Born To Rock My World

.


Δεν εχω ξαναμεινει πιο μαλακας στη ζωη μου. Ρε. Νταξει. Δεν. Αυτο.

Σημερα γνωρισα τον αντρα της ζωης μου και εχει κατι αρχιδια ΝΑ!

Δε το περιμενα οτι θα το πω ποτε και τους δουλευα οσους το ελεγαν, αλλα ο ανηψιος μου ειναι ο πιο κουκλος και ο πιο γαματος ever!

Ναι τα 'χω κανει πανω μου απο τη χαρα μου. Κρατηστε πανες και για μενα ε. Και να φανταστεις οτι δε φημιζομαι για τις φιλικες σχεσεις μου με τα μωρα...των αλλων!

Μικρε, εχω σκοπο να σε καλομαθω, παρτο απο νωρις χαμπαρι και θα καλοπερασεις.

Ερωτας με την πρωτη ματια λεμε!

πωωωωωω ρε........

.

SMS: Short Moments of Stupidity

.


Το ομολογω, ειναι στιγμες (μμμ αρκετουτσικες μαλλον) που με πιανει η βλακεια μου και απλα δεν το ελεγχω.
Ευτυχως τις περισσοτερες φορες βγαινει με αστειο τροπο και γλιτωνω το ξυλο. Συνηθως γινεται πανω στη κουβεντα οταν καθομαι με φιλους και απλα λιωνουμε. Τι γινεται ομως οταν η χαζομαρα απροκαλυπτα και ξεδιαντροπα καταγραφεται και αποστελεται μεσω γραπτου μηνυματος και σε αλλους? Μα να μη γινει γνωστη η μεγαλιωδης αυτη στιγμη εμπνευσης??

Δε ξερω για τους αλλους, εγω παντως το διασκεδαζω αφανταστα!
Ειναι που ειναι βαρετα και σπαστικα τα κινητα (ακομα και η χρηστικη αξια τους τιθεται πλεον υπο αμφισβητηση αλλα anyway) ας χρησιμευσουν τουλαχιστον στην εκτονωση συσσωρευμενης χαζομαρας μπας και σκασει και λιγο το χειλακι μας.

Και το καλυτερο ειναι οταν βλεπεις οτι και ο αλλος ανταποκρινεται ή σε προκαλει απο μονος του, οταν π.χ. απο το πουθενα σκαει μυτη το ακυρο μηνυμα και χαζογελας μονος σου στο τρενο, με τους γυρω να σε κοιτανε σαν εξωγηινο.

Χαιρομαι γιατι ειναι αρκετα τα ατομα που εκπεμπουμε στο ιδιο μηκος κυματος και δε ντρεπονται να μοιραστουν μαζι μου τις ανοησιες τους. Θενξ guys!

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Ο,τι ακολουθησει ενδεχομενως να περιλαμβανει περιεχομενο παντελους ελλειψης λογικης και συνοχης. Προκειται για περιεχομενο προσωπικου αρχειου. Πνευματικα δικαιωματα στους κατοχους ΔΕΝ αναγνωριζονται για λογους ανωνυμιας και γιατι ετσι θελω και σιγα μη σας πληρωνω και δικαιωματα για τις βλακειες που γραφετε αχαϊρευτα πλασματα της κοινωνιας! Special credits σε ksaderfo the almighty για τα μαργαριταρια που εχουν παραχθει κατα τη διαρκεια συνομιλιων μας, εισαι ο πιο καμμενος απο ολους μας, ευγε και συνεχισε τη καλη δουλεια!

Ιδου λοιπον ενα δειγμα στιγμων βλακειας σε 160 χαρακτηρες:

"πουτανα εξεταστικη! γαμω τις πρωην, τις παρολιγο νυν, τα σκουπιδια, τη γυρη και οτι αλλο μου φταιει! οταν γραψεις να σε παω παραλια να ξεσκασεις. ουστ πατσαβουρες!"

