Σάββατο 19 Ιουνίου 2010

Σκονισμενες Συμβουλες



Ειναι απιστευτο τι θησαυρους ανακαλυπτει κανεις στα σκονισμενα ραφια μιας παλιας βιβλιοθηκης.

Το πιο προσφατο ευρημα μου εχει τιτλο :
«Συγχρονος Οικογενειακος Συμβουλος» και πιο κατω…ΑΘΗΝΑΙ 1965 (το παρον βιβλιον τιμαται δραχμας τριακοσας)!

Απo το λιγο που το ξεφυλλισα παντως, ειναι αρκετα προχωρημενο για την εποχη του. Οπως γραφει στην εισαγωγη, «Εικοσιοκτω δοκτορες, καθηγηται, δικηγοροι, λογοτεχναι, γιατροι, παιδαγωγοι, διευθυνται σχολων, γεωπονοι, διακοσμηται, κομμωται (??), στρατιωτικοι, αστυνομικοι, ακομα και ηθοποιοι εχουν συνεργασθη στη συγγραφη ενος περιεργοτατου και ογκωδεστατου βιβλιου (900 σελιδες)»

(ΟΚ δε βαζω που δε βαζω τονους, το να τα μεταφερω και στο πολυτονικο μου ειναι το κατιτις δυσκολο, αν και θα ειχε ενδιαφερον, οποτε αρκεστηκα στο να κρατησω σκετη, ατοφια την ορθογραφια.)

Οντως τεραστιο το βιβλιο και με μπολικο ζουμι.

Δε μπορω να τα μεταφερω ολα, αν και εχει παρα πολλα καλουδια μεσα. Επιγραμματικα αναφερω τιτλους κεφαλαιων οπως η ατομικη υγιεινη, επιδημιες-μικροβια-απολυμανσεις, γενικες οδηγιες για τα ασθενικα παιδια, απο το κοριτσι στην επιγαμο γυναικα, ερως και συνοικεσιο, η απαγωγη, οι γεροντοκορες, η προικα, ο ρολος της πεθερας, η σεξουαλικη μυησι των συζυγων, η θεωρια της Λιμπιντο, οι διαστροφες-πώς προλαμβανονται, συμβουλες για τη συγχρονη κομψοτητα, συγχρονοι τροποι καλης συμπεριφορας, η αστυνομια στην υπηρεσια της οικογενειας και πολλααααααα αλλα!


Ιδου μερικα ενδιαφεροντα σημεια.

Απο το κεφαλαιο «Καθαριοτης του σωματος»:

«Ποσο απλο και φτηνο πραγμα ειναι ενα ντους…και ομως ποσα σπιτια το εχουν; Γι’αυτο απο τωρα καθε σπιτι που χτιζεται πρεπει να εχη το μερος οπου θα κανουν την καθαριοτητα τους οι ενοικοι. Αρκει να γινη ενα μετρο πιο φαρδυ το αποχωρητηριο και να κρεμασθη ψηλα ενας ντενεκες πετρελαιου με μια κανουλα. Τον ντενεκε αυτον τον λεμε συνηθως ντους. Με ελαχιστα μαλιστα εξοδα μπορουμε να τον φτιαξουμε κωνικο προς τα κατω για να πεφτη το νερο με πιεση, και να βαλουμε ενα τρυπητο στην κανουλα. Διπλα εχουμε εναν αλλο ντενεκε και ενα μικρο σκαμνι που με τη βοηθεια του γεμιζουμε τον ντενεκε-ντους με νερο χλιαρο ή ζεστο, και τον αλλο που τον εχουμε για το ξεβγαλμα, με νερο λιγωτερο ζεστο.»


Επισης το σημειο:

