The Dark Side Of The Bright Minds

.

Μεγαλα μυαλα, ανθρωποι της διανοησης, της τεχνης, ελευθερα πνευματα, πρωτοποροι, αξιοζηλευτες και αξιοθαυμαστες προσωπικοτητες...........ευτυχισμενοι ανθρωποι???

Αναμφισβητητα, υπηρχαν και υπαρχουν (περιεργως, αληθεια το πιστευω αυτο) μυαλα εκει εξω που πραγματικα μας παιρνουν απο το χερακι και μας πηγαινουν ενα βημα μπροστα.
Εβαλαν τον κωλο τους κατω, ξεζουμισαν τον εγκεφαλο τους, κλειστηκαν στο λαγουμι τους, ξεστραβωθηκαν αυτοι για να ανοιξουν τα δικα μας βαριεστημενα ματια και να τα βρουμε ολα ετοιμα (και να τους σνομπαρουμε ή να τους καψουμε ως αιρετικους αλλα αυτο ειναι αλλη ιστορια...)

Σκεψου να ζουσες τη ζωη αυτων τον ανθρωπων, π.χ. του Shakespeare οταν εγραφε (ποιο να διαλεξω τωρα?) το Macbeth, του Beethoven οταν συνεθετε την Symphony No. 9 in D minor (κλασσικη παιδεια οχι μαλακιες), του Darwin οταν θεμελιωνε την εξελικτικη θεωρια, του Ben Franklin οταν τον χτυπησε πρωτη φορα το ηλεκτρικο ρευμα ή του Albert Hofmann οταν ανακαλυψε το LSD (εεε...χμ).

Σε ενα τετοιο mood ημουν, λοιπον, και γω ενα βραδυ οταν πετυχα ενα ντοκιμαντερ για τη ζωη και το εργο του Αlbert Εinstein (ειμαι σπασικλακι το ξερω). Ηταν αρκετα αναλυτικο και καλοφτιαγμενο, ελεγε για τη ζωη του απο μικρη ηλικια, τις σκεψεις του ("What would it be like to ride a beam of light? At 16, I had no idea, but the question stayed with me") τις δυσκολιες, τις αποτυχιες, την προσηλωση και φυσικα τη διατυπωση της Θεωριας της Σχετικοτητας.

Ολα μια χαρα θα μου πεις, ενα τυπικο ντοκιμαντερ, αρκετα ενδιαφερον αλλα οχι τοσο ωστε να ξενυχτησω και για παρτη του. Κι ομως, κι ας ειχε αρχισει αργα, κι ας εβαζε ενα καρο διαφημισεις καθε τοσο, κι ας επηξα στο ζαπινγκ σε ο,τι αλλη αηδια προβαλλοταν εκεινη την ωρα μεχρι να τελειωσουν, κι ας επρεπε να υπομεινω τη διακοπη για τις βραδινες ειδησεις της νετ με την "αμεροληπτη" ματια στην επικαιροτητα, εγω εκει, κολησα να το παρακολουθω με τεραστιο ενδιαφερον.
Ηταν καποιες αγνωστες, σε μενα, πτυχες της ζωης και του χαρακτηρα του Einstein που με εκαναν να σκαλωσω τοσο.
Μεχρι που πηγε 3 το ξημερωμα και πανω εκει που ειχαν τελειωσει και οι ειδησεις και ειχε αρχισει να γινεται ζουμερο και αποκαλυπτικο.........επεσαν οι τιτλοι τελους του 1ου μερους του αφιερωματος (χρμφ σταδιαλα)!

Εν ολιγοις, ο φιλτατος Einstein εκτος απο μια ευφυϊα στη φυσικη ηταν και ενας σκατιαρης στις προσωπικες του σχεσεις! Ω ναι, οπως τα λεω. Παρακατω θα στα πω και πιο αναλυτικα.

Τα οσα ανακαλυψα με μια μικρη-μη φανταστεις-ερευνα, μου κεντρισαν περισσοτερο το ενδιαφερον ωστε να ψαξω τη σκοτεινη πλευρα και αλλων επιφανων προσωπικοτητων. Ενδεικτικα αναφερω καποιες περιπτωσεις, αν και εδωσα καποια μεγαλυτερη προσοχη στον κυριο Αλβερτο, μιας και αυτος με ενεπνευσε για το παρον κειμενο.

The Fucked Up Life of Einstein

O ανθρωπος που αλλαξε τον τροπο που αντιλαμβανομαστε τη λειτουργια του συμπαντος και του χωροχρονου ηταν αναμφιβολα μια σπανια ιδιοφυια, αλλα ειχε, συμφωνα με προσφατα δημοσιευμενα γραμματα του, την προσωπικη ζωη ενος οποιουδηποτε, συνηθισμενου, ανωριμου, δυστροπου και ανευθυνου ατομου. Και χειροτερα μη σου πω.

Ας τα παρουμε απο την αρχη.

Βρισκομαστε καπου εκει γυρω στο 1896. Ενα ομορφο πρωι [citation needed]...

....o Einstein γνωριζει και ερωτευεται τρελα τη συμφοιτητρια του Mileva Marić στο πολυτεχνειο της Ζυριχης. Προκειται για μια απο τις πρωτες γυναικες που σπουδαζαν μαθηματικα και φυσικη στην Ευρωπη, με ικανοτητες και προοπτικες , καποιοι μαλιστα κανουν λογο για συνεισφορα της στις πρωτες μελετες του Einstein, αλλα πριν καν προλαβει να ολοκληρωσει τις σπουδες της μενει εγκυος. Ο παρανομος καρπος του ερωτα τους τους αναγκαζει να κρυβονται και ετσι η Mileva καταληγει να βρισκεται μονη στο πατρικο της στη Σερβια. Εκει γενναει την κορη τους, αλλα το παιδι δινεται για υιοθεσια και τοτε η Μileva δειχνει τα πρωτα σημαδια καταθλιψης.
Ακολουθει ο γαμος τους και αποκτουν δυο αγορια εκ των οποιων το ενα πασχει απο σχιζοφρενεια και πεθαινει σε ασυλο της Ζυριχης. Εντωμεταξυ, ο Αλβερτος εχει ηδη δεχτει προταση να δουλεψει και να μεινει μονιμα στο Βερολινο, αρχιζει να αποξενωνεται απο τη γυναικα του και πιανει τα τσιλιμπουρδισματα και τα ερωτικα γραμματα με την ξαδερφη του Εlsa Einstein (ετσι την ελεγαν οταν γεννηθηκε, μετα αλλαξε σε Löwenthal απο τον πρωτο της αντρα και μετα ξαναγινε Einstein αφου παντρευτηκε τον Αλβερτο). Ναι τελικα παντρευτηκαν.
Στο ενδιαμεσο ομως φροντισε να αποτελειωσει την Mileva με ενα συμφωνητικο που την αναγκασε να δεχτει, ενω ηδη την ειχε αφησει στους πεντε ανεμους να μεγαλωνει μονη τα παιδια τους. Το "συμβολαιο" αυτο της το στελνει με γραμμα και περιλαμβανει τους ορους κατω απο τους οποιους θα συνεχιζαν να ζουν μαζι. Αυτο περιλαμβανει μεταξυ αλλων εντολες οπως "θα σταματας να μου μιλας οταν σου το λεω εγω" και αλλα τετοια ομορφα και η καημενη το δεχεται αν και, οχι πολυ αργοτερα, την παραταει και παντρευεται το Ελσακι.

