Mικροι Μονολογοι

* Στοχοι

Τουτες τις γιορτινες μερες θελω να μη χασω αλλο το χρονο μου.
Για το νεο χρονο θα βαλω στοχο να βαζω νεους στοχους.
Ηow κλισέ θα μου πεις...Ναι ε?
Πολλοι το λενε, πόσοι το κανουν?
Και τί σημαινει χανω το χρονο μου?
Παντα κατι κανουμε. Ακομα και οταν κοιταζουμε με τις ωρες το ταβανι, κατι κανουμε: Κοιταζουμε με τις ωρες το ταβανι.
Το θεμα ειναι τί κερδιζουμε.
Βασικα εμενα προσωπικα το ταβανι με χαλαρωνει. Ειναι ενα κερδος και αυτο.


*Μαθηματικες ακολουθιες και σημεια κορυφης

Στα μαθηματικα η ακολουθια 1/n → 0. Η ακολουθια n → ^∞, ενω η (-1)ⁿ εχει υπακολουθιες που η μια τεινει στο 1 και η αλλη στο -1.
Απλα. ξεκαθαρα. Το ξερεις απο πριν.
Μπορεις αν ξερεις εναν ορο της ακολουθιας να βρεις επαγωγικα πώς θα συμπεριφερθει ο επομενος.

Σε μια ακολουθια γεγονοτων ομως, γνωριζοντας ενα γεγονος δεν μπορεις παντα να προκαθορισεις το επομενο. Μπορεις να κανεις μια εκτιμηση μεν, αλλα στα παντα εμπεριεχεται το στατιστικο λαθος...κι εκει ακριβως φαινεται οτι την πατανε οι περισσοτεροι.

Στην μαθηματικη αναλυση μαθαινεις οτι σε μια ακολουθια (α_n) το α_m ειναι σημειο κορυφης αν α_n < α_m για καθε n>m.

Σε μια ακολουθια γεγονοτων ξερεις πότε εισαι σε σημειο κορυφης. Γιατι κρινεις απο την ακριβως προηγουμενη κατασταση σου. Εχεις αυξουσα πορεια οταν βλεπεις οτι βελτιωνεσαι σε κατι.

Ομως ποιος ξερει απο πριν πότε θα τελειωσει αυτη η ανοδικη πορεια?

Γι'αυτο δεν πιστευω στα σημεια κορυφης στη ζωη εξω απο τα μαθηματικα.

Μονο εκ του αποτελεσματος θα δεις αν εκανες καλα που συνεχισες ή σταματησες να κανεις κατι οσο το εβλεπες να κορυφωνεται. Μονο τοτε.



* Μουσικη πισω απο τους τοιχους

Καποιες φορες περπατωντας στο δρομο ακουω απο καποιο σπιτι δυνατη μουσικη και για λιγο κοντοστεκομαι.
Ειναι μονος αυτος που ειναι μεσα, με παρεα, ειναι γεματος απο τη ζωη του, τί να νιωθει αραγε τωρα που ακουει το τραγουδι, ή μηπως δεν δινει σημασια γιατι κανει κατι αλλο, ξεσπαει με τη μουσικη ή βυθιζεται σε σκεψεις?
Ενταξει, δεν το κανω παντα αυτο. Οχι με ολα τα τραγουδια που ακουει ο κοσμος...Μαλλον με λιγα.


* Φοβαμαι

Εχω αρχισει να φοβαμαι για την υγεια μου. Μετα απο μια περιπετεια. Ειχα τρομαξει. Ποτε δεν εχω τρομαξει πιο πολυ. Η μανα μου εκλαιγε και ο πατερας μου με κουβαλουσε ημιλιποθυμη στο αμαξι. Αλλα θυμαμαι τα παντα. Δεν μπορουσα να σταθω ορθια αλλα θυμαμαι να κανω σκεψεις πολυ καθαρες. Οσο καταφερνα να πω κατι, πιο πολυ παρηγορουσα τη μανα μου οτι θα γινω καλα, να μην ανησυχει.

Μου το λενε και αλλοι. Μου λενε οτι ειμαι γενναια στα δυσκολα. Αντεχω στον πονο. Ειμαι σταθερη και λογικη σε μια κριση. Δεν πανικοβαλλομαι και ειμαι εγω αυτη που στηριζω τους αλλους. Φαινομαι ευεργετικα ψυχρη ωρες ωρες.