«Και τωρα ερχομαστε σε ενα αλλο προβλημα που στιγματιζει τη συγχρονη ελληνικη ζωη: Τα αποχωρητηρια που δεν υπαρχουν! Γιατι στον τοπο μας, στον τοπο αυτο με τη τοση ιστορια, τη τοση δοξα και τις τοσες αρετες, τα σπιτια, κυριως της υπαιθρου, δεν εχουν αποχωρητηρια! Και οχι μονο τα μικρα σπιτια των φτωχων αγροτων, αλλα και αυτα τα μεγαλα σπιτια των αρχονταδων ή των πλουσιων χωρικων. Τί υπαρχει; Εξω απο καθε σπιτι στην αυλη του, πολλες φορες κοντα στο πηγαδι ή διπλα στο σταυλο, υπαρχει ενας προχειρος λακος, αλλοτε ξεφραγος κι αλλοτε περιφραγμενος γυρω γυρω με ξυλα ή με κλαδια ή με λινατσες. Η εικονα που παρουσιαζει ειναι απεριγραπτα αηδιαστικη και αν εχης την αναποφευκτη αναγκη να τελειωσης το σκοπο της επισκεψεως σου, θα πρεπει να προσεξης πού θα πατησης, να μη γλυστρησης, πού θα ακουμπησουν τα χερια σου ή το κεφαλι σου, για να μη θελης υστερα πλυσιμο και μπουγαδα.»

Καθως και το:

«Το κλυσμα ειναι κατι πολυ συνηθισμενο μεσα σ’ενα σπιτι. Ειναι αδυνατο σε μια οικογενεια να μην εχη χρειασθη να γινη οχι μια αλλα πολλες φορες το κλυσμα. Και δεν προκειται για κατι που ειναι και δεν ειναι χρησιμο και επομενως δε χρειαζεται και πολυ να το ξερωμε, οπως π.χ. οι βδελλες. Το κλυσμα ειναι παρα πολυ χρησιμο και καμμια φορα δε, αποδεικνυεται σωτηριο.»

Το απολυτο, ομως, αν και μεγαλουτσικο ειναι το επομενο:

«ΕΝΑΣ ΠΑΤΕΡΑΣ ΜΙΛΑΕΙ ΣΤΟ ΠΑΙΔΙ ΤΟΥ»


Αγαπημενο μου παιδι

Η παραμονη σου περισσοτερη ωρα μπροστα στον καθρεφτη και το ενδιαφερον σου γυρω απο την χωριστρα των μαλλιων σου, μ'εκαμαν να θυμηθω οτι πατεις τα δεκα-τεσσερα χρονια της ζωης και οτι ειναι καιρος πλεον να μιλησω μαζι σου για κατι πραγματα που ειναι πολυ σπουδαια και σοβαρα.

Πρεπει να ξερεις παιδι μου οτι μοναχα η φωνη του πατερα ειναι φωνη καθαρια και μοναχα το δακρυ της μανουλας σου ειναι αληθινο και πονεμενο. Επομενως ο,τι και να σου υποδειξουν αυτοι το κανουν γιατι σ'αγαπουν πραγματικα και χωρις κανενα απωτερο σκοπο. [...]

Μαζι με την ωριμανση των γεννητικων οργανων ξυπνα μεσα στον ανθρωπο γενικα ενα ενστικτο που το λεμε σ ε ξ ο υ α λ ι κ ο. Αυτο το ενστικτο κανει το αγορι να θελη να εχη σχεσεις με το κοριτσι. Αυτο ειναι εκεινο που δημιουργει μεσα στη ψυχη των ανθρωπων την τασι ν'αγαπουν το αντιθετο φυλο. Αγαπη που την εθεσε ο Θεος στη ψυχη μας για την διαιωνισι του ειδους.

Αυτο ομως το ενστικτο, αν δεν το χαλιναγωγισεις τωρα στην αρχη, ειναι δυνατον να σε παρασυρη σε ανεπανορθωτες βλαβες του σωματος και της ψυχης σου. [...]

Και οι πειρασμοι ειναι παρα πολλοι!
Και πρωτος-πρωτος που ειναι δυνατον να πεσεις στα διχτυα του και καμμια φορα αθελα σου ειναι ο α υ ν α ν ι σ μ ο ς. Ακουσες πολλες φορες απο φιλους και συμμαθητες σου, οταν καμμια φορα τσακωθουν να υβριζωνται με την λεξη «μαλακας», ξερεις τι θα πη αυτο; Ειμαι βεβαιος, οτι δεν τολμησες ποτε να ρωτησης, γιατι εχεις αρχες ηθικες. Θα σου πω λοιπον εγω ο πατερας σου για να μην προφταση να σου πη ή να σου δειξη ενας κακος φιλος σου. Μαλάκα ονομαζουν το παιδι εκεινο που κρυφα απο τους αλλους τριβει το πεος του σε τετοιο βαθμο, ωστε να βγαινη απ'αυτο ενα υγρο. Η πραξη αυτη προκαλει στιγμιαια ευχαριστησι και ηδονη σε κεινον που τη κανει, παραλληλα ομως και μεγαλη καταστροφη στο σωμα και τη ψυχη του. Γιατι ειναι καταστρεπτικη αυτη η πραξη; Θα σου το πω αμεσως για να καταλαβης και θα στο πω οχι στηριζομενος σε θεωριες, αλλα σε πραγματικα γεγονοτα που μοναχα εμεις οι γιατροι τα εχουμε διαπιστωσει.

