ειναι....εεε....να....χμμ.....να μην προλαβει να.....εεε....πφφ...!)

Cheers mates!



* Ε τωρα δε γινεται, επιασα τους Monty Python και για τελειωμα απλα δε γινεται να αντισταθω:

"This blog is no more. It has ceased to be. It's expired and gone to meet its maker. This is a late blog. It's a stiff. Bereft of life, it rests in peace. If you hadn't nailed it to the perch, it would be pushing up the daisies. It's rung down the curtain and joined the choir invisible.
THIS IS AN EX-BLOG."

:)

Shuffle και σουφλέ

* Ολο το απογευμα (εδω και πολλα απογευματα) την εχω καταβρει και ακουω ασταματητα μουσικη.

Αραζω, χαλαρωνω, κανω δουλειες, διαβαζω, τρωω σοκολατες, γραφω καμμια σκεψη και ολα αυτα παντα με μουσικη υποκρουση.

Ενα αρχειο 5 Gbytes σε στικακι στο suffle και ετοιμο το background για ολες μου τις δραστηριοτητες.

Και κυριως οσο ειμαι μονη μου το απολαμβανω ακομα περισσοτερο.

Γιατι καποιο τραγουδι θα μου αρεσει περισσοτερο και θα το δυναμωσω (πολυ), καποιο θα με μελαγχωλησει και αν τυχει να γραφω κατι εκεινη τη στιγμη σιγουρα θα βγει πιο συναισθηματικο, ενω καποιο αλλο θα με ξεσηκωσει, θα τα παρατησω ολα και θα αρχισω να κοπανιεμαι μονη σαν τη τρελη (με κοσμο δε τα κανω αυτα, εχω χτισει ενα image εγω!).

Οσο σκατα ή μουντά κι αν ειναι τα πραγματα, με το που παταω το play αλλαζει η διαθεση μου.
Ή αν ειμαι ηδη ΟΚ, με καποια τραγουδια το φχαριστιεμαι ακομα περισσοτερο.
Ναι δεν ειμαι η μονη, το ξερω. Μεγαλη ανακαλυψη η μουσικη!

Και παρα την υπερμετρη ευαισθησια μου να μην ενοχλω τον διπλανο μου, οταν το δυναμωνω λιγακι (ε ναι, ειπαμε, πολυ) παραπανω, εχω την αυτοπεποιθηση οτι το μουσικο μου γουστο ειναι τοσο γαματο που θα το φχαριστιουνται και οι γειτονες! (χεχε)

Αποψε ηδη με τη σειρα τους εχουν παρελασει απο τα ηχεια μου:

οι Black Sabbath, οι Jethro Tull, οι Cream, οι Slayer, η Patti Smith, οι Ghostbusters, οι Thin Lizzy, οι Dropkick Murphys, οι Clash, οι Tenacious D, οι Savatage, οι Psychotic Waltz, ο Eric Cartman, οι Kyuss, ο Hendrix, oι ZZ Top, οι Corrosion of Conformity, οι Monty Python (αυτοι 2 φορες με τα lumberjack και penis song), οι Motorhead, ο Dio, ο Γιοκαρινης, οι Megadeth, οι Saxon, ο Harry Belafonte, οι Nevermore, οι Grave, ο good ο bad και ο ugly...και οχι μονο...

Ναι πιο οτιναναι ΔΕΝ γινεται αλλα ΓΑΜΑΝΕ!!!


** Λεω να αγορασω τσελεμεντε.

Σκεφτηκα να μαγειρεψω κατι σοβαρο περα απο ομελετα και πατατες τηγανιτες. Τι σκατα, ολοι στην τηλεοραση εχουν ξεσκιστει να μαγειρευουν, μονο εγω να ξεχωριζω παλι?

Μπα θα κλεψω κανεναν απο τη μανα μου. Κριμα τα λεφτα. Θα τα χρειαστω την πρωτη μερα που θα κανω την αποπειρα να μαγειρεψω...για να παραγγειλω σουβλακια.
Κριμα να μεινω και νηστικη.


*** Σκεφτομουν σουφλέ σοκολατας και θυμηθηκα οτι δεν σας ευχηθηκα για τις γιορτες (τελειως ασχετο)!

Καλη Χρονια φιλτατε αναγνωστα, γουιιιιιιιιιιιι...!