"τι λεει, θα παμε για καφε καμμια μερα ή θα βαλει πουτσοκρυο και θα πεσω σε ναρκη? (οχι αυτη που πεταγονται αιματα και κρεατα παντου, την αλλη)"

"ακου το φαρμακο: δες τωρα στο seven λιακο, κοιμησου λιγο, στις 6 δες μπομπ, μετα θυρα 7 στο magic και στις 8.30 παλι λιακο στο extra και αμα γινεις καλα χεσε με!"

"παει και η θεωρια Galois! αντε να φευγουν ενα ενα. τωρα πορτοκαλαδα παγακια μπαλκονι ποδοσφαιρο αααα...γκολ...οχι...οφσαιντ...ημιχρονο! ναι τι λεγαμε?"

"καλα μαλακα ο λιακο τα εχει παιξει! εχει ξεφυγει δεν παει καλα. εχω παρει τοσες πληροφοριες τον τελευταιο μηνα που χαζεψα κιαλλο. δες τις εκπομπες!"

"λεφτα λεφτα λεφτα λεφτα λεφτα λεφτα λεφτα λεφτα πουουου???"

"θα σε παρω μια μερα να γινουμε ντεφι! φερε και καμμια γνωστη σου..."

"ο πολυς bakunin προκαλει ημικρανιες και επαναστασεις."

"το βραδυ outlaw! θα ειμαι με μια καραμεταλου που πρεπει να γνωρισετε! δεν εχει μα μου! κερναω motherfucker!"

"-eimai sto limani snto mpeiraia lympiakara ougk!"
"-αχ εμεις οι φιλοι του παναθηναϊκου απο τα Β.Π. ειμαστε εκλεπτυσμενοι ανθρωποι, δεν ασχολουμαστε με εσας τους απολιτιστους λαϊκους αγροικους. καλη σας μερα."

"2 μερες ειμαι ζακυνθο και δε θα το πιστεψεις αλλα αρπαξα απ'τον ηλιο! κοκκινη ειναι η μουρη μου και πως θα εμφανιστω στην ανασταση η πρωτευουσιανα να καταπληξω τα πληθη?"

"παπαρα παπα εχουνε. ενα μηνα εδω θα ειμαστε."

"-πετυχε η ανασταση σε σας εκει? εμας πετυχε, τον αναστησαμε, αυριο θα τον σουβλισουμε κιολας!"
"-δεν πετυχε σε εμας. το εσκασε με τη μαγδαλινη για μαλδιβες. νηστικοι θα μεινουμε. ο Α. λεει οτι εφυγε με τον αποστολο παυλο την κουλη! ποσο ντροπη μας πια :-P"

"μπεεε παει..."

"πεταλιδες! μιξες, πονοκεφαλος, βουλωμενα τα παντα (ευτυχως οχι απο πισω), λαιμα τουμπανο! εσυ καλα? παντα καλα χαρα μου"

"γιορταζω? μαγκια μου ρε! ετσι βεντουζα! πως παει? καλα?"

"-χαχαχ το "πατερα" των manowar τα σπαει! συγκινηθηκα..."
"-το υποψιαζομασταν πως ειναι καραγκιοζηδες, τωρα υπαρχουν και στοιχεια!"

"τι γινεται πια και ολοι παθαινουν μουργελιαση? επιδημια επεσε? περονοσπορος? μηπως να ψεκασω?"

"χαχα βρηκα ενα καμμενο live με ελληνικα μεταλ συγκροτηματα! εγγυημενη βαβουρα με μονο 6€ (μαζι το ποτο). ψηνεσαι?"

"ο λιακο με γραβατα! τι καυλα που ειναι! να τον δεις να σου φυγουν τα τσισα...το μαναρι με τα λουκανικοδαχτυλα! αντε παλι σου εφτιαξα φαντασιωση!"

"πωπω μετα απο τοση καθυστερηση για βοηθεια μπορει να ειναι πια αργα, να μη σε προλαβα, να εκανες οτι κανουν οσοι απελπιζονται, να μην αντεξες...να παντρευτηκες!"

"αει γαμησου!"

