Μια φωνη απ' τα παλια

Τον συναντησα τυχαια. Με ξαφνιασε. Τον ρωτησα τι κανει. Ειχε περασει τοσος καιρος. Αρχισαμε να μιλαμε. Μου ειπε οτι εχω αλλαξει πολυ απο τοτε. Αυτος ηταν παντα ο ιδιος.

Παλι αρχισε να μου λεει τα ιδια και τα ιδια και τα ιδια οπως τοτε, λες και δεν περασε μια μερα. Και εγω τον ακουω. Και τον πιστευω. Παντα. Γιατι το κανω αυτο? Και κυριως γιατι τον αφηνω να με επηρεαζει...οπως τοτε? Νομιζα οτι τον ειχα βγαλει απο τη ζωη μου.

Οσο ειναι μακρια τον ξεχναω και ειμαι ησυχη. Ωσπου ερχεται παλι η μερα που με ξαναβρισκει, με περιεργαζεται, με κρινει και με παρασερνει στο παραληρημα του. Τον ακουω σαν υπνωτισμενη και παραδινομαι σε καθε του λεξη. Φοβαμαι οτι δεν θα φυγει ποτε.

Αυτη τη φορα δεν εμεινε πολυ. Ανακουφιστηκα. Τον χαιρετησα και αυτος μου χαμογελασε. Δε θελω να ξαναρθει. Θελω να φυγει. Αλλα αυτος μενει παντα εκει. Στο μυαλο μου.