Ιδου ενα αποσπασμα απο το περιφημο "συμβολαιο":

Conditions
A. You will make sure
1. that my clothes and laundry are kept in good order;
2. that I will receive my three meals regularly in my room;
3. that my bedroom and study are kept neat, and especially that my desk is left for my use only.
B. You will renounce all personal relations with me insofar as they are not completely necessary for social reasons
(Source: Einstein, His Life and Universe by Walter Isaacson)

Το κατεστρεψε το κοριτσι ο ατιμος...

Τωρα καπως, μεσα σε ολο αυτο, του 'ρθε και διατυπωσε και τη Γενικη Θεωρια της Σχετικοτητας...τι να πω.

Relative values : ο Albert Einstein με την πρωτη του γυναικα Mileva και το γιο τους (αριστερα) και με τη δευτερη γυναικα και ξαδερφη του Elsa (πανω).

Δε τελειωσαμε εδω, εχει κι αλλο.
Oλα ωραια και καλα, δε του αρεσε με την Μileva βρηκε την Εlsa, χωρισε την πρωτη και ειπε να παντρευτει την...κορη της Elsa. Ναι, ηταν μια μικρη παρακαμψη που ειχε σκεφτει να κανει στη διαδρομη οταν του γυαλισε η πιτσιρικα Ilse, κορη της Elsa απο τον πρωτο της γαμο, αλλα η μικρη δε του κατσε και πηρε τελικα τη μαμα.

“She (Ilse) was not attracted to Albert, she loved him as a father, and she had the good sense not to get involved"
(Source: Einstein in Love-A Scientific Romance by Dennis Overbye)

Επειδη βαρεθηκα λιγο με τα ξενοπηδηματα του Αλβερτου (αν και εχει κι αλλα πιπερατα στη συνεχεια με ερωτικες επιστολες, με γραμματεις και αλλες τσουπρες ενω ηταν παντρεμενος), λεω να κανω μια αναφορα στο γιο του.

Αφου χωρισε με την Mileva, οι σχεσεις του με τον γιο του Hans Albert χειροτερεψαν. Ο Hans τον κατηγορουσε για την εγκαταλειψη και την ψυχολογικη και οικονομικη κατασταση της μητερας του, ενω οι εντονες αντιρρησεις του πατερα του για το γαμο του Hans με την Frieda Knecht ηταν το κερασακι στην τουρτα.

"In fact, Einstein opposed Hans’s bride in such a brutal way that it far surpassed the scene that Einstein’s own mother had made about Mileva. It was 1927, and Hans, at age 23, fell in love with an older and – to Einstein – unattractive woman. He damned the union, swearing that Hans’s bride was a scheming woman preying on his son. When all else failed, Einstein begged Hans to not have children, as it would only make the inevitable divorce harder."
(Source: Einstein A to Z by Karen C. Fox and Aries Keck, 2004)

Απο τοτε δεν ειχαν αλλες επαφες και οταν πεθανε ο Albert Einstein αφησε πολυ μικρο μερος της περιουσιας του στο γιο του.
Τεραστια μορφη στην επιστημη ο Εinstein αλλα πολυ σπαγκοραμμενος γεροτσιφουτης βρε αδερφε.

Δε το συζητω, αυτος ο αλαφιασμενος τυπακος με το περιεργο χτενισμα και τη σπανια αντιληψη ανετρεψε την παραδοσιακη εικονα που ειχαμε για το συμπαν και πηγε την επιστημη απο το νηπιακο σταδιο που ηταν στη πρωτη της εφηβεια.
Ομως, ειλικρινα, θα ηταν αραγε ο ιδιος εξωφρενικα εκπληκτικος επιστημονας που ολοι αναγνωριζουμε αν ειχε μια κανονικη και ισορροπημενη συναισθηματικη ζωη??

Ποιος ξερει...αλλα εγω επιμενω:

Το κατεστρεψες ρε Αλμπερτ το κοριτσακι!!!

(λες αν δε γινοταν ετσι να ειχε βγαλει η Mileva τη θεωρια της σχετικοτητας??? πσσσ...)

Other Brilliand...but Confused Minds

• Piotr Ilyich Tchaikovsky

Μεγαλη και πικραμενη ιστορια με δαυτον.

Τεραστιο συνθετικο ταλεντο μεν αλλα βασανιστικα τελειομανης δε. Τι καταρα κι αυτη. Ο ιδιος εχει γραψει σε γραμμα του:

"... πασχω ολη τη ζωη μου απο την ανικανοτητα μου για να πιασω τη μορφη γενικα. Έχω παλεψει εναντια σε αυτην την εμφυτη αδυναμια, χωρις καλα αποτελεσματα. ... θα παω στον ταφο μου χωρις να εχω παραγει κατι πραγματικα τελειο στη μορφη."

Πωω ρε μηπως εμεις οι υπολοιποι να αρχισουμε να φουνταρουμε ενας ενας?

Επιπλεον, τον βασανιζαν οι ενοχες για τις ομοφυλοφυλικες του σχεσεις με νεαρους αντρες, καθως ζουσε στη τσαρικη Ρωσια οπου απαγορευοταν με νομο παρακαλω "ο πρωκτικος ερωτας αναμεσα σε ανδρες". Ο συντομος γαμος του με μια θαυμαστρια ισα για να θολωσει τα νερα, φυσικα και δε στεριωσε.