Πρεπει να ξερης, παιδι μου,οτι τα γεννητικα οργανα στην ηλικια που σημερα ευρισκεσαι ειναι πολυ ευαισθητα και ευκολα ειναι δυνατον να παθουν βλαβη. Οπως οταν πειραζης το μπουμπουκι ενος λουλουδιου, αυτο την αλλη μερα θα μαραθη και θα πεσει νεκρο, ετσι οταν πειραζεις πανω στην αυξησι τους τα γεννητικα σου οργανα, αυτα λιγο-λιγο θα μαραθουν και θα μεινουν αχρηστα σε ολη σου τη ζωη. Γι’αυτο, αυτος που κανει αυτη την πραξη σιγα σιγα παθαινει αφηρημαδα, χανει την μνημη του, ευκολα ξεχνα, δυσκολευεται να αντιληφθη, γινεται ανορεκτικος, φευγει η δροσια και η φρεκαδα που ειχε πριν, αγριευει και ζαρωνει το προσωπο του, αδυνατιζει στο σωμα και κουραζεται στη ψυχη.Ποσοι μαθηται, που ησαν στα πρωτα βηματα του Γυμνασιου οι αριστουχοι, κατηντησαν απο την κακη αυτη πραξι οχι μοναχα οι τελευταιοι, αλλα και ανεπιδεκτοι πλεον μαθησεως.

Την κακη πραξι του αυνανισμου ειναι δυνατον να τη καμης και εσυ χωρις καλα-καλα να καταλαβης, και μαλιστα χωρις καν να σου το πουν ή να σου το δειξουν οι κακοι φιλοι σου, αν εξαφνα αναρριχασαι σε κανενα δεντρο, οποτε αθελα σου τριβεται και ερεθιζεται το πουλακι σου ή το πρωι στο κρεββατι σου, οταν φυσιολογικα ειναι σκληρο και το πειραζεις. Γι’αυτο, παιδι μου, οταν βρισκεσαι σε τετοιες καταστασεις, αμεσως να σκεπτεσαι το κακο και ν’αποφευγεις τον περισσοτερο ερεθισμο, που θα καταληξη σε μια βρωμερη και αναδρη συνηθεια.

Ειναι δυνατον επισης, παιδι μου, φιλος σου που τον αγαπας να σου πη στα καλα καθουμενα, να καμης κι εσυ ο,τι αυτος απο αγνοια κανει κρυφα και ισως-ισως θελησει να καμη μπροστα σου για να σε παρασυρη. Μη διστασης να του πης ποσο βλαβερη ειναι αυτη η πραξη, να τον συμβουλεψης να σταματηση, αλλοιως οτι θα αναγκασθης να τον περιφρονησης σε ολη σου τη ζωη. […]

Αργοτερα οταν θα φτασεις στα 17 σου χρονια θα γνωρισης πολλους φιλους της ηλικιας σου. Μερικοι απ’αυτους, κακομαθημενοι οπως θα είναι, θα παρουσιαζωνται μπροστα σου ως μεγαλοκατακτηται κοριτσιων. Αραδιαζουν χιλια δυο ψεμματα, μονο και μονο για να τους θαυμασης.Ειναι δυνατον ενας απο αυτους να σου πη καμμια μερα να πατε παρεα και στο δρομο να συναντησετε κανενα θειο του, ο οποιος θα σας παη να πιητε ενα ποτηρακι κρασι, ωστε να μην καταλαβης μεσα στη ζαλη του κρασιου, οτι κατω απο το θειο κρυβοταν ενας παληανθρωπος, ενας εκφυλος αρρωστιαρης φιλος του γυναικοκατακτητου διεφθαρμενου φιλου σου.