18 and a life to go...

"...Λοιπον πρεπει να μαθουμε τι παιζει στην Αθηνα και να κανουμε μερικα πραγματα. Αυτα που δεν καναμε στα 18 μας. Τί λες? Πρεπει να οργανωθουμε!"

"Ναι ρε baby, ειμαι μεσα, ελα γρηγορα Αthens!"


Αυτα που δεν καναμε στα 18 μας....

Τελικα ειναι πολλα αυτα που δεν εκανα στα 18 μου. Πολλα ειναι βεβαια και αυτα που εκανα και μετα τα 18 μου.
Δεν ειναι ομως ακριβως το ιδιο, ετσι δεν ειναι?

Τί το ξεχωριστο ειχε εκεινη η ηλικια?
Τί διαφορετικο ειχαν αυτα που καναμε τοτε με οσα κανουμε τωρα?

Ισως ειναι που απλα δεν ξεραμε το τι θα ακολουθουσε μετα.
Τωρα πια μαθαμε.

Ναι ξερω, ακουγομαι σαν μπαμπογρια τωρα, κριση (ενδια)μεσης ηλικιας ενα πραμα. Μεγαλωσαμε, σοβαρεψαμε, ωριμασαμε και εχει κι αυτο τη γλυκα του...μαλλον.
Ξερω γω, τι να σου πω, ετσι λεμε ολοι οσοι βαζουμε τικ πλεον στο κουτακι με την κατηγορια απο 25-30 χρονων (αν και πλησιαζω επικινδυνα την επομενη).

Αλλα να σου πω την αληθεια, και για να επανελθω στο θεμα των 18, εχω την υποψια οτι δεν ειναι τιποτα αλλο παρα ενα αλλοθι. Ακριβως αυτο. Αλλοθι.
Και εξηγουμαι:

Στα 18 εχεις δικαιωμα να κανεις πραγματα για σενα, ακομα και τρελες...γιατι εισαι 18.
Μεγαλωνοντας δεν κανεις πια συναρπαστικα πραγματα, δεν οργανωνεις ταξιδια σε φεστιβαλ με καφρους στη κεντρικη ευρωπη, δεν περπατας ξημερωματα στους δρομους με τους φιλους σου...γιατι δεν εισαι πια 18.


Ναι,το ξερω, ειναι η δουλεια, η κουραση, η οικογενεια, αλλες προτεραιοτητες πια, η φυση του ανθρωπου, η εξελιξη των πραγματων, το φαινομενο του θερμοκηπιου και ολα αυτα που δεν μπορουμε να ελεγξουμε....
?!....για στασου....κατι δεν παει καλα εδω...
Τί δεν μπορουμε να ελεγξουμε? Τις προτεραιοτητες μας?

Τί ηταν αυτο που ειχαμε στα 18 μας που δεν εχουμε πια?
Την ελευθερια να κανουμε ο,τι θελουμε? Ποιος μας τη στερησε?
Το χρονο? Ποιος τον κουμανταρει για μας?
Την ορεξη? Την καυλα(πιπερι) να κανουμε καινουρια πραγματα? Βαρεθηκες κιολας?
Και τωρα τί μας σταματα? Οτι δεν γραφει πια η ταυτοτητα 18 χρονων?

Μηπως απλα παραιτουμαστε? Ουτε εμεις ουτε οι φιλοι μας εχουμε την ορεξη να δουμε τον κοσμο με τα ματια που ειχαμε οταν ημασταν 18.
Ναι, θα μου πεις, γιατι πολυ απλα δεν ειμαστε πια 18.
Ειμαι ομως 28 και εχω δει πολλα και θελω να δω ακομα περισσοτερα.
Απλα οσα εχω δει ως τωρα ηταν πολυ πιο διαφορετικα απ'ο,τι τα φανταζομουν. Και ισως καπου να απογοητευτηκα στη πορεια. Και μαλλον δεν ειμαι η μονη. Αυτο το δεχομαι. Γι'αυτο και θελω να το αλλαξω.

Χα τωρα ακουγομαι σαν χιπης επαναστατης, αγάπα τη ζωη, παρε κι εσυ αγκαλια ενα δεντρο μαζι μας και τετοια...

