Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα φουρτουνες. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα φουρτουνες. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Πέμπτη 18 Νοεμβρίου 2010
H επομενη μερα
d:
τελικα?
τι εγινε?
A:
τον εχουν στην ευελπιδων
μαζι με αλλους
d:
συλληψη τελικα?
A:
ναι
ακομη δεν εχω νεα
d:
μααααλιστα
μπλεξιματα
αλλα dont worry δεν ειναι να πεθανεις κιολας
A:
θα παω απο τη μανα μου μετα
να δουμε τι γινεται
d:
ναι
A:
μαλλον θα τους αφησουν με εγγυηση αλλα πρωτα απαγγειλουν κατηγοριες
εχει και κατι αλλες μαλακιες που εκκρεμουν εις βαρος του
d:
και αυτο εχει σημασια τωρα?
δεν περναει τωρα απο δικαστηριο βρε
A:
το ξερω αλλα
μπορει να οριστει δικασιμος
d:
κοιτα, αυτα μας φαινονται εμας χαος
αλλα για εναν δικηγορο ειναι απλα
βρειτε καποιον να εμπιστευεστε
μαλλον αυτο χρειαζεται τωρα
A:
μμμ....
d:
ε αφου εμπλεξε ρε συ....
A:
αρα εμπλεξα και γω;
d:
μμμ.....
A:
θα δειξει
αλλα περιπου φανταζομαι
αυτοι για χρημα θα πανε
χεστηκαν για τα υπολοιπα
κατσε και θα δουμε
d:
ναι ρε συ
A:
αν και ξερω που θα πεσει το βαρος
στο συνηθες κοροιδο
ας μεινει μεσα
να βαλει και μυαλο
χρειαζεται ενα γερο σοκ
μπας και συνελθει
d:
κατσε τωρα να δεις τι θα πει ο εισαγγελεας
A:
κατι μηνακια θα ναι
ενα εχω για σιγουρο
οτι ειτε ετσι ειτε αλλιως
θα χρειαστει καποιο ποσο
d:
ναι μαλλον
και να μη ρωτησω αν εχει τιποτα ο ιδιος στην ακρη ε?
Α:
χαχα
d:
ναι
ενταξει
κατι ψιλιαστηκα
A:
λοιπον σε αφηνω γιατι πρεπει να παω και στα ιδαιτερα
θα σου πω
d:
υπομονη, μη τους σφαξεις ολους πριν βγει μια αποφαση ε
A:
ποιος σφαζει ποιον....
ποιος βγαινει αλωβητος
και ποιος την πληρωνει
τελικα...
Πέμπτη 11 Νοεμβρίου 2010
Μια φωνη απ' τα παλια
Τον συναντησα τυχαια. Με ξαφνιασε. Τον ρωτησα τι κανει. Ειχε περασει τοσος καιρος. Αρχισαμε να μιλαμε. Μου ειπε οτι εχω αλλαξει πολυ απο τοτε. Αυτος ηταν παντα ο ιδιος.
Παλι αρχισε να μου λεει τα ιδια και τα ιδια και τα ιδια οπως τοτε, λες και δεν περασε μια μερα. Και εγω τον ακουω. Και τον πιστευω. Παντα. Γιατι το κανω αυτο? Και κυριως γιατι τον αφηνω να με επηρεαζει...οπως τοτε? Νομιζα οτι τον ειχα βγαλει απο τη ζωη μου.
Οσο ειναι μακρια τον ξεχναω και ειμαι ησυχη. Ωσπου ερχεται παλι η μερα που με ξαναβρισκει, με περιεργαζεται, με κρινει και με παρασερνει στο παραληρημα του. Τον ακουω σαν υπνωτισμενη και παραδινομαι σε καθε του λεξη. Φοβαμαι οτι δεν θα φυγει ποτε.
Αυτη τη φορα δεν εμεινε πολυ. Ανακουφιστηκα. Τον χαιρετησα και αυτος μου χαμογελασε. Δε θελω να ξαναρθει. Θελω να φυγει. Αλλα αυτος μενει παντα εκει. Στο μυαλο μου.
Τετάρτη 5 Μαΐου 2010
Δευτέρα 8 Φεβρουαρίου 2010
8/2/2010
.