Υπαρχουν, παιδι μου καλο, χιλιες δυο περιπτωσεις που ειναι δυνατον απο αγνοια να πεσης οικτρο θυμα. Πρεπει λοιπον οταν βρεθης καμμια φορα σε τετοιες περιπτωσεις, να φωναζης το Θεο, να επικαλησαι τον Μεγαλοδυναμο, να λες το Πατερ ημων, που τελειωνει «αλλα ρυσαι ημας απο του πονηρου» . […]

Θυμαμαι ενα συμφοιτητη πατριωτη μου, μοναχοπαιδι, πλουσιο, ο πατερας του του εστελνε σαν να πουμε σημερα πεντε χιλιαδες το μηνα για να σπουδαση, μα αυτος δεν κυτταζε τιποτα , παρα πώς να πραγματοποιηση τα ραντεβουδακια του. Καθε βραδυ πού τον εχανες πού τον εβρισκες, στα κ α μ π α ρ ε , στις υπογειες ταβερνες, στα π α λ η ο σ π ι τ α. Τελευταια, νοικιασε ενα δωματιο σ’ενα σπιτι, εκει εμπλεξε με μια γειτονισσα, ως που εγινε το κακο! Αστυνομιες, δικαστηρια, απειλες, τον αναγκασαν να παντρευτη. Παντρευτηκε, φαμιλιωσε νωρις-νωρις, σταματησαν οι χρηματικες αποστολες απο τον πατερα και αναγκαστηκε να γινη κλιτηρας σε μια εταιρια. «Ποσες φορες σε θυμαμαι μεσα στην απογνωσι μου, φιλε μου» λεγει οσες φορες με συναντησει. […]

Δυστυχως παιδι μου υπαρχουν και γονεις χωρις ανατροφη, που καμουν επιτηδες παρτυ στα σπιτια τους για να μπορεσουν οι κορες τους να γραπωσουν στα διχτυα τους κανενα αφελη νεο, αγαθο που τον αναγκαζουν να επισημοποιησει το σφαλμα του με τις κορες τους. [...]

Ετσι, παιδι μου, να σκεφτης σαν παρης την αποφασι να παντρευτης.
Ετσι θα μπορεσεις να καμης ησυχος παιδια και θα χαιρεσαι για το σπιτικο σου. Γιατι μαζι σου θα ζη ο Θ ε ο ς, παιδι μου, που θα σε προστατευει.

Με αγαπη
Ο Πατερας σου

Κυριακή 13 Ιουνίου 2010

H Bασιλισσα Της Παντοφλας


Ειμαι περηφανη, νιωθω ανικητη, ατρομητη, κανεις δε τολμαει να αναμετρηθει μαζι μου, κατεχω τη δυναμη, τη γνωση, τη σπιρταδα, κατατροπωνω τον πιο υπουλο, απαισιο, μισητο αντιπαλο, η αναμετρηση ειναι βαρβαρη, θανατηφορα, ακαριαια, δε χωρανε αστεια, ολα κρινονται σε μια στιγμη διοτι ειναι γραφτο οτι στο τελος there can be only one!

Τολμησες να με προκαλεσεις? Εμενα? Θα πονεσεις!

Ψοφα απαισια κατσαριδα!!!!!!

Die filthy mathafucker, die! Fook off bitch! See you in hell ya bastard! Hasta la vista baby! Adios muchachos! La cucarachaaaaa!

VICTORY IS MINE!


Πωωω ρε, τα χρειαστηκα ομως. Μεγαλη μαλακια. Κακη κακη κακη ιδεα οι κατσαριδες πολυ κακη ιδεα, ακους κυρια μητερα φυση??? Μπλιαξ και Αισχος!

La cucaracha, la cucaracha,
Doesn't want to travel on,
Because she hasn't,
Oh no, she hasn't,
Marihuana to smoke.

(Mexican Cockroach Song)

Τετάρτη 2 Ιουνίου 2010

Great Gigs In My Mind



Οσοι με ξερουν γνωριζουν οτι μου αρεσουν οι συναυλιες.
Οσοι με ξερουν καλα γνωριζουν οτι τρελαινομαι, γουσταρω τρελα, πεταω τη σκουφια μου για συναυλιες.

Ειτε προκειται για το αγαπημενο μου συγκροτημα ειτε για καποιο αλλο γνωστο ή αγνωστο, η προοπτικη του να παραβρεθω σε ενα live με εξιταρει πολυ περισσοτερο απο το να παω καπου για ποτο, σινεμα, κλαμπινγκ, μπαντζι τζαμπινγκ ή δε ξερω και γω τι αλλο.