Φταιει μαλλον που αν δειξεις οτι κουβαλας λιγη απο την τρελα του παρελθοντος προκαλεις ανασφαλεια στους ανθρωπους.
Α ναι...Η ασφαλεια ειναι κατι σταθερο, οχυρωμενο, αποστειρωμενο, λοβοτομημενο, δεν μπορεις να παιζεις με τετοια πραγματα.

Ετσι αναπτυσσεται ενας μηχανισμος αμυνας και σου κοτσαρουν την ταμπελα του ανωριμου για να ξεχωριζεις...
Δεν ειναι ετσι η ζωη, πρεπει να σοβαρευτεις, να κατασταλλαξεις, να νοικοκυρευτεις, πρεπει να αλλαξεις γιατι δε θα σε σεβεται ο συναδερφος, ο πελατης, το αφεντικο, η γυναικα, η πεθερα, ο περιπτερας, το παιδι σου δε θα μεγαλωσει σωστα, οπως σωστα μεγαλωνουν τοσα χρονια ολα τα παιδια, μην αντιμιλας, δεν ξερεις εσυ...εσυ εισαι ο περιεργος, ο δακτυλοδεικτουμενος, ο τρελος, ο ανωριμος, γιατι δεν εισαι μιζερος οπως ολοι, γιατι δεν ειναι φυσιολογικο να μην μαζευεις χρηματα για να παρεις καλυτερο αμαξι, μεγαλυτερο σπιτι, πιο ωραια ρουχα απο τον γειτονα, αλλα τα χαλας σε ταξιδια, βιβλια, σε ενισχυτες και μπασο που αποφασισες τοσο αργα να ξεκινησεις...
...Μα εισαι σοβαρος? Πού πας ρε Καραμητρο? Δεν ξεκινας τιποτα καινουριο στα 28, τωρα θα το μαθεις? Κανεις δε το κανει. Εσυ εισαι ο λωξος.

Ναι κριτικη, θα την ακουσεις απο παντου. Λογικο.
Και εγω τοση ωρα αυτο δεν κανω? Κριτικαρω τις ζωες των αλλων. Και τις βρισκω βαρετες. Και εινα παρα πολλες οι βαρετες, πανομοιοτυπες, σαν καρμπον, συνηθισμενες, φυσιολογικες ζωες εκει εξω.

Αλλα θα μου πεις αυτοι ειναι πολλοι. Ο ενας εχει για παρηγορια τον αλλο.
Ενω εγω ψαχνω παντα τις εξαιρεσεις που θα με ακολουθησουν.

ΟΚ. Fair enough! :)

Roadtrip

Εχω ηδη κανει καποια μακρινα ταξιδια.


Αναμεσα τους το ταξιδι με αυτοκινητο στη Γερμανια.
Δυο χρονιες συνεχομενες.

Ειχε προηγηθει ενα ταξιδι με τρενο στη Σερβια.
Αγγλια και Ολλανδια ειχαν επισης την τιμητικη τους.

Ολα ηταν πολυ ξεχωριστα για μενα.
Και γι'αυτο χρωσταω ενα μεγαλο ευχαριστω σε καποιους :)






Θα μπορουσα να γραψω απειρες εντυπωσεις, σχολια και αφηγησεις, αλλα για αποψε προτιμω απλα να ταξιδεψω παλι στα ιδια μερη χαζευοντας τις φωτογραφιες.






Επειδη ειναι ενα τσουβαλι απο δαυτες και δεν εχω σκοπο να τις αραδιασω ολες εδω, διαλεξα μονο καποιες σπο τη διαδρομη, που με κανουν να νιωθω ενα πολυ ξεχωριστο συναισθημα.


Ειναι που εχω και μια διαθεση φυγης αυτες τις μερες, οποτε ειναι ο,τι πρεπει...






Θελω παλι...

Mικροι Μονολογοι

* Στοχοι

Τουτες τις γιορτινες μερες θελω να μη χασω αλλο το χρονο μου.
Για το νεο χρονο θα βαλω στοχο να βαζω νεους στοχους.
Ηow κλισέ θα μου πεις...Ναι ε?
Πολλοι το λενε, πόσοι το κανουν?
Και τί σημαινει χανω το χρονο μου?
Παντα κατι κανουμε. Ακομα και οταν κοιταζουμε με τις ωρες το ταβανι, κατι κανουμε: Κοιταζουμε με τις ωρες το ταβανι.
Το θεμα ειναι τί κερδιζουμε.
Βασικα εμενα προσωπικα το ταβανι με χαλαρωνει. Ειναι ενα κερδος και αυτο.