"σου ειπα οτι γαμιεσαι?"

"-μια κυρια με δερματινα+μαστιγιο εσκασε μυτη εδω και σε ζηταει. λεει κατι για μπατσελορ παρτυ αλλα δε μιλαει καλα ελληνικα. μαλλον μπερδεψε τις διευθυνσεις...στη στελνω!"
"-παλι χαθηκε! ωραια στελνω την Κ. στη μαμα της."
"-ενας κυριος με λεοπαρδαλε παντελονι+καπελο αστυνομικου περασε μολις και ζηταει την Κ. θα του πω οτι θα τη βρει στη μαμα της. τη διευθυνση την εχω...τον στελνω!"

"χειμαρρος ο λιακο για την οικονομικη κατασταση της ελλαδας! ατακα: νταμαρι το βιβλιο. που'σαι, εχω 1 ζωνη σου, 1 φουλαρι και 3 κιλοτες σου. ωχ οχι δικες μου ειναι"

"παμε αυριο για δωρο του Α.? θες? καλα, να μιλησουμε και τα λεμε για να πουμε τι θα κανουμε οταν μιλησουμε και τα πουμε. αντε τα λεμε."

"ωραια ηταν! εκανε και stage diving ο μπασιστας, τον ντραμερ τον επιασε κοψιμο+χαθηκε για κανα 10λεπτο. μεγαλα κεφια!"

"καφε. ταβλι. σημερα. τελειωσεις. οταν. δουλεια."

"-να δω που θα παει αυτη η κατασταση..."
"-η ζωη σου ειναι ενα ερωτηματικο? καθε βημα σου σε οδηγει σε αδιεξοδο? η καθημερινοτητα μοιαζει λαβυρινθος? υπαρχει λυση! ταξιδιωτικο γραφειο "ο αγυριστος" τους στελνεις ολους και ησυχαζεις!
μην αργεις καλεσε τωρα 696969. στη προσφορα περιλαμβανεται χτενακι ξυσιματος των αποκρυφων σας για μεγαλυτερη ευχαριστηση."

.

Παραξενο κοριτσι

.


Εχω συνηθισει πια να μενω ξυπνια εως αργα. Πολλες φορες πεφτω να κοιμηθω οταν πια εχει ξημερωσει. Ειναι ωραια οταν δεν εχω υποχρεωσεις το πρωι. Παντα μου αρεσαν οι βραδινες ωρες. Νιωθω στο στοιχειο μου, εχει ησυχια, κανω τοσα πραγματα, βαζω μουσικη, διαβαζω, συγκεντρωνομαι ή απλα ξοδευω τις ωρες μου στον υπολογιστη. Ειναι στιγμες που μου ερχεται να κανω ντουζ 4 ή 5 το πρωι. Ακομα και η πεινα με πιανει κατι ακυρες ωρες και ενω το σπιτι ειναι σκοτεινο, ξαφνικα φωτιζεται απο το φως του ψυγειου οταν τρυπωνω στην κουζινα. Ξημερωνει και το καταλαβαινω απο τους ηχους των ανθρωπων που σηκωνονται για δουλεια, καποιες φορες ακουγεται ενα ξυπνητηρι, μετα ηχοι απο τις μηχανες των αυτοκινητων και ολα αυτα ενω τα πουλια στο απεναντι δεντρο εχουν ξελαρυγγιαστει στο τιτιβισμα για καμποση ωρα και μετα ηρεμουν παλι. Ναι, μου αρεσει να μενω ξυπνια μεχρι το ξημερωμα, να μενω με τις σκεψεις μου.

Δε ξερω ποσο καιρο θα μπορω να το κανω αυτο. Μακαρι να γινοταν για παντα αν και ξερω οτι συντομα θα αλλαξει αυτο. Ειναι το μονο που θα μου λειψει. Μεχρι τοτε θα ονειροπολω με ανοιχτα τα ματια οπως κανω απο πιτσιρικι.