Μονο οταν ειμαι μονη μου ξεσπαω.


* Χειμωνιατικες νυχτες

Μου αρεσει η μυρωδια των ξυλων που καιγονται στα τζακια των σπιτιων οταν περπαταω βραδυ στο δρομο.
Μου αρεσει να παρατηρω τις σκοτεινες φιγουρες που περπατανε στον πεζοδρομο, τα χνωτα τους μεσα στο κρυο και τα βαρια τους ρουχα.
Μου αρεσει να παρατηρω καποιον που κοιταζει τη φωτια στο τζακι. Τα ματια του γυαλιζουν και το προσωπο του ειναι αναψοκοκκινισμενο. Και μου αρεσει να μην μιλαει κανεις.


* Ατοπο

Γιατι οταν ακουω αγαπημενα μου τραγουδια με παρεα δεν ειναι ποτέ το ιδιο?
Και γενικα, γιατι δεν ειναι το ιδιο οταν μοιραζομαστε τις μοναχικες στιγμες μας με αλλους?

Μα ναι, τί χαζη που ειμαι, πώς θα γινοταν αυτο? Οι στιγμες που εισαι μονος και τα συναισθηματα που σου γενιουνται δεν θα μπορουσαν να ειναι τα ιδια οταν δεν εισαι μονος. Εξορισμου.

Γιατι οταν ειμαι με καποιον φαινεται περιεργο να μοιραζομαστε τη σιωπη. Νιωθουμε αβολα. Εκτεθημενοι. Ισως και λιγο αφελεις.


* Απωθημενο

Εχω ενα απωθημενο για κατι.
Για ενα λαθος που δεν εκανα.
Το σταματησα οσο ηταν νωρις.
Γιατι ηταν λαθος.
Αποφασισα να το σταματησω αποτομα και οσο ηταν στο αποκορυφωμα του.
Ενιωθα πραγματικα ομορφα και το εβγαλα απο τη ζωη μου.
Γιατι ηταν λαθος.
Ειμαι σιγουρη.
Δεν εχω αμφιβολια γι'αυτο.
Ηταν η σωστη, λογικη, καλυτερη αποφαση, μονο που δεν ηταν αυτη που ηθελα.
Το δυσκολο ειναι να δεχτω λογικα οτι θελω τοσο πολυ κατι παραλογο. Με μπερδευει.
Αλλα δεν μετανιωνω.
Απλα με κυνηγαει ακομα η αναμνηση του.


* Hey you

Εχω ενα φιλαρακι που μενει μακρια. Τον βλεπω πολυ σπανια πια και μονο για λιγο.
Ειχε ερθει και την προηγουμενη φορα, παλι για λιγες μερες μονο.
Μαλιστα καταφεραμε και ψιλομαλωσαμε.
Ειναι κι αυτος τοσο παρεξηγησιαρης κι εγω τοσο απερισκεπτη ωρες ωρες.
Τοτε ηξερα οτι ειχε θυμωσει μαζι μου. Στο δικο μου μυαλο δεν ενιωθα οτι ειχα κανει κατι λαθος. Αλλα δεν ειχε σημασια, γιατι το ιδιο θα σκεφτοταν κι αυτος. Ειμαι σιγουρη.

Οσο κι αν θελω να εξηγησω και να λυσω καποιο προβλημα οσο γινεται πιο γρηγορα, παντα συγκρατω τον εαυτο μου. Κανω λιγο πισω και το αφηνω να ησυχασει. Να φυγει το πρωτο κυμα. Ξεχναω τις πρωτες κουβεντες.
Λιγος χρονος χρειαζεται μονο και αποσταση.

Δεν ξαναμιλησαμε γι'αυτο. Ειχε ηδη παει μεσανυχτα. Και εγω ημουν εξω απο την πορτα του. Χτυπησα το κουδουνι με ενα μπουκαλι αψεντι στο χερι.
Αυτος εφερε την κουβερτα.


* Oμορφοι ανθρωποι

Μου αρεσουν οι ξεχωριστοι ανθρωποι. Ας ειναι ενας ή δυο, θελω να ειμαι με ανθρωπους που σκεφτονται με το δικο τους, ξεχωριστο τροπο και το εννοουν, δεν ειναι δηθεν, δεν θελουν απλα να αναδειχτουν μεσα στο πληθος. Που εχουν το δικο τους θεο. Και ας ειναι εντελως διαφορετικοι απο μενα.
Ειναι αυτοι που ειναι μειοψηφια, που ειναι ελευθεροι, ακομπλεξαριστοι, διαφορετικοι, ανεξαρτητοι, ευγενικοι και ηρεμοι, κατασταλλαγμενοι και ασυμβιβαστοι.