*Μαθηματικες ακολουθιες και σημεια κορυφης

Στα μαθηματικα η ακολουθια 1/n → 0. Η ακολουθια n → ^∞, ενω η (-1)ⁿ εχει υπακολουθιες που η μια τεινει στο 1 και η αλλη στο -1.
Απλα. ξεκαθαρα. Το ξερεις απο πριν.
Μπορεις αν ξερεις εναν ορο της ακολουθιας να βρεις επαγωγικα πώς θα συμπεριφερθει ο επομενος.

Σε μια ακολουθια γεγονοτων ομως, γνωριζοντας ενα γεγονος δεν μπορεις παντα να προκαθορισεις το επομενο. Μπορεις να κανεις μια εκτιμηση μεν, αλλα στα παντα εμπεριεχεται το στατιστικο λαθος...κι εκει ακριβως φαινεται οτι την πατανε οι περισσοτεροι.

Στην μαθηματικη αναλυση μαθαινεις οτι σε μια ακολουθια (α_n) το α_m ειναι σημειο κορυφης αν α_n < α_m για καθε n>m.

Σε μια ακολουθια γεγονοτων ξερεις πότε εισαι σε σημειο κορυφης. Γιατι κρινεις απο την ακριβως προηγουμενη κατασταση σου. Εχεις αυξουσα πορεια οταν βλεπεις οτι βελτιωνεσαι σε κατι.

Ομως ποιος ξερει απο πριν πότε θα τελειωσει αυτη η ανοδικη πορεια?

Γι'αυτο δεν πιστευω στα σημεια κορυφης στη ζωη εξω απο τα μαθηματικα.

Μονο εκ του αποτελεσματος θα δεις αν εκανες καλα που συνεχισες ή σταματησες να κανεις κατι οσο το εβλεπες να κορυφωνεται. Μονο τοτε.



* Μουσικη πισω απο τους τοιχους

Καποιες φορες περπατωντας στο δρομο ακουω απο καποιο σπιτι δυνατη μουσικη και για λιγο κοντοστεκομαι.
Ειναι μονος αυτος που ειναι μεσα, με παρεα, ειναι γεματος απο τη ζωη του, τί να νιωθει αραγε τωρα που ακουει το τραγουδι, ή μηπως δεν δινει σημασια γιατι κανει κατι αλλο, ξεσπαει με τη μουσικη ή βυθιζεται σε σκεψεις?
Ενταξει, δεν το κανω παντα αυτο. Οχι με ολα τα τραγουδια που ακουει ο κοσμος...Μαλλον με λιγα.


* Φοβαμαι

Εχω αρχισει να φοβαμαι για την υγεια μου. Μετα απο μια περιπετεια. Ειχα τρομαξει. Ποτε δεν εχω τρομαξει πιο πολυ. Η μανα μου εκλαιγε και ο πατερας μου με κουβαλουσε ημιλιποθυμη στο αμαξι. Αλλα θυμαμαι τα παντα. Δεν μπορουσα να σταθω ορθια αλλα θυμαμαι να κανω σκεψεις πολυ καθαρες. Οσο καταφερνα να πω κατι, πιο πολυ παρηγορουσα τη μανα μου οτι θα γινω καλα, να μην ανησυχει.

Μου το λενε και αλλοι. Μου λενε οτι ειμαι γενναια στα δυσκολα. Αντεχω στον πονο. Ειμαι σταθερη και λογικη σε μια κριση. Δεν πανικοβαλλομαι και ειμαι εγω αυτη που στηριζω τους αλλους. Φαινομαι ευεργετικα ψυχρη ωρες ωρες.

Μονο οταν ειμαι μονη μου ξεσπαω.