Ειναι πολλα αυτα που κανω και φαινονται ανεξηγητα στους γυρω μου. Τα ξενυχτια, η μουσικη που ακουω, τα βιβλια που διαβαζω, τα ταξιδια που εχω παει, τα ταξιδια που θελω να παω, η σχολη που εχει μεινει πισω, οι δουλειες που εχω κανει, η σχεση που εχω με τα λεφτα, οι εμπειριες που ειχα στο παρελθον, οι σκεψεις μου για το μελλον, οι επιλογες μου, η ζωη μου, τα ονειρα μου.

Για πολλα χρονια ενιωθα περιεργα για οσα εκανα και οσα σκεφτομουν. Εβλεπα να μη συμβαδιζω με τους γυρω μου και με ετρωγε σιγα σιγα η σκεψη οτι μενω πισω. Κατι δεν κανω σωστα, ολοι προχωρανε, ωριμαζουν, σοβαρευουν, βγαζουν πολλα λεφτα, κανουν σχεδια να παντρευτουν, να κανουν παιδια. Μεχρι εκει ξερω, δεν μου εχει πει κανεις μετα τι ονειρα εχει. Εξαλλου αυτο ειναι το πλανο, ετσι ζει καθε φυσιολογικος ανθρωπος τη ζωη του. Ειναι μια πορεια που πρεπει να ακολουθησω, ειτε μου αρεσει ειτε οχι, γιατι αυτο ειναι το φυσιολογικο, αυτος ειναι ο σκοπος της ζωης οπως λεει ο πατερας μου και εγω εχω μεινει τοσο πισω.

Ενιωθα οτι ειχα γερασει τοσο αποτομα. Οτι χανω την ορεξη μου να κυνηγησω οσα πραγματικα θελω. Και μελαγχολουσα. Και μιζεριαζα. Και αγχωνομουν. Και ολα αυτα γιατι? Για ποιον? Εχω πεσει απειρες φορες σε αυτη την παγιδα, οτι πρεπει να αποδειξω στους αλλους κατι, οτι πρεπει να εξηγησω και να απολογηθω για αυτα που θελω.

Μεχρι που ειδα οτι πρεπει να παρω μια αποφαση. Ή το βουλωνω και ακολουθω τον κανονα ή τους διαγραφω ολους και συνεχιζω το δρομο μου μονη μου. Αν θα πεσω σε ντουβαρι δε το ξερω, αλλα τουλαχιστον τωρα νιωθω καλυτερα.

Σταματησα να θελω πια να εξηγησω σε οσους με κοιταζουν επικριτικα γιατι συνεχιζω να κανω τα δικα μου ονειρα. Δεν με νοιαζει πλεον. Ειμαι ακομα ανωριμη? Μπορει. Ναι, μαλλον ειμαι. Ε και?

Ακομα και ολα σωστα να τα κανω, παντα υπαρχει καποιος που θα μου πει αυτο που κανεις δεν ειναι σωστο, την εζησες τη ζωη σου, φτανει τωρα, το φυσιολογικο ειναι να εχεις κανει παιδια πριν τα 30, οχι θα πει ο αλλος, το φυσιολογικο ειναι μεχρι τοτε να εχεις κανει καριερα, ουτε αυτο θα πει ο τριτος, πρεπει να αφησεις την καριερα και να παντρευτεις [παρεμπιπτοντως εκεινο το καλο παιδι που λεει η μαμα σου τι κανει, καλα ειναι, παντα καλα, εμεις ποτε θα το γνωρισουμε?] γιατι θα μεινεις στο ραφι, ειδες η ξαδερφη σου που εχει παρει 2 μεταπτυχιακα αλλα συνεχεια χωριζει και δε μπορει να κανει οικογενεια? Και εγω πρεπει να διαλεξω: Κοκτειλ τυψεων, ενοχων, καταθλιψης και χαμηλης αυτοεκτιμησης ή τους στελνω ολους στο διαολο? Χμμ...tough one.