Ο θανατος του Τσαϊκοφσκι αποδοθηκε επισημα στη χολερα, αλλα παιζει να αυτοκτονησε με αρσενικο (αυτη η παρενθεση δεν περιεχει κανενα ηλιθιο αστειο οπως ειδες). Μαλλον μετα τις καταγγελιες για την ομοφυλοφυλικη του ζωη και υστερα απο πιεσεις προτιμησε την αυτοκτονια, παρα το δημοσιο διασυρμο.

Ενα ρολο, σε ολα αυτα τα ψυχολογικα που κουβαλαγε, ισως επαιξε η προβληματικη σχεση που ειχε με την μητερα του και η παθολογικη προσκολληση του μαζι της (την εχασε στα 14 του).
Ετσι, η πλατωνικη σχεση που ανεπτυξε με την πλουσια χηρα και χορηγο του, Nadezhda von Meck (ανταλλαξαν 1100 ερωτικες επιστολες τα πιτσουνακια, αλλα δεν συναντηθηκαν ποτε!) δειχνει, απ'ο,τι λενε οι ψυχολογοι , οτι εβλεπε στο προσωπο της Μανταμ φον Μεκ το προσωπο της ιδανικης μητερας. Ε για να το λενε αυτοι, εγω τι αλλο να πω?

Η αληθεια ειναι οτι απο ολους, αυτος με αγγιξε περισσοτερο. Περα απο την πλακα. Σοβαρα ρε συ μιλαω τωρα. Μα, αληθεια, εχω και γω ευαισθησιες...ουφ καλα, παμε στον επομενο γιατι βγηκε ηδη τεραστιο το σημερινο.

• Syd Barrett

Ενα προσωπο αρρηκτα συνδεδεμενο με τους Pink Floyd. Τραγουδιστης, συνθετης, κιθαριστας, καλλιτεχνης, ζωγραφος, a legend, a stranger, a martyr, a target for faraway laughter, a raver, a seer of visions, a painter, a piper, a prisoner...

...o Syd Barrett ειναι η ψυχεδελια!

Η χαοτικη συμπεριφορα του Syd Barret αναγκασε λιγο αργοτερα τους Pink Floyd να τον αντικαταστησουν με τον David Gilmour, αλλα ο ιδιος, εστω και απο μακρια, ποτε δε σταματησε να "στοιχειωνει" το συγκροτημα.

Αν αρχισεις να το ψαχνεις θα βρεις πολλες ιστοριες της ακανονιστης συμπεριφορας του.
Στο βιβλίο "Syd Barrett: Crazy Diamond: The Dawn of Pink Floyd" σε μια ιστορια ο Waters περιγραφει τη τρικυμια στο μυαλο του Barrett:

"Σε μια περιπτωση, επρεπε να τον τραβηξω (τον Barrett) μακρια απο την Lynsey (φιλη του Barrett εκεινο το χρονο) επειδη την χτυπουσε στο κεφαλι με ενα μαντολινο".

Σε καποιες συναυλιες περπατουσε πανω-κατω στη σκηνη χωρις να παιζει μουσικη, σε αλλες επαιζε συνεχως μια μονο νοτα, σε αλλες ξεκουρδιζε αργα την κιθαρα του και σε αλλες δεν πηγαινε καθολου.

Γενικα, υπαρχει πολλη φιλολογια σχετικα με την πραγματικη ψυχιατρικη παθηση του Syd Barrett. Πολλοι θεωρουν οτι επασχε απο σχιζοφρενια, αλλοι απο μανιοκαταθλιψη, ενω λιγοτερο πιθανες ηταν οι αποψεις περι αυτισμου ή φωτο-επιληψιας.
Κατα την αδερφη του, φυσικα, ηταν απλα εσωστρεφης!

Οπως και να 'χει, για πολλους ηταν και παραμενει Α Crazy Diamond...

• Kαι οχι μονο...

Τους υπολοιπους θα τους παραθεσω πιο συνοπτικα, κουραστηκα και το ξεφτιλισα απο θεμα μεγεθους το ποστ, αν και παλι δεν ειναι μονο αυτοι...

O Vincent van Gogh πριν δωσει τελος στη ζωη του εκδηλωνει τασεις αυτοκαταστροφης και το 1889 μετα απο καβγα με τον συγκατοικο του Paul Gauguin, φευγει μεσα στον πανικο και καταληγει σε ενα μπουρδελο της περιοχης, οπου κοβει μερος του λοβου του αριστερου του αυτιου, το τυλιγει σε μια εφημεριδα και το παραδιδει σε μια πορνη με το ονομα Rachel ζητωντας της να το προσεχει...

Οι κορυφαιοι συνθετες Franz Schubert και Robert Schumann επασχαν απο καταθλιψη, οπως και τοσοι αλλοι καλλιτεχνες της Αναγεννησης, και καποιοι απο αυτους επελεγαν απο μονοι τους να πεφτουν σε βαρια μελαγχολια (και σε αλλες ουσιες βεβαιως βεβαιως), γιατι-οπως πιστευαν-με αυτο το τροπο πλησιαζαν το Θεο...Ααααλληλουια!

Dr Jr. Robert Oppenheimer, πηρυνικος φυσικος, επικεφαλης του Manhattan Project και "Πατερας της Ατομικης Βομβας". Οι συνεργατες του δηλωνουν οτι ο ιδιος ειχε κατενθουσιαστει με την ιδεα της κατασκευης της ατομικης βομβας και κατα τ'αλλα ο ιδιος δηλωνε οτι ειχε κομουνιστικες αντιληψεις τρομαρα του. Συμφωνα με δηλωση του ιδιου, μετα την πρωτη επιτυχημενη δοκιμη του θεοπνευστου αυτου εργου, στο μυαλο του ηρθε το αποσπασμα απο το ινδουιστικο Bhagavad Gita :

"Now I am become Death, the destroyer of worlds."

Ναι, enough said...

...και ενας τελευταιος για bonus:

Paracelcius, ελβετος βοτανολογος, αστρολογος, αλχημιστης και γενικα μυστικιστης της Αναγεννησης με μεγαλη ομως συνεισφορα στη τοξικολογια και την ιατρικη. Γενικα ηταν ξιπασμενος , o ιδιος πεταγε ατακες οπως:

"Let me tell you this: every little hair on my neck knows more and my beard has more experience than all your high colleges.",
(Source: Paracelsus, Selected Writings)

Αλλα το καλυτερο ειναι οι ιστοριες που εχουν συνδεθει με το ονομα του, σχετικα με τις μυστικιστικες ενασχολησεις του, οπως η επιθυμια του να δημιουργησει homunculus (μικρα ανθρωπακια) απο ανθρωπινα μαλλια και σπερμα...Παληκαρι!