Με γοητευουν αυτοι οι ανθρωποι.


* Ομοιες διαφορες

Λες οτι κανεις δε σε καταλαβαινει. Ο καθενας σκεφτεται διαφορετικα. Δε νιωθει οσα νιωθεις. Δεν μπορεις να του εξηγησεις τί σκεφτεσαι και γιατι. Ειστε τοσο διαφορετικοι.

Εγω δεν το πιστευω αυτο.

Γιατι ολοι νομιζουν οτι δεν τους καταλαβαινουν. Ολοι νομιζουν οτι σκεφτονται διαφορετικα. Ολοι νιωθουν ακριβως οπως νιωθεις. Αλλα κανεις δεν αποκαλυπτει τί σκεφτεται και γιατι. Ολοι ειμαστε τοσο διαφορετικοι κι ομως σκεφτομαστε με τον ιδιο τροπο.

Απλα δεν εχει ονομα αυτο που νιωθουμε καποιες φορες. Δεν του εδωσε καποιος ενα ονομα.
Ντρεπομαστε να το πουμε οτι σκεφτομαστε τοσα πολλα, οτι το μυαλο μας δουλευει τοσο γρηγορα, γιατι απλα κανεις δεν μιλαει γι'αυτο, οπότε κι εσυ το κρυβεις.

Και καλα κανεις. Χρειαζεσαι να εισαι μονος καποιες φορες. Οπως ολοι.

Επιασε αερακι

Ειναι μεσημερακι και ακομα καλοκαιρι.

Στα τελειωματα της και αυτη η εποχη. Οπως παντα, στριμωχνει τις ομορφες και ασχημες στιγμες στη βαλιτσα της, κανει τον κυκλο της και ετοιμαζεται να κατηφορισει προς τα νοτια, μια επισκεψη στους κατοικους του αλλου ημισφαιριου της μπαλας που εχουμε καβαλησει και μας στροβιλιζει στο χωρο και το χρονο.

Μμμ ναι, ειναι μια απο αυτες τις στιγμες λοιπον.

Εχει γινει σχεδον ιεροτελεστια, λιγο πριν το τελος του καλοκαιριου, ερχεται η στιγμη που μενω μονη και αδειαζω το μυαλο μου. Ετσι μενει ελευθερο, απεριοριστο, ανοιχτο και ετοιμο να δεχτει καθε ερεθισμα, να αφεθει στα συναισθηματα που γεννουν και οι πιο μικρες λεπτομερειες, να νιωσω χαλαρη, ευαλωτη μα ηρεμη.
Και οπως παντα, αυτο το σφιξιμο στο στηθος, το γαργαλιτο στο μυαλο μου, μια ακαταμαχητη αναγκη σκαρφαλωνει και με σπρωχνει να αρχισω να γραφω.
Ειναι μια πολυτελεια, μια αποδραση που μου αρεσει να χαριζω στον εαυτο μου. Και αυτο, σαν μυστηριακη τελετη, συμβαινει καθε φορα, ασυναισθητα σχεδον, περιπου αυτη την εποχη.

Ειναι σαν ταξιδι. Ή μαλλον σαν παιχνιδι. Αυτη τη φορα επελεξα να σου αποκαλυψω αυτη την κρυφη πτυχη του εαυτου μου και να προσπαθησω να σου περιγραψω πως παιζεται.

Σταματαω να φιλτραρω τις σκεψεις μου, τις αφηνω να με παρουν απο το χερι και εγω απλα ακολουθω. Η μια σκεψη με ταξιδευει στην αλλη και το παραμικρο ερεθισμα το αφηνω να μεγαλωσει μεσα μου. Ακου λοιπον πως νιωθω αυτη τη στιγμη.