Το μονο που με στεναχωρει πλεον ειναι η αντιδραση των κοντινων μου ανθρωπων. Νομιζουν οτι το κοριτσακι τους τρελαθηκε, οτι βαδιζει προς την καταστροφη, οτι οταν το μετανιωσω θα ειναι αργα και στεναχωριουνται πιο πολυ απο μενα μιας και παντα ειχαν μια εμφυτη ταση να οριζουν εστω και καλοπροεραιτα και με τις καλυτερες των προθεσεων τη ζωη μου. Παντα ετσι αντιδρουσαν σε οποιαδηποτε αποφαση μου, ενα μινι δραμα και μετα ηρεμουσαν. Καποτε θα τη βρουμε την ισορροπια που θα παει.


Απλα σκεφτομαι διαφορετικα.
Κι εσυ σκεφτεσαι διαφορετικα.
Εγω ομως δεν θα ορισω ποτε για σενα αυτο που θεωρω εγω "φυσιολογικο".

Φαινομαι μαλλον παραξενο κοριτσι στους αλλους. Και δε ξερω πως να σας το πω.

Πως να εξηγησω οτι ειμαι ευτυχισμενη οταν κανω ονειρα?

8/2/2010

.

Αλλαγη...τη νιωθω, την καταλαβαινω, τη βλεπω να με επηρεαζει, αλλα οσο και αν την περιμενα, ακομα και αν την σχεδιαζα καιρο, τωρα νιωθω δεος οσο νιωθω να πλησιαζει και να με αγγιζει. Αρκετο καιρο τωρα περιμενα κατι, εστω μικρο, που θα με ανανεωνε, θα ταραζε τα νερα και θα με ζωντανευε ξανα, αλλα φανταζε παντα σαν μια μακρινη σκεψη. Ανυπομονουσα γι αυτη τη στιγμη απο περιεργεια για το ποσο καλα θα προσαρμοστω στη νεα κατασταση, μα πιο πολυ γιατι παντα πιστευα οτι ολα τα ενδιαφεροντα πραγματα ετσι ξεκινουν, απο μια μικρη ή μεγαλη αλλαγη.

Τωρα ειμαι μονη μου, οπως τοτε, παντα ετσι ημουν αλλα τοσα χρονια αναζητουσα τρομαγμενη τη σιγουρια και την ασφαλεια και το ειχα ξεχασει...τωρα ολοι μοιαζουν να ειναι τοσο μακρια μου. Περναει ο καθενας τους τη δικη του αλλαγη στη ζωη του, ισως εσυ να τη περασες νωριτερα μονος σου, ισως ηταν κατι μικρο, καθημερινο, ισως να τη ζεις πιο εντονα απο μενα τωρα, αυτη τη στιγμη, οσο γραφω αυτες τις γραμμες. Γεμιζει το κεφαλι μου απο σκεψεις και στο τελος νιωθω κενο. Ειναι τοσα που περιμενω οτι θα συμβουν, που ανυπομονω ή που φοβαμαι.

Ολα αρχιζουν να αλλαζουν και αυτο συμβαινει τωρα.