Αλλαγη...τη νιωθω, την καταλαβαινω, τη βλεπω να με επηρεαζει, αλλα οσο και αν την περιμενα, ακομα και αν την σχεδιαζα καιρο, τωρα νιωθω δεος οσο νιωθω να πλησιαζει και να με αγγιζει. Αρκετο καιρο τωρα περιμενα κατι, εστω μικρο, που θα με ανανεωνε, θα ταραζε τα νερα και θα με ζωντανευε ξανα, αλλα φανταζε παντα σαν μια μακρινη σκεψη. Ανυπομονουσα γι αυτη τη στιγμη απο περιεργεια για το ποσο καλα θα προσαρμοστω στη νεα κατασταση, μα πιο πολυ γιατι παντα πιστευα οτι ολα τα ενδιαφεροντα πραγματα ετσι ξεκινουν, απο μια μικρη ή μεγαλη αλλαγη.
Τωρα ειμαι μονη μου, οπως τοτε, παντα ετσι ημουν αλλα τοσα χρονια αναζητουσα τρομαγμενη τη σιγουρια και την ασφαλεια και το ειχα ξεχασει...τωρα ολοι μοιαζουν να ειναι τοσο μακρια μου. Περναει ο καθενας τους τη δικη του αλλαγη στη ζωη του, ισως εσυ να τη περασες νωριτερα μονος σου, ισως ηταν κατι μικρο, καθημερινο, ισως να τη ζεις πιο εντονα απο μενα τωρα, αυτη τη στιγμη, οσο γραφω αυτες τις γραμμες. Γεμιζει το κεφαλι μου απο σκεψεις και στο τελος νιωθω κενο. Ειναι τοσα που περιμενω οτι θα συμβουν, που ανυπομονω ή που φοβαμαι.
Ολα αρχιζουν να αλλαζουν και αυτο συμβαινει τωρα.
Σημερα ενιωσα περιεργα.
Ενιωσα δυνατη και ταυτοχρονα ευαλωτη. Εριξα μια τελευταια ματια πισω μου και ειπα απο μεσα μου "τωρα συμβαινει". Το κρυο ηταν αναζωογονητικο και ο πρωινος αερας μου εκανε καλο. Καινουρια ολα γυρω μου. Η περιοχη, οι ανθρωποι, οι συνθηκες, τα συναισθηματα. Η ιδεα οτι ημουν μονη μου, μακρια απο το σπιτι μου και απο οτιδηποτε γνωριμο και οικειο με βοηθησε στην συνειδητοποιηση οτι κατι αλλαζει. Εμεινα να κοιταζω γυρω μου ακινητη και αντιληφθηκα οτι ηδη νιωθω διαφορετικα. Δεν τρομαξα. Εβγαλα ηρεμη τα κλειδια του αυτοκινητου και κινηθηκα μεσα στο πληθος. Ηταν το καταλληλο σκηνικο. Με τους καταλληλους κομπαρσους στην παρασταση. Γιατι για ολους εκεινη τη στιγμη κατι θα αλλαζε. Αναμεσα τους κι εγω σκεφτηκα.
Εμειναν μονο οι λεπτομερειες. Μικρες λεπτομερειες που εμειναν ιδιες, στη θεση που τις ειχα αφησει πριν λιγες ωρες. Μονο που αυτα ηταν τα μονα που παρεμειναν οπως ηταν την τελευταια φορα που τα προσεξα. Τοσα ειχαν ηδη αλλαξει. Δε το περιμενα. Αρχισα να δακρυζω. Ντραπηκα για λιγο, αλλα ενιωσα καλυτερα. Που και που χρειαζομαι ενα ξεσπασμα. Μονο για να νιωσω καλυτερα. Και αυτο ειναι αρκετο.
Ο δρομος ηταν αδειος, μια τεραστια ευθεια, χωρις αλλα αυτοκινητα, ο ουρανος κρεμοταν πανω απο το κεφαλι μου φορτωμενος με συννεφα και εγω ξενη σε αγνωστα τοπια να περναω αναμεσα σε βουνα και χωραφια με δυνατη μουσικη και βουρκωμενα ματια. Αλλαζω.