..........

Αυτα τα ολιγα για σημερα.

Το θεμα παντως, μετα απο ολα αυτα, ειναι οτι η μεγαλοφυϊα ή η καλλιτεχνικη εκφραση τελικα δεν ειναι απαραιτητο να συνορευουν παντα με την ψυχικη υγεια, την προσωπικη ισορροπια ή την ευτυχια. Μαλλον, πιο συχνα συμβαινει το αντιθετο...

Τελικα δε γινεται να τα εχεις ολα στη ζωη ε? μαλακια!

(ααα ρε ακαρδε, το κατεστρεψες το κοριτσι!)
.

Να σου πω τι σκεφτομαι?

.


...σκεφτομαι αν πρεπει να λεω τι σκεφτομαι.

Ποσοι αραγε ειναι αυτοι που εκφραζουν ανοιχτα τις σκεψεις τους χωρις φοβο και παθος?

Η δραση φερνει αντιδραση και ο λογος εχει παντα αντιλογο.
Τα ερεθισματα παρα πολλα: απο την πολιτικη, κοινωνικη κατασταση μεχρι τα επαγγελματικα, προσωπικα θεματα του καθενος.
Αυτη τη φορα δε θα φερω παραδειγματα. Σκεψου εσυ μια προταση, μια γνωμη, μια προσωπικη σου αποψη σχετικα με κατι που σε προβληματιζει ή σε επηρεαζει. Αυτο που εσυ πραγματικα σκεφτεσαι. Και πιθανως να μην εχεις και προβλημα να το εκφρασεις.
Αυτη την ιδια προταση που εχεις στο μυαλο σου θα την ελεγες αν ειχες μπροστα σου ενα φιλο σου, το εταιρον σου ημισυ, τους γονεις ή το αφεντικο σου? 'Η θα το σουλουπωνες καπως? Ή θα επελεγες να μην ανοιξεις καν τη κουβεντα?
Εξαρταται θα μου πεις. Αλλα ακομα κι αυτο δεν ειναι περιορισμος?

Προσωπικα, δεν ειναι κατι που νιωθω να με περιοριζει παντως.

Αναλογα με τις ορεξεις μου, με το ποιον εχω απεναντι μου, με το κατα ποσο με νοιαζει αν θα ενοχληθει ο αλλος απο τη γνωμη μου ή ακομα και για λογους στρατηγικης, κυριως σε επαγγελματικα θεματα, το να πω αυτο που σκεφτομαι ειναι κατι που σε τελικη αναλυση δε το σκεφτομαι και πολυ εκεινη την ωρα. Οπως μου βγει.

Μη τρομαζεις, δεν εχω σκοπο να ξεκινησω νυχτιατικα φιλοσοφικη αναλυση περι ειλικρινιας, θα μπορουσα να το κανω καποια αλλη στιγμη, αλλα ειλικρινα, τωρα βαριεμαι.

Ειναι που το απογευμα με ειχε πιασει μια γλυκια νοσταλγια και χαζευα φωτογραφιες απο διαφορα ταξιδια, ωσπου επεσα πανω στις φωτος που ειχα τραβηξει απο το περιφημο Speaker's Corner στο Λονδινο.

Μια Κυριακη πριν καποια χρονια ετυχε να περπαταω μονη μου στους δρομους του Λονδινου. Το φιλαρακι μου κατι ειχε παθει και ειχε πεσει ξερο, δεν ενιωθε καλα, αλλα μου ειπε να βγω εγω και οτι επρεπε οπωσδηποτε να κανω και μια βολτα απο τη βορειανατολικη πλευρα του Hyde Park.

Εκει, καθε Κυριακη, μαζευεται καθε καρυδιας καρυδι και λεει ο καθενας ο,τι του κατεβει. Πραγματικα, οποιοσδηποτε εχει κατι να πει πιανει μια γωνιτσα και αρχιζει να λεει, δε τον νοιαζει ποιος θα τον ακουσει, αν θα συμφωνησει ή θα διαφωνησει μαζι του, ενω οσοι ενδιαφερονται μαζευονται γυρω του και αρχιζουν τις συζητησεις, οι οποιες προφανως, πολυ συντομα, μετατρεπονται σε εντονους τσακωμους. Οπως και να χει, τρελοι ή θαρραλεοι, αρχιζουν και αραδιαζουν ο,τι κατεβαζει η κουτρα τους και ο,τι γινει!

Μιλαμε για χαμο, φωνες και πανικο!
Ηταν σκετη απολαυση!!

Και ιδου ενα Speaker's Corner tribute, ως οφειλω απο ευγνωμοσυνη και μονο για τις ομορφες αναμνησεις!


Ο συγκεκριμενος τυπος θυμαμαι ηταν λιγο αλαφιασμενος και οτιναναι, γενικα δεν ειχα πιασει το νοημα των οσων ελεγε, αλλα κρινοντας απο οσα του εσουρναν οι αποκατω, πρεπει να ειχε ενδιαφερον, τι να πω...


Παντως τα θρησκευτικα και πνευματικα ζητηματα ειχαν την τιμητικη τους.

Για παραδειγμα, οι δυο κυριοι παρακατω, που ο ενας ερμηνευε το λογο του θεου και ο διπλα, αυτος με το μαυρο μπερε και το υπουλο υφακι, εβαζε στη θεση του με τσιριχτες φωνες οποιονδηποτε ειχε αντιρρηση. Μιλαμε ειχε ενα στυλακι μουρλια!



Επισης ενδιαφερον ειχαν τα πηγαδακια με τους πιο κουλτουρε κυριους να μιλανε για τις πολιτικες εξελιξεις και για πιο φιλοσοφικα θεματα, ετσι για μια πιο διανοουμενιστικη νοτα




Αλλα, ομολογουμενως, η ατραξιον ηταν κυριως η παρακατω κυρια. Προκαλουσε τους πιο εντονους καυγαδες, ηταν πολυ τσαμπουκαλου (και δε της φαινεται ε?), υποστηριζε οτι οι ξενοι δεν εχουν θεση στην Αγγλια και οτι ο θεος της δινει δυναμη να λεει οσα λεει και δεν ακουει τιποτα και κανεναν! Α!