Σημερα ενιωσα περιεργα.
Ενιωσα δυνατη και ταυτοχρονα ευαλωτη. Εριξα μια τελευταια ματια πισω μου και ειπα απο μεσα μου "τωρα συμβαινει". Το κρυο ηταν αναζωογονητικο και ο πρωινος αερας μου εκανε καλο. Καινουρια ολα γυρω μου. Η περιοχη, οι ανθρωποι, οι συνθηκες, τα συναισθηματα. Η ιδεα οτι ημουν μονη μου, μακρια απο το σπιτι μου και απο οτιδηποτε γνωριμο και οικειο με βοηθησε στην συνειδητοποιηση οτι κατι αλλαζει. Εμεινα να κοιταζω γυρω μου ακινητη και αντιληφθηκα οτι ηδη νιωθω διαφορετικα. Δεν τρομαξα. Εβγαλα ηρεμη τα κλειδια του αυτοκινητου και κινηθηκα μεσα στο πληθος. Ηταν το καταλληλο σκηνικο. Με τους καταλληλους κομπαρσους στην παρασταση. Γιατι για ολους εκεινη τη στιγμη κατι θα αλλαζε. Αναμεσα τους κι εγω σκεφτηκα.
Εμειναν μονο οι λεπτομερειες. Μικρες λεπτομερειες που εμειναν ιδιες, στη θεση που τις ειχα αφησει πριν λιγες ωρες. Μονο που αυτα ηταν τα μονα που παρεμειναν οπως ηταν την τελευταια φορα που τα προσεξα. Τοσα ειχαν ηδη αλλαξει. Δε το περιμενα. Αρχισα να δακρυζω. Ντραπηκα για λιγο, αλλα ενιωσα καλυτερα. Που και που χρειαζομαι ενα ξεσπασμα. Μονο για να νιωσω καλυτερα. Και αυτο ειναι αρκετο.
Ο δρομος ηταν αδειος, μια τεραστια ευθεια, χωρις αλλα αυτοκινητα, ο ουρανος κρεμοταν πανω απο το κεφαλι μου φορτωμενος με συννεφα και εγω ξενη σε αγνωστα τοπια να περναω αναμεσα σε βουνα και χωραφια με δυνατη μουσικη και βουρκωμενα ματια. Αλλαζω.

.

Rise and Fall

.


Χτες πηγα για υπνο και ηξερα οτι η μερα που θα ξημερωσει θα ειναι μια απο αυτες τις μερες...
Τις γνωστες, ξερεις, τις βλαμμενες, με αγχος, υποχρεωσεις, σκοτουρες.

Ξημερωσε και ξυπνησα νιωθοντας απαθεια. Τι σκατα μερα. Τουλαχιστον δεν εχω αγχος σκεφτηκα, αλλα η απαθεια δε με αφησε να χαρω στη σκεψη. Ειναι μερες που ξημερωνουν και λεω να φυγουν, στα τσακιδια να πανε και να μη ξαναρθουν. Που θα ξαναρθουν, αυτο ειναι βεβαιο, αλλα καποτε λεω οτι θα το παρω αποφαση.

Βγαινω απο το σπιτι, ξεκιναω το προγραμματισμενο δρομολογιο και δε σκεφτομαι πολλα. Μονο αντε να ξεκινησει, να γινει ο,τι ειναι να γινει και να τελειωσει.

Εκει που ολα εχουν πια μπει στον αυτοματο πιλοτο και δεν εχω ορεξη ουτε να γκρινιαξω, συμβαινει ενα αναπαντεχο γεγονος και γινεται το απιστευτο...
Απο που ηρθε αυτο, που ξεφυτρωσε, πως εγινε ετσι ξαφνικα αφου δεν υπηρχε κανενα σημαδι του πριν? Μενω ανεκφραστη για λιγα λεπτα για να αντιληφθω την απροσδοκητη αλλαγη στη διαθεση μου. Ξαφνικα νιωθω χαρα, συγκινηση, αισιοδοξια. Μα που ηταν χωμενα ολα αυτα τα συναισθηματα πριν λιγο, που βρηκαν τοσο καλη κρυψωνα μεσα μου και σκανε μυτη οποτε γουσταρουν? Ολα γυριζουν τουμπα, ολα εχουν νοημα πια. Τι ομορφη μερα!

Υστερα απο καποια λεπτα και χαλαρωνοντας απο το αναπαντεχο κυμα ευφοριας, προσγειωνομαι στη σκεψη οτι με περιμενει δυσκολη μερα ακομα. Αλλα τωρα πια δε φανταζει τοσο τραγικη. ΟΚ, δεν εγινε τιποτα, θα το παλεψω οσο μπορω, η απαθεια τωρα πια μετατραπηκε σε ρεαλιστικη αντιμετωπιση της καταστασης και ειμαι τοσο περηφανη γι'αυτο. Ετσι σε θελω, θα το παλεψεις, δε θελω μιζερια. Και πραγματικα, η μερα κοντευει στο τελος της και τα δυσκολα εχουν περασει. Θα μπορουσαν να ηταν καλυτερα θα μπορουσαν να ηταν και χειροτερα, ειδες ομως, επιβιωσες βρε χαζη, που εσκαγες, να, παει τελειωσε. Τι σου ειναι τελικα, απο τη μια στιγμη στην αλλη, ολα μπορουν να γινουν, ετσι ειναι, ενδιαφερον εχει, ωραια, παμε σπιτι τωρα να συνεχισουμε τις χαρουμενες σκεψεις.