* Χειμωνιατικες νυχτες

Μου αρεσει η μυρωδια των ξυλων που καιγονται στα τζακια των σπιτιων οταν περπαταω βραδυ στο δρομο.
Μου αρεσει να παρατηρω τις σκοτεινες φιγουρες που περπατανε στον πεζοδρομο, τα χνωτα τους μεσα στο κρυο και τα βαρια τους ρουχα.
Μου αρεσει να παρατηρω καποιον που κοιταζει τη φωτια στο τζακι. Τα ματια του γυαλιζουν και το προσωπο του ειναι αναψοκοκκινισμενο. Και μου αρεσει να μην μιλαει κανεις.


* Ατοπο

Γιατι οταν ακουω αγαπημενα μου τραγουδια με παρεα δεν ειναι ποτέ το ιδιο?
Και γενικα, γιατι δεν ειναι το ιδιο οταν μοιραζομαστε τις μοναχικες στιγμες μας με αλλους?

Μα ναι, τί χαζη που ειμαι, πώς θα γινοταν αυτο? Οι στιγμες που εισαι μονος και τα συναισθηματα που σου γενιουνται δεν θα μπορουσαν να ειναι τα ιδια οταν δεν εισαι μονος. Εξορισμου.

Γιατι οταν ειμαι με καποιον φαινεται περιεργο να μοιραζομαστε τη σιωπη. Νιωθουμε αβολα. Εκτεθημενοι. Ισως και λιγο αφελεις.


* Απωθημενο

Εχω ενα απωθημενο για κατι.
Για ενα λαθος που δεν εκανα.
Το σταματησα οσο ηταν νωρις.
Γιατι ηταν λαθος.
Αποφασισα να το σταματησω αποτομα και οσο ηταν στο αποκορυφωμα του.
Ενιωθα πραγματικα ομορφα και το εβγαλα απο τη ζωη μου.
Γιατι ηταν λαθος.
Ειμαι σιγουρη.
Δεν εχω αμφιβολια γι'αυτο.
Ηταν η σωστη, λογικη, καλυτερη αποφαση, μονο που δεν ηταν αυτη που ηθελα.
Το δυσκολο ειναι να δεχτω λογικα οτι θελω τοσο πολυ κατι παραλογο. Με μπερδευει.
Αλλα δεν μετανιωνω.
Απλα με κυνηγαει ακομα η αναμνηση του.


* Hey you

Εχω ενα φιλαρακι που μενει μακρια. Τον βλεπω πολυ σπανια πια και μονο για λιγο.
Ειχε ερθει και την προηγουμενη φορα, παλι για λιγες μερες μονο.
Μαλιστα καταφεραμε και ψιλομαλωσαμε.
Ειναι κι αυτος τοσο παρεξηγησιαρης κι εγω τοσο απερισκεπτη ωρες ωρες.
Τοτε ηξερα οτι ειχε θυμωσει μαζι μου. Στο δικο μου μυαλο δεν ενιωθα οτι ειχα κανει κατι λαθος. Αλλα δεν ειχε σημασια, γιατι το ιδιο θα σκεφτοταν κι αυτος. Ειμαι σιγουρη.

Οσο κι αν θελω να εξηγησω και να λυσω καποιο προβλημα οσο γινεται πιο γρηγορα, παντα συγκρατω τον εαυτο μου. Κανω λιγο πισω και το αφηνω να ησυχασει. Να φυγει το πρωτο κυμα. Ξεχναω τις πρωτες κουβεντες.
Λιγος χρονος χρειαζεται μονο και αποσταση.

Δεν ξαναμιλησαμε γι'αυτο. Ειχε ηδη παει μεσανυχτα. Και εγω ημουν εξω απο την πορτα του. Χτυπησα το κουδουνι με ενα μπουκαλι αψεντι στο χερι.
Αυτος εφερε την κουβερτα.


* Oμορφοι ανθρωποι

Μου αρεσουν οι ξεχωριστοι ανθρωποι. Ας ειναι ενας ή δυο, θελω να ειμαι με ανθρωπους που σκεφτονται με το δικο τους, ξεχωριστο τροπο και το εννοουν, δεν ειναι δηθεν, δεν θελουν απλα να αναδειχτουν μεσα στο πληθος. Που εχουν το δικο τους θεο. Και ας ειναι εντελως διαφορετικοι απο μενα.
Ειναι αυτοι που ειναι μειοψηφια, που ειναι ελευθεροι, ακομπλεξαριστοι, διαφορετικοι, ανεξαρτητοι, ευγενικοι και ηρεμοι, κατασταλλαγμενοι και ασυμβιβαστοι.