Ο αγαπημενος μου, παντως, ηταν αυτος ο κυριουλης! Καλε τι καλουλης που ηταν. Κατι βλακειες για τη ρωμαιοκαθολικη εκκλησια ελεγε μεν, αλλα ηταν τοσο γλυκουλης, με το κοστουμακι του, μιλαγε αργα και χαμηλοφωνα λες και ηταν σε διαλεξη σε αμφιθεατρο πανεπιστημιου. Βασικα μιλαγε πολυ σιγα, τοσο που δεν ακουγοταν...


...απο τις αγριοφωναρες του ακριβως απεναντι παππου με τις τιραντες και την τρανταχτη φωνη! Αυτος μιλαμε εδινε ρεστα. Ηταν τοσο παθιασμενος με τον καλο χριστουλη που κουναγε χερια, ποδια, εκανε γκριματσες, ταρακουνιοταν ολοκληρος και το καλυτερο ηταν που οταν τσακωνοταν με καποιους τους εριχνε καταρες οτι θα καουν στην κολαση και οτι η βασιλεια του θεου ειναι κοντα και αυτοι θα παρουν τα @@ του.......εεε κατι αντιστοιχο τελος παντων στα αγγλικα :p


Παραπερα, σε μια ακρουλα ηταν και αυτος ο κακομοιρης, που ειχε κατι σημαντικο να πει, αλλα μονο ενα κινεζακι καθησε να τον ακουσει...


...σε αντιθεση με τον διπλανο του που το παλευε, μιλαγε και φωναζε συνεχεια, αλλα δεν υπηρχε κανεις να του δωσει σημασια και μαλλον ηταν μες τα νευρα...


...γιατι ο τυπουλας πιο διπλα αν και καθοταν ετσι ακινητος για ωρες να αγναντευει το υπερπεραν χωρις να βγαζει τσιμουδια, παρολαυτα, ειχε τον προσωπικο του, απολυτα αφοσιωμενο ακροατη:


Μιλαμε για ανεπαναληπτες στιγμες!

Αχ και να γινοταν ενα τετοιο χαπενινγκ μια φορα στο τοσο και εδω, ωραια που θα 'ταν! χε!
.

Ω Ερωτα Ωχουου...

.

Ω ερωτα
Ω ερωτα εσυ
Ω ερωτα ω
Ω εσυ
Ω εσυ ω ερωτα
Ω!

Ναι, η ποιηση δεν ειναι το φορτε μου...μαλλον.

Τι εστι ερως?

Εχω να δω κατι τετοιο γραμμενο απο τοτε στο σχολειο που τα κοριτσακια γραφαμε σε λευκωματα. Καλα, δε το συζητω τι γινοταν αν και οποτε καταδεχοταν καποιο αγορακι να απαντησει και να αφησει το λακωνικο κατα κυριο λογο στιγμα του στις πνιγμενες απο τετραστιχα και καρδουλες σελιδες του τετραδιου με τα καιρια αυτα ερωτηματα. Οι απαντησεις του προφανως περναγαν απο διεξοδικο ελεγχο προς αναζητηση αποδεικτικων στoιχειων για τον κρυφο του ερωτα προς καποια απο μας και αλλες τετοιες κοριτσιστικες ονειροπαρμενες ενδομυχες επιθυμιες.
Τωρα που το σκεφτομαι, απο μικρη ειχα την εντυπωση οτι ο ερωτας ηταν τσιφλικι, προνομιο και γενικα χωρος δρασης των κοριτσιων. Ο,τι ηθελες να μαθεις, ο,τι απορια κι αν ειχες περι ερωτος θα απευθυνοσουν σιγουρα σε καποιο κοριτσι που θα ειχε διερευνησει εκτενεστερα το υπο μελετην ζητημα. Αποκλειεται παντως να πλησιαζες ενα απο τα αγορια της ταξης, την ωρα του διαλειμματος και μεσα στη μανια ενω επαιζαν παγκοτερμα να ρωτησεις ξερω γω αν θα τα εφτιαχνε ποτε με ενα κοριτσι που φοραει σιδερακια. Εξαλλου γι' αυτο το σκοπο υπαρχει η σουπερ κατερινα duh! Το αν μεταξυ τους τα αγορια συζητουσαν κατι τετοιο, ειναι η αληθεια οτι μου διαφευγει...εε μπα?
Το θεμα ηταν παντως οτι τα αγορακια εδειχναν να εχουν κι αλλες ασχολιες οπως να πανε για μπαλα, να βριστουν για τις ομαδες, να παιξουν ηλεκτρονικα, να κατουρησουν σε περιεργα μερη και πολλα αλλα, αντιθετα με εμας τα κοριτσακια που οι συζητησεις περιστρεφονταν κυριως γυρω απο τα συναισθηματικα θεματα στα οποια μεγαλωνοντας εντριφουσαμε ολο και περισσοτερο.


Αρκετα με το φλας μπακ. Παντως, ετσι, λογω της εξασκησης τοσα χρονια απο μικρες, δικαιολογειται γιατι οι γυναικες ειμαστε πιο ωριμες να χειριστουμε τα γκομενικα μας θεματα με τοοοσο μεγαλη ανεση...Γαμωτο. Γιατι κατεληξα σε ατοπο? Μια χαρα ειναι οι λογικες συνεπαγωγες μου, τι σκατα? Τελικα, ισως φταινε οι αντρες. Αυτοι ειναι που αργησαν να μπουν στο χορο του ζευγαρωματος και δεν μυηθηκαν εγκαιρα στα μυστικα του. Φυσικα, οι αντρες απο μικροι δεν μαθανε να φερονται οπως εμεις, αυτοι φταινε για τις σχεσεις που χαλανε, για ολους τους αδοξους ερωτες, για ολα τα χαμενα δακρυα πικραμενων κορασιδων, παντα, παντου, σε καθε χωρα, σε καθε ηπειρο, στον πλανητη, στο γαλαξιακο συμπλεγμα, στο συμπαν....βεεεβαια, αυτο κι αν ειναι ΛΟΓΙΚΟ!


Χμμ τελικα ολος αυτος ο συλλογισμος, κι ας ξεκινησε απο τα παιδικατα μας, μαλλον δεν καταληγει πουθενα. Ας το προσεγγισω αλλιως.

Let's define ερωτα.
Τα λεξικα το λενε απλα και ξεκαθαρα: ερωτας = εντονη ελξη για καποιον.