Ειμαι μονη στο σπιτι και η γειτονια ειναι ακομα ησυχη. Σημερα δεν εχει πολλη ζεστη και ρεμβαζω εδω και ωρα στο μπαλκονι. Μουσικη και λιγη μπυρα για παρεα. Εχει ομορφο χρωμα η μπυρα στο φως του μεσημεριου και φαινεται να εχει διαφορετικη γευση. Ισως να μην ειναι το ιδιο το ποτο που με κανει να σκεφτομαι ετσι. Ειναι η εικονα που μου ερχεται στο μυαλο, η προσδοκια που μου δημιουργει, ισως το εχω συνδεσει με την παρεα, βραδυ με πολλη κουβεντα και γελια. Τωρα ειναι μεσημερι και ειμαι μονη μου. Φαινεται οτι τωρα δινω περισσοτερη προσοχη στη γευση που αφηνει στο λαιμο μου, γι'αυτο μου κανει εντυπωση.

Φυσαει. Το λατρευω αυτο. Μου θυμιζει τη Ζακυνθο. Μολις ειχα τελειωσει το σχολειο, καλοκαιρι, βραδυ στο μπαλκονακι μας στο σπιτι του χωριου, παλι ημουν μονη και εγραφα -τελικα ισως να τις επιζητω αυτες τις στιγμες- θυμαμαι ποσο με εντυπωσιαζε ο ουρανος και οι πανυψηλοι ευκαλυπτοι, ο ηχος των φυλλων στο φυσημα του αερα και οι σκεψεις οτι ζω αυτο που ονειρευομουν και λαχταρουσα τοσο καιρο να ερθει. Τη μεγαλη αλλαγη και τις τοσες προσδοκιες. Τα σχεδια και τα ονειρα που εκανα καποτε στο μικρο μου γραφειακι αργα τα βραδια, με λιγη μουσικη και ανοιχτο το παραθυρο. Γιατι παντα μου αρεσε το νυχτερινο αερακι. Οσο τα σκεφτομουν ολα αυτα ενιωθα πολυ εντονα. Ημουν ετοιμη να βαλω τα κλαματα για να ξεσπασω μα τοτε περασε ξαφνικα απο μπροστα μου ενα πανικοβλητο ποντικι και γελασα.

Η επιθυμια μου να ξεκινησω απο την αρχη ειναι το πιο εντονο συναισθημα που εχω νιωσει ποτε. Ακομα το νιωθω. Το ξεχναω με τον καιρο, αλλα καποιες στιγμες σαν κι αυτες το νιωθω παλι να ξυπνα μεσα μου.

Εχω ζησει αρκετα πραγματα. Θα αδικουσα τον εαυτο μου αν ελεγα το αντιθετο. Μα ειναι φορες που θυμωνω με μενα γιατι ξεχναω ευκολα...και απογοητευομαι. Το γραψιμο με βοηθαει να θυμαμαι.

Ισως ενας ακομα λογος που μου αρεσει να γραφω να ειναι γιατι μου αρεσει να παιζω γενικα. Το γραψιμο για μενα ειναι κι αυτο ενα παιχνιδι. Αν το αφησω να με παρασυρει με οδηγει στα πιο απιθανα μονοπατια.
Ειναι ενα παιχνιδι οπου ανοιγω πορτες και μπαινω σε σκοτεινα δωματια. Δινω σημασια στις λεπτομερειες και με αυτες στολιζω τη διαδρομη μου. Διαλεγω τους συμπρωταγωνιστες μου και μαζι τους ανοιγουν καινουριες πορτες που δεν υπηρχαν πριν. Ειναι μεσα στο παιχνιδι να χανω και να θελω να γυρισω πισω. Ωσπου να βρεθω τυχαια σε ενα ακομα δωματιο οπου ολα αλλαζουν και ενθουσιαζομαι παλι. Οσο παιζω φτιαχνω μονη μου τους κανονες και κανεις δεν εχει καταφερει μεχρι τωρα να με πεισει να σταματησω.

Μμμ παλι ονειροπολουσα ε? Παρασυρθηκα απο το γραψιμο και ο ηχος του τηλεφωνου με ξυπνησε αποτομα . Παμε βολτα? Χαμογελασα, ναι γιατι οχι, εχω κανει τις περισσοτερες δουλειες μου, καποιες ασκησεις για το ιδιαιτερο που εχω θα τις βγαλω αυριο δεν αγχωνομαι, αν και το ξερεις, οι δουλειες ποτε δε τελειωνουν.