Ειναι που προσφερεται και το ειδος μουσικης που ακουω για τετοιες φασεις βεβαια.


Παντα, ακομα και μετα απο τοσο καιρο, εχει ενδιαφερον η αντιδραση ατομων που με ξερουν (αλλα δε συμμεριζονται το γαματο γουστο μου στη μουσικη) οταν τους λεω οτι επενδυω τα ωραια μου λεφτακια σε ενα event οπου σχεδον στανταρ θα πατικωθω, θα κοπανησω, θα κοπανηθω, θα φαω στη μουρη τα μαλλια του μπροστινου ιδρωμενου μπιχλα και τις κουτουλιες του πισω πωρωμενου καφρου...και ειλικρινα, ακομα απορω γιατι δε με καταλαβαινουν!?


Να σου πω την αληθεια δε το ψαχνω και ιδιαιτερα, απλα μου αρεσει η φαση και περναω καλα. Αυτο.

Ακομα μου εχει μεινει μια γλυκια αναμνηση απο την πρωτη μου φορα, που ημουν μικρη και αβγαλτη και θυμαμαι την ανυπομονησια μου και τις πρωτες σκεψεις "καλε τι γινεται εδω, γιατι σπρωχνουν, γιατι δε βλεπω καλα, μη βαρατε καλεεεε!" (παντα για την πρωτη συναυλιακη εμπειρια μιλαω, μη παρεξηγηθουμε κιολας ε!)


Και απο τοτε, ολα πηραν το δρομο τους. Ολο και σε καποιο live χωνομουν με την πρωτη κιολας ευκαιρια. Ναι, απο μικρο κι αβγαλτο καταντησα μια συναυλιακη slut! χεχ!


Θυμαμαι με το που ανακοινωναν μια συναυλια που με ενδιεφερε, ξεκιναγα τις οικονομιες, μαζευα λεφτα απο γονεις, γιορτες, γενεθλια, καλαντα και επισκεψεις σε παππουδες και λοιπους συγγενεις που ειχα μηνες να δω μπας και πεσει το χαρτζιλικι. Αργοτερα εμαθα βεβαια για τις απατεωνιες, τα λαδωματα και τις διαπραγματευσεις με τον σεκιουριτα, το σκαρφαλωμα βραχων και το κοψιμο φραχτων, αλλα τοτε ειπαμε ημανε αθωο εγω. Και ακομα ειμαι...λιγο.


Ετσι λοιπον, βρεθηκα να περναω καμποσες συναυλιακες βραδιες στο Ροδον, μια φορα ξερασα στο Ροδον, μετα εκλεισε το Ροδον, τα καλοκαιρια γυριζαμε σε διαφορες περιοχες της Αθηνας για το rockwave πριν καταληξει στο χωραφι, χωθηκαμε σε αποθηκες και ολυμπιακα ακινητα με σκατα ηχο, σε τρυπες κλαμπακια που ηταν sold out, ο ενας πανω στον αλλο, με καλο ή κακο εξαερισμο, παρακολουθησα μεγαλα ονοματα, θρυλους της μουσικης, συγκροτηματα μικρα και αγνωστα, μετρια αλλα αξιοπρεπη, μεγαλα αλλα υπερεκτιμημενα, εχω παει με παρεα, εχω παει μονη μου, εχω γνωρισει κοσμο, εχω τσαντιστει με κοσμο, εχω γνωρισει γκομενο, εχω χωρισει γκομενο (τον ιδιο), εχω μεθυσει και εχω κωλοχαρει γενικοτερα.


Και εκει που λεω οτι τα εχω δει ολα και ειμαστε μια χαρα, αρχισαν τα ταξιδια στο εξωτερικο.
Και μενω μαλακας.