Και αυτη ακριβως τη στιγμη, της χαλαρωσης, της ψυχραιμης και αισιοδοξης σκοπιας των πραγματων και της συνειδητοποιησης του ποσο ρευστα ειναι ολα, ερχεται η επιβεβαιωση για δευτερη φορα. Ποιος σου ειπε βρε κουτο οτι η μερα τελειωσε? Παρε μια κεραμιδα στο κεφαλι, μια απογοητευση, ετσι για να εχεις απ'ολα. Τι απο που ηρθε παλι αυτο? Απο το πουθενα, απο που ερχονται ολα? Γιατι βρε σε εκπλησει τοσο? Τωρα δα δεν ελεγες οτι ολα μπορουν να αλλαξουν απο τη μια στιγμη στην αλλη, οτι εχει ενδιαφερον, οτι ετσι ειναι, οτι μια στεναχωριεσαι και μια χαιρεσαι και ετσι γινεται και ετσι θα γινεται στους αιωνες των αιωνων αμην? Γιατι τωρα στεκεσαι σαν χαζη?

Και μενω εκπληκτη να αναρωτιεμαι, δεν ειναι δυνατον, πως γινεται ρε γαμωτο, την ιδια μερα, τη μια στιγμη να εισαι στα συννεφα και την αλλη στα ταρταρα και τουμπαλιν? Να περνανε μερες, να μη γινεται απολυτως τιποτα και να φευγουν ετσι, σαν ανεμος και να ερχονται αλλες που δεν προλαβαινεις να γυρισεις το κεφαλι και παντα κατι γινεται και σου αλλαζει τα δεδομενα?

Και ακριβως πανω σε αυτη τη σκεψη πηρα την αποφαση: Παει, τελειωσε, θα το κοψω, αυτο, ξερεις, αυτο που κανεις οταν αρχιζεις τις αμπελοφιλοσοφιες για τη ζωη, τις εμπειριες και οτι ολα εχουν ενα σκοπο και αλλες φορες σε επηρεαζουν θετικα αλλοτε αρνητικα και ολες αυτες τις εξυπναδες που λες νομιζοντας οτι τωρα ξερεις, εισαι παλιος εσυ, οσα ερθουν στο μελλον θα τα αντιμετωπισεις ψυχραιμα, δε θα βγαζεις γρηγορα συμπερασματα και θα χειριζεσαι τις λυπες και τις χαρες με ορθολογισμο και ετσι ειναι η ζωη και ολα ειναι στο χερι μας και ολα αυτα τα μπαρμπουτσαλα.

Απλα δε γινεται. Ο,τι μου 'ρθει εκεινη τη στιγμη ετσι θα αντιδρασω. Εκατσε καλη φαση? Τελεια, χαιρομαστε, το φχαριστιομαστε και ολα κομπλε. Εκατσε μαλακια? Σκατα, μιζεριαζουμε, το καταπινουμε και σιχτιριαζουμε μεχρι να μας περασει.

Παραλογα. Τα παντα ειναι ΠΑΡΑΛΟΓΑ!

Τι καθεσαι και χτυπιεσαι και προσπαθεις να δεις τα πραγματα πιο σφαιρικα και να βρεις το νοημα και να καταλαβεις τι δεν κανεις καλα και να το διορθωσεις και και και...

Ετσι το παιρνεις αποφαση, ειναι στιγμες που γαμιεται το συμπαν... εσυ απλα μενεις να παιρνεις ματι απο την κλειδαροτρυπα.

.