Διψασα παλι και η μπυρα δε με ξεδιψαει, μαλλον το αντιθετο. Περασε και η ωρα. Το καταλαβαινω γιατι ακουγονται φωνες στη γειτονια. Το απογευμα ζωντανευει και παλι τους ανθρωπους. Δεν μου αρεσει η τοση ζωντανια. Ακομα φυσαει. Εχω λιγη ωρα ακομα να κατσω να ρεμβασω. Θυμηθηκα οτι εχει παγωτο στη καταψυξη και η σκεψη ειναι αρκετη να με κανει να χαμογελασω. Θα ηθελα να ασχοληθω και λιγο με το μπασο μου που τοσο αγαπαω να ταλαιπωρω, αλλα μαλλον δε θα προλαβω. Θελω να διαβασω και το βιβλιο μου, να ακουσω και καποια καινουρια κομματια που κατεβασα, αληθεια ειναι πολλα τα ομορφα πραγματα που θελω να κανω...αλλα το σημαντικοτερο ειναι οτι πρεπει να ξεκινησω παλι αυτο που απεφευγα τοσο καιρο.

Και αυτη η σκεψη ειναι ικανη να τα διαλυσει ολα. Τοσα καλα και ευχαριστα μοιαζουν ευθραυστα μπροστα σε μια και μονο σκεψη. Ειναι αυτη που με κραταει τοσο καιρο πισω, που φερνει μαζι της ολα οσα με κανουν να νιωθω ασχημα, ειναι το βαριδι που με βουλιαζει και δε με αφηνει να παρω ανασα. Που με πνιγει, σκοτεινιαζει το μυαλο μου και γκρεμιζει τις ομορφες στιγμες μου, ειναι αυτη η πλευρα που εχει αρχισει να γινεται τοσο γνωριμη...που ανησυχω οτι εχω αρχισει να τη συνηθιζω.

Κλεινω για λιγο τα ματια και ηρεμω και παλι. Ολα ησυχαζουν σιγα σιγα. Ακομα φυσαει το αερακι μου. Ετσι ειμαι. Αυτο κανω και τωρα. Μια εκρηξη συναισθηματων. Ωμα και αφιλτραριστα τα αφηνω να γυρνανε ελευθερα στο μυαλο μου.

Ετσι παιζεται αυτο το παιχνιδι.

Ισοπαλια εληξε αυτη τη φορα. Πρεπει να φυγω, με περιμενουν οι φιλοι μου να παιξουμε.

Στο προγραμμα...

.


Χροοοονια τωρα θυμαμαι να φτιαχνω κατεβατα ολοκληρα με προγραμματα και οργανογραμματα ωστε να μπουν σε ταξη οι εκκρεμοτητες και υποχρεωσεις μου. Στοιβες ολοκληρες με σελιδες τετραδιων, χαρτακια ημερολογιων, με σημειωσεις, μουτζουρες, διορθωσεις...

...που ποτε δεν ακολουθησα!

Αλλα οχι, δεν παραιτουμαι, ακομα αυτο κανω και συνεχιζω απτοητη στο ιδιο τεμπο.

Δεν πα να κανω τα πιο λεπτομερη σχεδιαγραμματα διαχειρισης χρονου και διευθετησης καθηκοντων, στο τελος ολα στριμωχνονται τελευταια στιγμη και εγω τρεχω να τα βγαλω περα σαν πανικοβλητο ποντικι σε πλοιο που βουλιαζει στον ωκεανο των ανεκπληρωτων υποχρεωσεων.

Και ενταξει, θα μου πεις, οσο βλακωδως αγχωτικο κι αν ειναι αυτο, τωρα πια με εχω μαθει καπως και δεν μου κανει εντυπωση πλεον. Πιο παλια να δεις τι γινοταν. Ακομα μου ερχονται φασεις στο μυαλο απο πιτσιρικι, οταν αρχιζαν να φαινονται στον οριζοντα τα πρωτα σημαδια της μετεπειτα εξελιξης μου στο τομεα αυτο και γελαω.