Με γοητευουν αυτοι οι ανθρωποι.


* Ομοιες διαφορες

Λες οτι κανεις δε σε καταλαβαινει. Ο καθενας σκεφτεται διαφορετικα. Δε νιωθει οσα νιωθεις. Δεν μπορεις να του εξηγησεις τί σκεφτεσαι και γιατι. Ειστε τοσο διαφορετικοι.

Εγω δεν το πιστευω αυτο.

Γιατι ολοι νομιζουν οτι δεν τους καταλαβαινουν. Ολοι νομιζουν οτι σκεφτονται διαφορετικα. Ολοι νιωθουν ακριβως οπως νιωθεις. Αλλα κανεις δεν αποκαλυπτει τί σκεφτεται και γιατι. Ολοι ειμαστε τοσο διαφορετικοι κι ομως σκεφτομαστε με τον ιδιο τροπο.

Απλα δεν εχει ονομα αυτο που νιωθουμε καποιες φορες. Δεν του εδωσε καποιος ενα ονομα.
Ντρεπομαστε να το πουμε οτι σκεφτομαστε τοσα πολλα, οτι το μυαλο μας δουλευει τοσο γρηγορα, γιατι απλα κανεις δεν μιλαει γι'αυτο, οπότε κι εσυ το κρυβεις.

Και καλα κανεις. Χρειαζεσαι να εισαι μονος καποιες φορες. Οπως ολοι.

Ρε συ σορυ... προκαταβολικα!

To εχεις σκεφτει ποτε οτι περπατας στο δρομο κατσουφιασμενος?

Εγω το κανω ολη την ωρα. Ε τι, θα περπαταγα και θα χαζογελαγα συνεχεια, τρελη ειμαι??
Φυσικα περπαταω και ειμαι σοβαρη.

Δεν πολυκοιταζω αυτους που προσπερναω, αν διασταυρωνεται ο δρομος μου με καποιον εγω κοιταζω αλλου, αν τυχει και κοιταχτουμε με καποια γυναικα υπαρχει και ενα ιχνος ενοχλησης, γιατι σιγουρα κατι θα σκεφτει, ενστικτωδως θα σχολιασει το μαλλι ή το ντυσιμο η μία της αλλης, οταν ειμαι στο αμαξι και τυχει να σταματησει διπλα ενας αλλος, εγω καρφωνω τα ματια στο φαναρι λες και περιμενω να κανω τη γαματη εκκινηση σε αγωνα formula1, στο τρενο κοιταζω παντα εξω και οταν μπαινουμε σε τουνελ νιωθω αβολα, γιατι το παραθυρο αυτοματως μετατρεπεται σε καθρεφτη, ολοι μπορουν να κοιταζουν ολους και να το καταλαβουν, γι'αυτο εγω κοιταζω κατω ή στο κινητο ή τις στασεις πανω απο την πορτα λες και δεν εχω κανει την ιδια διαδρομη 1000 φορες και δεν ξερω σε ποια σταση να κατεβω ή απλα βαζω το mp3 στα αυτια και χανομαι στην κοσμαρα μου.

Πρεπει να ειμαι σε τρελά κεφια, να εχω πολλη ορεξη, να μη βιαζομαι, να μην εχω σοβαρη δουλεια, να μην ειναι πολυ νωρις το πρωι και να εχω ξυπνησει καλα για να τυχει να μιλησω ετσι στο ασχετο σε καποιον αγνωστο (λεμε τωρα).

Και σιγουρα δεν ειμαι η μονη.

Ενταξει, δεν ειναι και φυσιολογικο να πιανεις την κουβεντα ολη την ωρα, με οποιον περναει απο διπλα σου. Ο κοσμος θελει την ησυχια του.

Και αφηνω στην ακρη οσους ειναι οντως ενοχλητικοι, αγενεις και κακοτροποι.

Ετσι αρχιζεις να βλεπεις τους γυρω σου περισσοτερο σαν μια ενοχλητικη μαζα που μπλεκεται στα ποδια σου παρα σαν ενα συνολο απο ξεχωριστες -ενδεχομενως και ενδιαφερουσες- προσωπικοτητες.

Ποιος εχει ορεξη να μιλησει στο διπλανο του, ισα ισα που θα τρομαξει κιολας, για τετοια ειμαστε τωρα?