(ακολουθει πληροφορια απο τα παρασκηνια πριν τη δημοσιευση του παροντος κειμενου)
Λοιπον ειλικρινα, μολις τωρα, εκανα εντιτινγκ/αυτοπεριορισμο στο ποστ που γραφω. Με το που ανεφερα τις συναυλιες του εξωτερικου η αυτοματη αντιδραση μου ηταν να γκρινιαξω και να συγκρινω τις γαμημενες διαφορες στις συνθηκες εδω και εξω και βγηκε ενα κατεβατο που ειπα να μη το συνεχισω γιατι θα ξημερωσω. Ε μα δεν ειναι και δυσκολο αν εχεις ζησει τοσο αντιδιαμετρικες καταστασεις για το ιδιο στην ουσια γεγονος. Anyway, τελικα αποφασισα να το σβησω και με ενα δυο ακομα εξτρα σχετικα περιστατικα που με απασχολουν, να το ενταξω σε ξεχωριστο, μελλοντικο ποστ. Το αφηνω λοιπον προς το παρον να σιγοψηνεται...(και συνεχιζω απο κει που το αφησα)


Που λες,
ο,τι και να πω για τη συναυλιακη εμπειρια στα εξωτερικα ειναι λιγο.
Δε νομιζω οτι τετοιες εμπειριες μπορουν καν να περιγραφουν και να γινουν αντιληπτες απο καποιον αν δεν τις εχει ζησει απο μονος του.

Ηταν λες και εκανα ενα ρισετ σε ο,τι ηξερα μεχρι τωρα. Τα συναυλιακα μου δεδομενα καταρριφθηκαν, ξαφνικα ανεβηκα level και μπορω να πω οτι το καταφχαριστηθηκα!


Δεν εχω παει και σε παρα πολλες, η πρωτη ηταν μια συναυλια μικρου συγκροτηματος σε club στο Αμστερνταμ, μετα σε ενα ακυρο φεστιβαλ στα διασημα για τις ιστοριες μαγισσων βουνα Ηarz της κεντρικης Γερμανιας και τελος στο μεγαλυτερο και μακραν πιο οργανωμενο φεστιβαλ που εχω βρεθει ποτε, παλι στη Γερμανια, στο Wacken...ε χεμμ δυο φορες!


Και ολα ξεκινησαν, ξαφνικα, ενα χειμωνιατικο απογευμα, εκει που αραζαμε και μιλαγαμε γενικα για συναυλιες στο εξωτερικο, απο μια ιδεα που ερηξε καποιος:
"Ε και δεν παμε?" Αυτο μονο. Ετσι απλα. Και πηγαμε.


Φυσικα θελει προετοιμασια, φυσικα τα εισιτηρια και τα δωματια που θα μεναμε τις υπολοιπες μερες εκτος του καμπινγκ τα κανονισαμε και τα κλεισαμε μηνες πριν και χρειαστηκε αρκετο ψαξιμο μεχρι να τα οργανωσουμε ολα και να μαζεψουμε και τα χρηματα που απαιτουνταν...αλλα η αποφαση χρειαστηκε μονο μερικα λεπτα που περιελαμβαναν την επεξεργασια της προτασης και την επακολουθη απαντηση: "Δεν κανεις πλακα ε? Οχι? Ε παμε!"

Ειλικρινα, αν το καλοσκεφτεις, δε χρειαζεται και τιποτα περισσοτερο.


Και τι να πρωτοθυμηθω?

Την εντυπωση που μου εκανε η πολυ καλη οργανωση, τα ατελειωτα συγκροτηματα, το τεραστιο πληθος κοσμου απο διαφορες χωρες, τις γνωριμιες, τα γελια, τις ασυστολες μπυροποσιες με ασχετους, τις καμμενιες μας,



το πιο γαματο και τρελο camping που εχω βιωσει εβερ, τους ντοπιους που μας αγκαλιασαν,



την αισθηση οτι οσες χιλιαδες κοσμου κι αν μαζευονταν ολα ηταν υπο ελεγχο, το οτι αμεσως ερχοταν ιατρικη βοηθεια οταν καποιος βρισκοταν σε καποιο χαντακι στην ακρη του δρομου λιωμα απο το ποτο και αγκαλια με τα χορτα,


το οτι παντου εβρισκες καποιον αν χρειαζοσουν οτιδηποτε, αν χαθηκες, αν εχασες κατι, αν θες απλα να μαθεις πού ειναι το σουπερμαρκετ του χωριου γιατι εκει εχει πιο φτηνες μπυρες και γενικα την ασφαλεια οτι και στραβη να κατσει θα καταφερεις να συνεννοηθεις με καποιον υπευθυνο


ή την αξεπεραστη/ανυπερβλητη/απιστευτη/ακατανικητη ικανοποιηση οτι ρε γαμωτο να μια φορα που δεν νιωθω μαλακας απο αυτους που το εχουν κανει συστημα να με πηδανε γιατι μπορουν κι εγω να λεω και ευχαριστω (you know who you are god damn it!!!)