Ενταξει, χαρακτηριστικοτατο παραδειγμα οι ασκησεις στα γαλλικα του φροντιστηριου:

Η κ.Ολγα...η πιο αυστηρη καθηγητρια ever, ο φοβος και τρομος των μικρων γαλλομαθων κορασιδων, που πλανταζαμε στο κλαμα και παρακαλαγαμε τις μαμαδες μας να σταματησουμε τα μαθηματα γαλλικων, η καθηγητρια που καθε φορα λιγο πριν ερθει για μαθημα ευχομασταν να παθει δηλητηριαση, γαστρεντεριτιδα ή κατι (και μια φορα επαθε και ειχαμε και τυψεις), η γυναικα με την πιο επιβλητικη παρουσια και που ετσι πιτσιρικι που ημουν κι εγω μου φαινοταν πραγματικα τεραστια κι ας μην ηταν ιδιαιτερα παχουλη, η κοτσωνατη αυτη γυναικα με τα τεραστια γουρλωμενα ματια λιγο πριν ανοιξουν οι πυλες της κολασεως και ξεχυθει το μενος αν πεις le voiture αντι για la voiture, η καθηγητρια με την τρανταχτη φωνη που μενει να κουδουνιζει στα αυτια σου για ωρες και τα ατελειωτα "Mais qu'est ce que tu racontes????" αν πεταξεις βλακεια, η καθηγητρια-σταθμος-ανεξιτηλη αναμνηση-υποσυνειδητη προσωποποιηση των παιδικων μου φοβων....

....ε ακομα κι αυτη δεν ηταν ικανη να με πτοησει απο το να γραφω τις εκθεσεις μου 10 λεπτα πριν αρχισει το μαθημα, στα γρηγορα, με αγχος οτι θα με κατσαδιασει και ποιος την ακουει και με την καημενη τη ξαδερφη μου, που ερχοταν σπιτι να με παρει για να παμε μαζι στο μαθημα, να εχει πιο πολυ αγωνια απο μενα οτι δε θα προλαβω και τελικα να απελπιζεται και να φευγει μες τα νευρα μονη της (α ρε ξαδερφη!)...αχχχ ωραιες εποχες χαχαχ!

Ναι, τωρα που το σκεφτομαι, ηταν απειρα τα παρομοια παραδειγματα, κυριως οσον αφορα τις σχολικες υποχρεωσεις και αλλα τετοια...αλλα το περιεργο ηταν οτι σπανια δε τα καταφερνα να εκπληρωσω τις υποχρεωσεις μου και εστω και με καποια (σχετικη χεμμ) καθυστερηση παντα ημουν ενταξει, τοσο που οι καθηγητες με θεωρουσαν καλη και συνεπη μαθητρια (φυτουλας).
Ετσι σε ολα, τελευταια στιγμη μεν, μια χαρα το αποτελεσμα δε
...περιεργως!

Και απο τοτε ετσι συνεχισε να πηγαινει το πραγμα.
Ολα cool στην αρχη-πανικος την τελευταια στιγμη-ολα cool στο τελος. Στανταρ πατερν. Ασε που πλεον απο τη τοση εξασκηση εχω αρχισει να το παιρνω αποφαση και εχω γινει το κατιτις αναισθητη και γαϊδουρα και μετα απορουν ολοι μαζι μου.

Α ναι, και επειδη ποτε δεν ειμαι ικανοποιημενη πληρως (το εχω ΚΑΙ αυτο) ειναι κλασικο πια οταν εχω κατι να κανω, υστερα απο ενα σωρο αναβολες που εχει παρει και μετα την τελευταιας στιγμης διεκπεραιωση του, να πεταω την ατακα: "γαμωτο μια μερουλα να ειχα ακομα..."
...ειμαι ανυποφορη το ξερω...



Το θεμα παντως ειναι οτι καλως ή κακως τωρα ειμαι ακριβως σε αυτη τη φαση της ζωης μου. Η τελευταια στιγμη ειναι τωρα και ηρθε ο καιρος που βαζουμε τα κεφαλια μεσα.

Ειλικρινα παντως, ειναι καποιες στιγμες που με παιρνει απο κατω ψυχολογικα το πραμα, ψιλοβουλιαζω, πιεζομαι, μου βγαινει αλλιως και μενω να μη κανω τιποτα (ναι ΚΑΙ αυτο το παθαινω στις κυκλοθυμικες μου φασεις...γαμωτο πολυ αποκαλυπτικο εχει γινει το ποστ σημερα, δε με συμφερει), αλλα ευτυχως δεν κρατανε πολυ.
Οταν κατι δε το κανω ή μενει πισω, τις περισσοτερες φορες ειναι γιατι δε το θελω ή δε το εχω παρει αποφαση να το κυνηγησω...α ναι ΚΑΙ απο βαρεμαρα λιιιιιγο!