Απλο. Σιγουρα δεν περιλαμβανει αντικειμενα διοτι τοιουτοτροπως εγω θα ημουν ερωτευμενη με τα παγωτα.
Για καποιον λοιπον. Σιγουρα οχι για τη μαμα μας, αρα κατι παιζει με τον ορο "εντονη ελξη", ενω συμπλεγματα, οιδιποδεια και τετοια παραεινα φιλοσοφικης φυσεως και γι' αυτο θα τα προσπερασω προς αναζητηση του πλεον απλου προσδιορισμου του ερωτα στη ζωη των ανθρωπων γενικα.

Επιστρατευοντας και παλι τα λεξικα προσδιοριζουμε την εννοια "ελξη"= η δυναμη καποιου πραγματος να τραβαει κατι αλλο κοντα του.
Βεβαια καποιος με τραβαει κοντα του μεταφορικα, δηλ μου τραβαει το ενδιαφερον ακομα και οταν εχει κατι ενδιαφερον να μου πει ή να μου προσφερει, δηλαδη θα μπορουσα να ειμαι ερωτευμενη με τον παγωτατζη μου, αλλα θεος φυλαξοι αυτο το πραμα δε το 'χω με τον συμπαθεστατο κατα τ'αλλα κυριουλη με το γαματο χυμα παγωτο οση ελξη κι αν νιωθω για τη γευση σοκολατα-αγριοκερασο που μου προσφερει.

Καταληγουμε λοιπον στη λεξη-κλειδι "εντονη".
Δεν ειναι βεβαια ιδιαιτερα περιγραφικη ως λεξη, αλλα περιεκτικη μεσα στην απλοτητα της. Δυνατος , επιμονος, ζωηρος, παθιασμενος ειναι επιθετα συναισθηματων που περιγραφουν κατα καιρους τον ερωτα και σιγουρα ειναι εντονα συναισθηματα.

Ο εντονος ομως δεν σημαινει μονιμος, αληθινος, αξεπεραστος ή ευχαριστος, οποτε αν η λεξη-κλειδι "εντονος" περιγραφει τον ερωτα, σιγουρα στον προσδιορισμο του δεν περιλαμβανονται εννοιες οπως αυτες της χρονικης διαρκειας, της εγκυροτητας, της αναλλοιωτης φυσης ή της ευεργετικης δρασης του αντιστοιχα.
Δεχομεθα λοιπον τις παραπανω εννοιες ως μεταβλητες.
Παραλογισμοι λοιπον του στυλ "νομιζα οτι θα μεινουμε για παντα μαζι" ή "δεν με αγαπησε αληθινα" ή "ειχε υποσχεθει οτι δεν θα με απατησει ποτε" ή "με πληγωνε που δεν μου ελεγε σ'αγαπω" εκτος της υπονοιας οτι ηταν ανυποστατες, τωρα αποδεικνυονται κιολας ως τετοιες.



...και με το λεξικο παραμασχαλα να το παρεις παλι ψιλομουφα μας βγηκε ο "εντονος" ερωτας τρομαρα του.

Αλλαγη στρατηγικης και παλι.
Ας προσεγγισουμε τον ερωτα. Με οριο το συν απειρο ας μελετησουμε πού τεινει ο ερωτας, προσδιοριζοντας τα σημεια συσσωρευσης (σ.σ.) του, δεδομενου οτι ζουμε σε ενα κλειστο συνολο που ειναι το περιβαλλον μας οπως αυτο οριζεται. Τα λεγομενα σ.σ. ειναι, χωρις σφαλμα της γενικοτητος, οι διαφορες καταστασεις στις οποιες συνανταται ο ερωτας για μεγαλο δειγμα πληθυσμου και χαρακτηριζουν/περιγραφουν, χωρις ομως να οριζουν απολυτα τον ερωτα.
Στο ψητο, δηλαδη, εχουμε τις εξης μορφες με μια συντομη αναλυση για την καθεμια (δεκτες οι επισημανσεις για τυχουσες παραληψεις):

• ο ανεκπληρωτος ερωτας: τα συναισθηματα εντονης ελξης ενος εκ των δυο δεν βρισκουν ανταποκριση απο τον εταιρο εμπλεκομενο (σε πολυ σπανιες περιπτωσεις και των 2 λογω ανωτερας βιας). Συνηθως ο ενας πληγωνεται και στο τελος ευχεται να μην ειχε ερωτευτει εξαρχης το "λαθος" ατομο.

• ο κεραυνοβολος ερωτας: με την πρωτη ματια, κατακουτελα, αστραπιαια, χωρις σκεψη, χωρις να γνωριζεις λεπτομερειες οπως π.χ. ο χαρακτηρας του αλλου και ετσι ο κεραυνοβολος ερως εχει συχνα τη διαρκεια της λαμψης μιας αστραπης σε καταιγιδα και τις ταραχωδεις επιπτωσεις που ειναι βεβαιο οτι θα κανουν την εμφανιση τους αργα ή γρηγορα οσο σιγουρο ειναι οτι θα ακουστει η βροντη μετα την αστραπη.

• ο αυτοκαταστροφικος ερωτας: μορφη εξαρτησης και εθελοτυφλους προσηλωσης και λατρειας προς ατομα που σε εχουν χεσμενο, με πιθανα αιτια την ελλειψη αυτοεκτιμησης.

• ο ερωτας συμφεροντος: μορφη ανταλλαγης οφελων απο τις δυο πλευρες π.χ. μεταξυ ματαιοδοξης νεαρας-πλουσιου μεσηλικα ή εμου-μεσοκοπου παγωτατζη (αν σχολιασει κανεις τι προσφερω εγω θα τον τσακισω!)

• ο αγοραιος ερωτας: σεξ επι πληρωμη, οπου εδω που τα λεμε, το μονο στραβο που εχει ειναι οτι πληρωνεις, διοτι το σεξ χωρις συναισθημα ειναι μεν κοινωνικα κατακριτεο, αλλα προκειται για την αναλογικα απλουστερη και πιο ξεκαθαρη μορφη ερωτα, εφοσον συμφωνειται εξαρχης και παραμενει αναλλοιωτη με τον καιρο απο την εισβολη τρυφερων συναισθηματων που τεινουν να του αλλαξουν μορφη.