Κι εγω μεσα στην καχυποψια ειμαι αν μου μιλησει καποιος, πώς να το πω, ξαφνιαζομαι ακομα και απο τα παιδια που μοιραζουν φυλλαδια...δε φταιω, ειναι που δε το περιμενω, καταλαβαινεις.

Ολοι λιγο πολυ αυτο δεν κανουμε? Συμπεριφερομαστε λες και ειμαστε ειτε εμεις ειτε ολοι οι αλλοι αορατοι. Πιο ευκολο ετσι.

Και περα απο τα αγοραφοβικα μας κομπλεξ, εγω απορω:

Μα καλα, φιλους πώς σκατα καναμε? Με το ζορι??

Πρεπει να μας περιορισουν σε εναν συγκεκριμενο χωρο ψιλοαναγκαστικα π.χ. στο σχολειο, στη σχολή, στο στρατό ή στη δουλεια για να αποφασισουμε να γινουμε κοινωνικα οντα?

Περιεργο δεν ειναι αυτο?
Δεν εχω καποια απαντηση.

Μπες στο κονσεπτ και σκεψου:

Ειμαι π.χ. εγω εδω και γραφω με τις ωρες, εισαι εσυ και διαβαζεις μια τρελη που γραφει ο,τι της κατεβει, δεν με ξερεις, μπορει και να μιλαμε κιολας, να αστειευομαστε, να συμφωνουμε ή απλα να συζηταμε κι ολα μια χαρα, μπορουμε να ειμαστε και οι δυο περηφανοι για τις κοινωνικες και επικοινωνιακες μας ικανοτητες, κι απο την αλλη, δε το βρισκω διολου απιθανο εμεις οι ιδιοι ανθρωποι, που σαν χαρακτηρες συμφωνουμε και τα βρισκουμε μια χαρα, να εχει τυχει να συναντηθηκαμε καποια μερα στην ουρα του οτε, να περιμεναμε στην ιδια πιατσα για ταξι, να σε σκουντησα στο λεωφορειο ή να περπαταγαμε στο δρομο και απλα να προσπερασε ο ενας τον αλλο αδιαφοροι και κατσουφιασμενοι
(οσοι με ξερετε, ξερω, θα μου πειτε: "καλε αποκλειεται, εσυ δεν περνας απαρατηρητη, κάνεις παταγο" και τετοια, ενταξει δικιο εχετε, ομως αλλο ειναι το νοημα).

Ασε που καθολου δε το αποκλειω καπου, καποτε να σε αγριοκοιταξα κιολας!

Τι να πω...

Ρε, δηλαδη, σορυ....πφφ! :)

Παρηχηση του Ξ

Ειναι παραδοξο να εξαρταται η ανεξαρτησια σου απο την εξαρτηση των αλλων πανω σου.

Ειναι εξορισμου οξυμωρο.

Εξαιτιας τους εισαι εξισου εξαρτημενος. Ακομα και αν δε το ξερεις.

Δεν εξηγειται να εχεις ξεπερασει τις δικες σου εξαρτησεις, αλλα να εξακολουθεις να μην μπορεις να ξεπερασεις τις ξενες, που αγκιστρωνονται πανω σου.

Ξαφνικα συνειδητοποιεις οτι καθε φορα που προσπαθεις να ξεφυγεις ξεφυτρωνουν εμποδια που σε κανουν να ξεχνας απο πού ξεκινησες.

Σου φαινεται ανεξηγητο? Μηπως κατι εχεις παρεξηγησει?

Ειναι οντως αυτη η ξενη εξαρτηση ανεξαρτητη απο σενα?

Μηπως τελικα εξαρχης δεν θες να ξεβολευτεις?

Μηπως εξαρτασαι απο την εξαρτηση των αλλων?

Μηπως εξαρτασαι απο τις εξαρτησεις σου?

Γι'αυτο δεν ξεκινας?

Παραξενο.

Ειναι αραγε αυτη η ανεξηγητη ελξη να εξαρτασαι απο κατι ή καποιον εξισου εντονη με την ανεξαρτησια που αναζητας?

Εξαρταται.

Απο το ποσο σε εξιταρει να ξεκινησεις. Kαι το ξερεις.