Αnyway τωρα ειμαι στη φαση που εχω αφησει πολλες εκκρεμοτητες και ηρθε ο καιρος να ασχοληθω μαζι τους...αργα ξεαργα, τωρα μου 'ρθε εμενα.
Σε γενικες γραμμες σε τετοια θεματα εχω αρκετη αυτοπεποιθηση (χμμ εκτος απο αυτες τις 5-6 δυσκολες μερουλες του μηνα που οι ορμονες κανουν παρτυ και με πιανει η νταουνιλα). Και ευτυχως δε με απασχολει ιδιαιτερα το πως φαινεται ολο αυτο στους γυρω μου για να εχω ενα επιπλεον αγχος...ειπαμε, μετα απο τοσο καιρο εχω γινει λιγουλακι παχυδερμο πλεον για να με πειραξει κατι τετοιο. Μου αρκει να ξερω εγω τι θελω και δε νιωθω καποια αναγκη να το εξηγησω.

Ηρθε, λοιπον, ο καιρος να μπω στο προγραμμα παλι...Καιρος του ηταν, τελος οι αναβολες, αντε να δουμε που θα μας βγαλει παλι αυτο.

Εξαλλου, ειναι γνωστο πλεον οτι ειμαι και γαμω τα ατομα (ουου ωραια θεα εχει απο δω πανω!) για να σκαλωνω με οτιδηποτε οσο χαζο ή δυσκολο κι αν ειναι. Αντε και εχω γαματα πραγματα που με περιμενουν οταν φυγουν οι βλακειες απο τη μεση!

Λοιπον, την κανω τωρα, δε ξερω και γω ποση ωρα γραφω εδω μεσα και εχω και δουλεια να κανω.

Εχω να οργανωσω το χρονο μου και να φτιαξω αναλυτικο προγραμμα...

...που φυσικα δεν θα ακολουθησω!

Παραξενο κοριτσι

.


Εχω συνηθισει πια να μενω ξυπνια εως αργα. Πολλες φορες πεφτω να κοιμηθω οταν πια εχει ξημερωσει. Ειναι ωραια οταν δεν εχω υποχρεωσεις το πρωι. Παντα μου αρεσαν οι βραδινες ωρες. Νιωθω στο στοιχειο μου, εχει ησυχια, κανω τοσα πραγματα, βαζω μουσικη, διαβαζω, συγκεντρωνομαι ή απλα ξοδευω τις ωρες μου στον υπολογιστη. Ειναι στιγμες που μου ερχεται να κανω ντουζ 4 ή 5 το πρωι. Ακομα και η πεινα με πιανει κατι ακυρες ωρες και ενω το σπιτι ειναι σκοτεινο, ξαφνικα φωτιζεται απο το φως του ψυγειου οταν τρυπωνω στην κουζινα. Ξημερωνει και το καταλαβαινω απο τους ηχους των ανθρωπων που σηκωνονται για δουλεια, καποιες φορες ακουγεται ενα ξυπνητηρι, μετα ηχοι απο τις μηχανες των αυτοκινητων και ολα αυτα ενω τα πουλια στο απεναντι δεντρο εχουν ξελαρυγγιαστει στο τιτιβισμα για καμποση ωρα και μετα ηρεμουν παλι. Ναι, μου αρεσει να μενω ξυπνια μεχρι το ξημερωμα, να μενω με τις σκεψεις μου.

Δε ξερω ποσο καιρο θα μπορω να το κανω αυτο. Μακαρι να γινοταν για παντα αν και ξερω οτι συντομα θα αλλαξει αυτο. Ειναι το μονο που θα μου λειψει. Μεχρι τοτε θα ονειροπολω με ανοιχτα τα ματια οπως κανω απο πιτσιρικι.

Ειναι πολλα αυτα που κανω και φαινονται ανεξηγητα στους γυρω μου. Τα ξενυχτια, η μουσικη που ακουω, τα βιβλια που διαβαζω, τα ταξιδια που εχω παει, τα ταξιδια που θελω να παω, η σχολη που εχει μεινει πισω, οι δουλειες που εχω κανει, η σχεση που εχω με τα λεφτα, οι εμπειριες που ειχα στο παρελθον, οι σκεψεις μου για το μελλον, οι επιλογες μου, η ζωη μου, τα ονειρα μου.