• ο "φυσιολογικος" ερωτας: περιλαμβανει ολες τις υπολοιπες μορφες πλην των προαναφερθεντων, ειναι πιο διαδεδομενος ως ομαλος στη λειτουργια του, οι εμπλεκομενοι αυτοχαρακτηριζονται ως "κατασταλλαγμενα" ατομα και προτιμαται απο τους περισσοτερους. Ο ορος "φυσιολογικος" ειναι παραπλανητικος, καθως παρατηρειται συχνα το παραδοξο φαινομενο 2 κατασταλλαγμενα ατομα , αντιπροσωποι του φυσιολογικου ερωτα, να μεταπηδουν σε μια απο τις προηγουμενες μορφες πριν ή μετα τη ληξη του δεσμου τους.

• ο "παντοτινος" ερωτας: χαρακτηρισμος της συμπορευσης δυο ανθρωπων που ξεκινησαν με μια απο τις παραπανω μορφες ερωτα, αλλα με τη παροδο του χρονου επελεξαν να παραμεινουν μαζι παρακινουμενοι απο συναισθηματα οικειοτητας, συνηθειας ή συμφεροντος. Το ονομα ειναι παλι μια αυθαιρετη παραδοχη ελλείψη αλλου και δεδομενης της μεταβλητοτητας της χρονικης διαρκειας του ερωτα οπως αναλυθηκε πιο πανω.

Παρατηρησες κι εσυ οτι ουτε ετσι καταληγει καπου ε?

Μη το βαζουμε κατω.

Ας βρουμε το νοημα του ερωτα στη ζωη μας.

Ποση σημασια εχει για μας να νιωθουμε ερωτευμενοι.

Οτιδηποτε εχει σημασια το βαζουμε παντα σε προτεραιοτητα.
Τη λιστα αυτη των προτεραιοτητων μας τη φτιαχνουμε αποφασιζοντας τι ειναι αυτο που πραγματικα θελουμε και παιρνουμε μια αποφαση να συμπεριλαβουμε κατι στη ζωη μας οταν κρινουμε οτι ειναι χρησιμο για μας.
Καταληγουμε λοιπον στην αναγκη να προσδιορισουμε μια βασικη παραμετρο:

Τη χρησιμοτητα του ερωτα!

Αρχιζω: Ο ερωτας δινει φτερα, ετσι λενε, αρα καλα παει ως εδω, αφου ειναι κινητρο να κανουμε πραγματα και μας δινει ζωντανια.
Ομως οι μαρτυριες λενε οτι η πλειοψηφια των πραξεων ενος ερωτευμενου αφορουν τo αντικειμενο του παθους τους, οι σκεψεις τους περιστρεφονται γυρω απο το προσωπο που θελουν και μεγαλο μερος της ζωης τους θελουν να το περνανε μονο μαζι του.

Ποσο χρησιμο ειναι αραγε αυτο στις "εξωερωτικες" δραστηριοτητες?
Αν ξεμυαλιστεις απο ερωτα παραμενεις συγκεντρωμενος στις απαιτησεις τις δουλειας σου ή εχεις συνεχως απωλεια προσοχης με τα ματια καρφωμενα στο κινητο αν σου εστειλε μηνυμα να βγειτε ραντεβου η καινουρια γνωριμια σου?
Τι γινεται αν πρεπει να δωσεις εξετασεις ή να περασεις απο συνεντευξη και εκεινη την ωρα σου αποκαλυψει ο αγαπημενος σου οτι περασε μια νυχτα τρελου παθους με την καλυτερη σου φιλη? Ποιος θα παρει τη δουλεια ή θα γραψει καλυτερα, εσυ ή ο διπλανος single, σκοτουρες-free υποψηφιος που ηρθε για την ιδια θεση?
Και ποια η χρησιμοτητα οταν οι φιλοι σου σε κραζουν ενω εισαι ερωτευμενος, γιατι εχεις χρονια να τους δωσεις σημασια και σε αποφευγουν ενω εχεις μολις χωρισει, γιατι εκανες το δυναμικο comeback με μοναδικο θεμα συζητησης αν ειχε δικιο ο γκομενος που σε παρατησε γιατι ηταν αναλατα τα σουτζουκακια?
Κι επειδη εμενα προσωπικα η λιστα προτεραιοτητων μου εχει αρκετα ψηλα την ομαλοποιηση των επαγγελματικων-κοινωνικων-φιλικων-ψυχολογικων σχεσεων, μαλλον ο ερως με τον αστατο χαρακτηρα που τον διακατεχει πασχιζει να βρει μια θεση αναμεσα τους, μιας και η χρησιμοτις του στη προσωπικη μου προοδο κρινεται αμφιβολη αν οχι καταστροφικη.

Ενταξει, ξερω τι θα πεις.
Τοση ωρα κατεληγα σε τετοια συμπερασματα γιατι τα εβλεπα ολα με τετραγωνη λογικη, με εχει βαρεσει και το πολυ μαθηματικο στο κεφαλι βλεπεις. Φυσικα. Πώς δε το σκεφτηκα νωριτερα?
Ο ερωτας δεν εχει λογικη!

Ο ερωτας δεν υπακουει σε κανονες. Ο ερωτας ειναι παραλογος...
Ενας ανθρωπος που κανει συνειδητα στη ζωη του τα παντα αποκλειστικα και μονο με γνωμονα τη λογικη, δεν νιωθει το ζεστο παραληρημα του ερωτα. Γιατι ακουει μονο τη λογικη.
Αρα λογικα απορριπτει με τη λογικη του οτιδηποτε παραλογο γιατι ειναι λογικος.
Αρα ειναι παραλογο να ερωτευτει, δηλαδη να κανει κατι παραλογο.
Αλλα ο ερωτας ειναι παραλογο να ακολουθει λογικους κανονες ενος λογικου ανθρωπου γιατι ο ερωτας ειπαμε ειναι παραλογος.
Αρα ειναι παραλογο να λεμε οτι ενας λογικος αποκλειεται να ερωτευτει δηλαδη να κανει κατι παραλογο.
Αλλα αυτο ειναι παραλογο, γιατι αν ο λογικος κανει κατι παραλογο τοτε δεν ειναι λογικος. Ναι...



ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Ο ερωτας ειναι οτιναναι!

Ποτε δεν ερωτευτηκα με τον ιδιο τροπο και κανεις δεν ερωτευτηκε ποτε με τον ιδιο τροπο που ερωτευτηκε ο αλλος. Τσαμπα λιωνουμε να αναλυουμε και να παιρνουμε συμβουλες και να δινουμε συμβουλες λες και ξερουμε ή θα ξερουμε ποτε τι μας γινεται. Οσο λιγοτερο το σκεφτομαστε και οσο περισσοτερο το ζουμε οταν μας προκυπτει τοσο το καλυτερο.