.
Αλλαγη...τη νιωθω, την καταλαβαινω, τη βλεπω να με επηρεαζει, αλλα οσο και αν την περιμενα, ακομα και αν την σχεδιαζα καιρο, τωρα νιωθω δεος οσο νιωθω να πλησιαζει και να με αγγιζει. Αρκετο καιρο τωρα περιμενα κατι, εστω μικρο, που θα με ανανεωνε, θα ταραζε τα νερα και θα με ζωντανευε ξανα, αλλα φανταζε παντα σαν μια μακρινη σκεψη. Ανυπομονουσα γι αυτη τη στιγμη απο περιεργεια για το ποσο καλα θα προσαρμοστω στη νεα κατασταση, μα πιο πολυ γιατι παντα πιστευα οτι ολα τα ενδιαφεροντα πραγματα ετσι ξεκινουν, απο μια μικρη ή μεγαλη αλλαγη.
Τωρα ειμαι μονη μου, οπως τοτε, παντα ετσι ημουν αλλα τοσα χρονια αναζητουσα τρομαγμενη τη σιγουρια και την ασφαλεια και το ειχα ξεχασει...τωρα ολοι μοιαζουν να ειναι τοσο μακρια μου. Περναει ο καθενας τους τη δικη του αλλαγη στη ζωη του, ισως εσυ να τη περασες νωριτερα μονος σου, ισως ηταν κατι μικρο, καθημερινο, ισως να τη ζεις πιο εντονα απο μενα τωρα, αυτη τη στιγμη, οσο γραφω αυτες τις γραμμες. Γεμιζει το κεφαλι μου απο σκεψεις και στο τελος νιωθω κενο. Ειναι τοσα που περιμενω οτι θα συμβουν, που ανυπομονω ή που φοβαμαι.
Ολα αρχιζουν να αλλαζουν και αυτο συμβαινει τωρα.
Σημερα ενιωσα περιεργα.
Ενιωσα δυνατη και ταυτοχρονα ευαλωτη. Εριξα μια τελευταια ματια πισω μου και ειπα απο μεσα μου "τωρα συμβαινει". Το κρυο ηταν αναζωογονητικο και ο πρωινος αερας μου εκανε καλο. Καινουρια ολα γυρω μου. Η περιοχη, οι ανθρωποι, οι συνθηκες, τα συναισθηματα. Η ιδεα οτι ημουν μονη μου, μακρια απο το σπιτι μου και απο οτιδηποτε γνωριμο και οικειο με βοηθησε στην συνειδητοποιηση οτι κατι αλλαζει. Εμεινα να κοιταζω γυρω μου ακινητη και αντιληφθηκα οτι ηδη νιωθω διαφορετικα. Δεν τρομαξα. Εβγαλα ηρεμη τα κλειδια του αυτοκινητου και κινηθηκα μεσα στο πληθος. Ηταν το καταλληλο σκηνικο. Με τους καταλληλους κομπαρσους στην παρασταση. Γιατι για ολους εκεινη τη στιγμη κατι θα αλλαζε. Αναμεσα τους κι εγω σκεφτηκα.
Εμειναν μονο οι λεπτομερειες. Μικρες λεπτομερειες που εμειναν ιδιες, στη θεση που τις ειχα αφησει πριν λιγες ωρες. Μονο που αυτα ηταν τα μονα που παρεμειναν οπως ηταν την τελευταια φορα που τα προσεξα. Τοσα ειχαν ηδη αλλαξει. Δε το περιμενα. Αρχισα να δακρυζω. Ντραπηκα για λιγο, αλλα ενιωσα καλυτερα. Που και που χρειαζομαι ενα ξεσπασμα. Μονο για να νιωσω καλυτερα. Και αυτο ειναι αρκετο.
Ο δρομος ηταν αδειος, μια τεραστια ευθεια, χωρις αλλα αυτοκινητα, ο ουρανος κρεμοταν πανω απο το κεφαλι μου φορτωμενος με συννεφα και εγω ξενη σε αγνωστα τοπια να περναω αναμεσα σε βουνα και χωραφια με δυνατη μουσικη και βουρκωμενα ματια. Αλλαζω.
.