Κοιταζω τις φωτογραφιες (αυτες που εβαλα εδω ειναι μονο ενα απειροελαχιστο δειγμα) και στο μυαλο μου αυτοματως γινεται κατακλυσμος απο εικονες και συναισθηματα.

Ωραια πραματα. Και γαμωτο δε τα χορταινω! Θελω παλι...


Till next time, Keep On Rockin'... γιατι ετσι!!

--------------------------------------------------------------------------------------------

R.I.P. μεγαλε Ronnie.

Η αυλαια πλεον ανοιξε for The Great Gig In The Sky.

Τρίτη 1 Ιουνίου 2010

Tσαμπα Ποστ

.


Τιποτα, ετσι, απλα γραφω γιατι μου 'ρθε.

Ειναι αργα, ενα βουνο απο χαρτια μπροστα μου, μουσικη στο ραδιο, μολις εβαλε το τραγουδι που λατρευα να ακουω στο λυκειο, λιγο η μοναξια, λιγο η υποτονικη διαθεση, δε θελω να κοιμηθω, θελω παγωτο, θελω διαλειμμα.

Τα ερεθισματα και οι ιδεες για μελλοντικα κατεβατα με αναλυσεις και λοιπες φλυαριες υπαρχουν καπου σε μια γωνια στο μυαλο μου, αλλα τωρα, ειλικρινα, αυτο για το οποιο εχω διαθεση αποψε ειναι ενα ανουσιο, κενο, ανευ περιεχομενου ποστ!

Και αν ειναι ετσι θα μου πεις τοτε γιατι γραφεις?

Ελα μου ντε. Παραλογο ε?

Ολα εχουν μια εξηγηση? Παρορμησεις, αποφασεις της στιγμης, ενστικτωδεις ενεργειες, αυθαιρεσιες και παραλογισμοι, ανουσιοτητες και λογια του αερα...εχουν σημασια ή λογο υπαρξης ολα αυτα?

Μπορει ναι μπορει και οχι. Οπως και να χει ομως...υπαρχουν, ειναι εκει, ετσι δεν ειναι?

Θες απλα να αρχισεις να γραφεις? Καντο. Γραψε.

Εξαλλου, εδω μεσα ειναι ο χωρος μου. Εχω αραδιασει ενα σωρο πραματα, ενδιαφεροντα ή ανουσια, παρτα οπως θες, ειλικρινα δε με πειραζει, ειναι δικα μου και οταν μου 'ρχονται απλα καθομαι και τα γραφω. Αυτο κανω και τωρα. Ειναι μια ακομα απο τις φασεις μου. Η ανουσια φλυαρια με τον εαυτο μου.
This is my way.

Ειναι καπως αστειο τωρα που το σκεφτομαι...χμμμ αληθεια καποιοι θα το διαβασουν ολο αυτο.
Χεχ κουραγιο! Επρεπε καπου να προειδοποιησω πιο νωρις οτι εισερχεστε με δικη σας ευθυνη στη ζωνη του λυκοφωτος, πρωτο τραπεζι πιστα στο τσιρκο του παραλογου!

Κι αν στα προηγουμενα κειμενα ειχα κατι, εστω και ελαχιστο, να πω σε καποιον που θα τυχαινε να τα διαβασει, εστω μια ιδεα, ενα χαζο αστειο, μια σκεψη, ενα κατι βρε αδερφε, το παρον μαλλον δεν εχει να προσφερει τιποτα στους αναγνωστες του.
Το πιο πιθανο λοιπον (και) αυτη τη φορα να μην εγινες καλυτερος ανθρωπος διαβαζοντας αυτο το κειμενο.

Βεβαια ουτε εγω εγινα καλυτερος ανθρωπος γραφοντας αποψε. Μαλλον ξοδεψα το χρονο μου.
Ή απλα επιμενω πεισματικα να κανω αυτο που κανω παντα...να δινω σημασια στα πιο μικρα και ανουσια πραγματα.

Κι αποψε ηταν η διαθεση να αρχισω να γραφω. Ετσι. Χωρις λογο. Χωρις νοημα. Χωρις θεμα.
Απλα να γραφω.
.