Ο ερωτας ειναι και γαμω τα συναισθηματα. Θες να σκεφτεσαι λογικα, θες να σκεφτεσαι παραλογα ο ερωτας δε θα σου δωσει καν σημασια και θα κανει τα δικα του.
Δε χωραει αναλυσεις.


Αρα τι συμπεραναμε μολις?
Οι αναλυσεις περι ερωτος ειναι σκατα => ολο το παραπανω κατεβατο ηταν μια αναλυση για τον ερωτα => αρα ολο το παραπανω κατεβατο ειναι..........(συμπληρωστε τα κενα)

Πωω ρε τί γραφω τοση ωρα??? Γαμω τις συνεπαγωγες μου, γαμω!
.

Περπατωντας μια νυχτα στη πολη

.


Ξεκινησαμε απο το Μοναστηρακι, μια σταση για ρακομελα στο Θησειο και υστερα ανηφορισαμε στα στενα της Πλακας με προορισμο τα βραχακια στην Ακροπολη για μια χορταστικη τζουρα απο τα εκατομμυρια φωτακια της πολης αφ' υψηλου.
Κατηφοριζοντας και ενω η ωρα φαινεται να μην εχει πια σημασια, κι ας εχουν περασει μεσανυχτα, ο κοσμος γινεται ολο και πιο αραιος.
Με χαλαρο περπατημα και με μια ηθελημενη αγνοια κινδυνου, μια ασυνηθιστα μεθυστικη αισθηση περα απο τα ορια και τους περιορισμους που βαζει ο φοβος του απροοπτου, διασχισαμε την οδο Αθηνας, προσπερνωντας τη δυσοσμια της Βαρβακειου και συνειδητα αποφευγοντας τα στενα της Σωκρατους και των γυρω δρομων.
Συνηθισμενοι πια απο οσους μας πλησιαζαν να μας μιλησουν περασαμε αταραχοι απο την Ομονοια με κατευθυνση την Πατησιων. Η περιπλανηση συνεχιστηκε πολλη ωρα διαβαζοντας συνθηματα στους τοιχους, παρατηρωντας τους ανθρωπους, κοιταζοντας με δεος τα παλια εγκαταλελλειμενα κτηρια (παντα μου ξυπνανε μια ταση παιδικης αφελειας να θελω να πιστεψω οτι ειναι στοιχειωμενα), παρεα με τις αναλαφρες ή πιο σοβαρες συζητησεις, τις αναλυσεις και τις αμπελοφιλοσοφιες μας, τα γελια και τις στιγμες σιωπης.
Δε ξερω πώς τα καταφεραμε αλλα κανεις μας δεν ενιωσε κουραση, εξαλλου ξεραμε οτι οποιαδηποτε στιγμη, με μια απλη κινηση του χεριου θα σταματαγε ενα απο τα δεκαδες ταξι -αυτης της κιτρινης ανεξηγητης φυλης- που μας προσπερναγαν, αλλα η ιδεα οτι θα τελειωνε ετσι αποτομα η περιπλανηση με απωθουσε. Ετσι βρεθηκαμε στο τελος της Πατησιων και με την ιδια διαθεση ανηφορισαμε την Ηρακλειου...Ηταν προφανες πια οτι η περιπετεια δεν θα εληγε παρα μονο στην εξωπορτα του σπιτιου μας.

Ηταν κατι που δεν ειχα ξανακανει ποτε και το λατρεψα. Δε ξερω αν θα το ξανακανα αλλα τωρα το εζησα και σιγουρα μου αφησε μια γλυκια αναμνηση.

Το μυαλο μου ακομα μια φορα πλημμυρισε απο εικονες και σκεψεις.

Παντα μου αρεσαν οι νυχτερινες περιπλανησεις στο κεντρο. Νιωθω οτι αντικριζω το σκηνικο μιας πολης μεσα στη πολη. Μιας διαφορετικης πολης κρυμμενης μεσα στη πολη που ξερω και ζω. Λες και ειναι βγαλμενη απο αλλη εποχη, λες και εχει σταματησει ο χρονος.

Το βραδυ η Αθηνα μεταμορφωνεται, σχεδον πλησιαζει στην πολη που μου αρεσει πραγματικα να ζω, αν δεν ερχοταν το βαρβαρο φως της μερας να αποκαλυψει το σκληρο της προσωπο, να φανερωσει την ασχημια που εκρυβαν οι σκιες της νυχτας, να ξυπνησει τους ανθρωπους και τα κοιμισμενα συναισθηματα βιασυνης και αγωνιας, να θαφτει και η τελευταια αναμνηση ηρεμιας απο τη χτεσινοβραδινη ονειροποληση τους.

Η νυχτα δινει μια αποκοσμη ομορφια στην πολη. Οι σκιες αγκαλιαζουν οσους θελουν να κρυφτουν και ταυτοχρονα φανερωνουν μορφες που αγαπανε το σκοταδι.

Ειναι η σκοτεινη πλευρα της πολης. Ολα μοιαζουν πιο αληθινα. Τη μερα συνηθιζεις πολυ ευκολα να προσπερνας και να γυρνας το βλεμμα σε οσα σε ενοχλουν και σταματας να τα σκεφτεσαι.
Το βραδυ ομως ειναι εκει, μπροστα σου, εμφανιζονται οσα ειχες τη ψευδαισθηση οτι οσο τους γυρνας τη πλατη παυουν και να υπαρχουν, σε κοιταζουν στα ματια, αυτοι που ηξερες θολα οτι βρισκονται καπου εκει εξω, οι μεμονωμενες καταστασεις, οι ταραγμενες ψυχες, οι ατυχοι ανθρωποι, ενα αγορι που κραταει σταθερα τη συριγκα στο μπρατσο της κοπελας, οι αστεγοι που κοιμουνται στα σκαλια της εκκλησιας, οι πορνες στην ακρη του δρομου, οι ανθρωποι που βαδιζουν μονοι τους σε μια ευθεια με το βλεμμα καρφωμενο σε κατι απροσδιοριστο, παρεες συγκεντρωμενες σε μια πλατεια...

Αυτη τη φορα δεν ειναι "αυτοι" αναμεσα μας αλλα εισαι εσυ αναμεσα τους.

Το βραδυ η Αθηνα ειναι παραξενα ομορφη.
.