Για πολλα χρονια ενιωθα περιεργα για οσα εκανα και οσα σκεφτομουν. Εβλεπα να μη συμβαδιζω με τους γυρω μου και με ετρωγε σιγα σιγα η σκεψη οτι μενω πισω. Κατι δεν κανω σωστα, ολοι προχωρανε, ωριμαζουν, σοβαρευουν, βγαζουν πολλα λεφτα, κανουν σχεδια να παντρευτουν, να κανουν παιδια. Μεχρι εκει ξερω, δεν μου εχει πει κανεις μετα τι ονειρα εχει. Εξαλλου αυτο ειναι το πλανο, ετσι ζει καθε φυσιολογικος ανθρωπος τη ζωη του. Ειναι μια πορεια που πρεπει να ακολουθησω, ειτε μου αρεσει ειτε οχι, γιατι αυτο ειναι το φυσιολογικο, αυτος ειναι ο σκοπος της ζωης οπως λεει ο πατερας μου και εγω εχω μεινει τοσο πισω.

Ενιωθα οτι ειχα γερασει τοσο αποτομα. Οτι χανω την ορεξη μου να κυνηγησω οσα πραγματικα θελω. Και μελαγχολουσα. Και μιζεριαζα. Και αγχωνομουν. Και ολα αυτα γιατι? Για ποιον? Εχω πεσει απειρες φορες σε αυτη την παγιδα, οτι πρεπει να αποδειξω στους αλλους κατι, οτι πρεπει να εξηγησω και να απολογηθω για αυτα που θελω.

Μεχρι που ειδα οτι πρεπει να παρω μια αποφαση. Ή το βουλωνω και ακολουθω τον κανονα ή τους διαγραφω ολους και συνεχιζω το δρομο μου μονη μου. Αν θα πεσω σε ντουβαρι δε το ξερω, αλλα τουλαχιστον τωρα νιωθω καλυτερα.

Σταματησα να θελω πια να εξηγησω σε οσους με κοιταζουν επικριτικα γιατι συνεχιζω να κανω τα δικα μου ονειρα. Δεν με νοιαζει πλεον. Ειμαι ακομα ανωριμη? Μπορει. Ναι, μαλλον ειμαι. Ε και?

Ακομα και ολα σωστα να τα κανω, παντα υπαρχει καποιος που θα μου πει αυτο που κανεις δεν ειναι σωστο, την εζησες τη ζωη σου, φτανει τωρα, το φυσιολογικο ειναι να εχεις κανει παιδια πριν τα 30, οχι θα πει ο αλλος, το φυσιολογικο ειναι μεχρι τοτε να εχεις κανει καριερα, ουτε αυτο θα πει ο τριτος, πρεπει να αφησεις την καριερα και να παντρευτεις [παρεμπιπτοντως εκεινο το καλο παιδι που λεει η μαμα σου τι κανει, καλα ειναι, παντα καλα, εμεις ποτε θα το γνωρισουμε?] γιατι θα μεινεις στο ραφι, ειδες η ξαδερφη σου που εχει παρει 2 μεταπτυχιακα αλλα συνεχεια χωριζει και δε μπορει να κανει οικογενεια? Και εγω πρεπει να διαλεξω: Κοκτειλ τυψεων, ενοχων, καταθλιψης και χαμηλης αυτοεκτιμησης ή τους στελνω ολους στο διαολο? Χμμ...tough one.

Το μονο που με στεναχωρει πλεον ειναι η αντιδραση των κοντινων μου ανθρωπων. Νομιζουν οτι το κοριτσακι τους τρελαθηκε, οτι βαδιζει προς την καταστροφη, οτι οταν το μετανιωσω θα ειναι αργα και στεναχωριουνται πιο πολυ απο μενα μιας και παντα ειχαν μια εμφυτη ταση να οριζουν εστω και καλοπροεραιτα και με τις καλυτερες των προθεσεων τη ζωη μου. Παντα ετσι αντιδρουσαν σε οποιαδηποτε αποφαση μου, ενα μινι δραμα και μετα ηρεμουσαν. Καποτε θα τη βρουμε την ισορροπια που θα παει.


Απλα σκεφτομαι διαφορετικα.
Κι εσυ σκεφτεσαι διαφορετικα.
Εγω ομως δεν θα ορισω ποτε για σενα αυτο που θεωρω εγω "φυσιολογικο".

Φαινομαι μαλλον παραξενο κοριτσι στους αλλους. Και δε ξερω πως να σας το πω.

Πως να εξηγησω οτι ειμαι ευτυχισμενη οταν κανω ονειρα?