Αλλαγη...τη νιωθω, την καταλαβαινω, τη βλεπω να με επηρεαζει, αλλα οσο και αν την περιμενα, ακομα και αν την σχεδιαζα καιρο, τωρα νιωθω δεος οσο νιωθω να πλησιαζει και να με αγγιζει. Αρκετο καιρο τωρα περιμενα κατι, εστω μικρο, που θα με ανανεωνε, θα ταραζε τα νερα και θα με ζωντανευε ξανα, αλλα φανταζε παντα σαν μια μακρινη σκεψη. Ανυπομονουσα γι αυτη τη στιγμη απο περιεργεια για το ποσο καλα θα προσαρμοστω στη νεα κατασταση, μα πιο πολυ γιατι παντα πιστευα οτι ολα τα ενδιαφεροντα πραγματα ετσι ξεκινουν, απο μια μικρη ή μεγαλη αλλαγη.
Τωρα ειμαι μονη μου, οπως τοτε, παντα ετσι ημουν αλλα τοσα χρονια αναζητουσα τρομαγμενη τη σιγουρια και την ασφαλεια και το ειχα ξεχασει...τωρα ολοι μοιαζουν να ειναι τοσο μακρια μου. Περναει ο καθενας τους τη δικη του αλλαγη στη ζωη του, ισως εσυ να τη περασες νωριτερα μονος σου, ισως ηταν κατι μικρο, καθημερινο, ισως να τη ζεις πιο εντονα απο μενα τωρα, αυτη τη στιγμη, οσο γραφω αυτες τις γραμμες. Γεμιζει το κεφαλι μου απο σκεψεις και στο τελος νιωθω κενο. Ειναι τοσα που περιμενω οτι θα συμβουν, που ανυπομονω ή που φοβαμαι.
Ολα αρχιζουν να αλλαζουν και αυτο συμβαινει τωρα.
Σημερα ενιωσα περιεργα.
Ενιωσα δυνατη και ταυτοχρονα ευαλωτη. Εριξα μια τελευταια ματια πισω μου και ειπα απο μεσα μου "τωρα συμβαινει". Το κρυο ηταν αναζωογονητικο και ο πρωινος αερας μου εκανε καλο. Καινουρια ολα γυρω μου. Η περιοχη, οι ανθρωποι, οι συνθηκες, τα συναισθηματα. Η ιδεα οτι ημουν μονη μου, μακρια απο το σπιτι μου και απο οτιδηποτε γνωριμο και οικειο με βοηθησε στην συνειδητοποιηση οτι κατι αλλαζει. Εμεινα να κοιταζω γυρω μου ακινητη και αντιληφθηκα οτι ηδη νιωθω διαφορετικα. Δεν τρομαξα. Εβγαλα ηρεμη τα κλειδια του αυτοκινητου και κινηθηκα μεσα στο πληθος. Ηταν το καταλληλο σκηνικο. Με τους καταλληλους κομπαρσους στην παρασταση. Γιατι για ολους εκεινη τη στιγμη κατι θα αλλαζε. Αναμεσα τους κι εγω σκεφτηκα.
Εμειναν μονο οι λεπτομερειες. Μικρες λεπτομερειες που εμειναν ιδιες, στη θεση που τις ειχα αφησει πριν λιγες ωρες. Μονο που αυτα ηταν τα μονα που παρεμειναν οπως ηταν την τελευταια φορα που τα προσεξα. Τοσα ειχαν ηδη αλλαξει. Δε το περιμενα. Αρχισα να δακρυζω. Ντραπηκα για λιγο, αλλα ενιωσα καλυτερα. Που και που χρειαζομαι ενα ξεσπασμα. Μονο για να νιωσω καλυτερα. Και αυτο ειναι αρκετο.
Ο δρομος ηταν αδειος, μια τεραστια ευθεια, χωρις αλλα αυτοκινητα, ο ουρανος κρεμοταν πανω απο το κεφαλι μου φορτωμενος με συννεφα και εγω ξενη σε αγνωστα τοπια να περναω αναμεσα σε βουνα και χωραφια με δυνατη μουσικη και βουρκωμενα ματια. Αλλαζω.
.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου