Ποστλουδιο. Θενξ για την παρεα guys...

Ηξερα το πρελουδιο και το ιντερλουδιο και σημερα εμαθα οτι υπαρχει και το ποστλουδιο!
Ποσο πιο γαματο ονομα το ποστλουδιο για το τελευταιο μου ποστ...?!

Ηρθε λοιπον ο καιρος να μαζεψω τα μπογαλακια μου.
Και γενικα να σουλουπωσω καποια σκορπια πραγματα που εχω αφησει στην ακρη εδω και πολυ καιρο.

Μου αρεσε τελικα το μπλογκακι μου, το εφτιαξα και απο την αρχη οπως το ηθελα, εμαθα πολλα καινουρια πραγματα μονη μου(!) -ναι ειμαι πολυ περηφανη γι'αυτο-, κυριως για το πώς δουλευουν αυτα τα μαραφετια, html και ολα αυτα τα ηλεκτρονικα μπλιμπλικια που δεν ειχα ιδεα τι ειναι.
Λιγο απο το χρονο μου τους αφιερωσα και μια χαρα τα πηγα μαλλον. Τωρα δε μοιαζουν εξωγηινα πια ΧΑ!

Και φυσικα τα σχολια απο γνωστους και αγνωστους ηταν το κατι αλλο. Ωραια φαση. Πολυ το χαρηκα!

Γενικα ειμαι χαρουμενη που ειχα τον χωρο μου...

Θα το εγκαταλειψω τωρα, αλλα δε το κλεινω (οχι οτι ξερω και πώς γινεται), γιατι μου αρεσει που ξερω οτι υπαρχουν ντοκουμεντα απο το περασμα μου απο δω, αφησα κι εγω το απειροελαχιστο σημαδι μου στον χαωδη αυτο ιντερνετοκοσμο.
Ε πρεπει να αφησω και γω κατι για τους μελλοντικους ερευνητες που θα μελετανε την εξαρση της κοινωνικης διαδικτυωσης στις απαρχες του 21ου αιωνα.
Μπορει ενα κομματι των ποστ μου να το μελετανε στo μελλον ως χαρακτηριστικο παραδειγμα πειραματικου σταδιου στην αναπτυσσομενη μορφη της ηλεκτρονικης αποτυπωσης των λειτουργιων σκεψης του πρωτογονου τεχνολογικα ανθρωπου ή τελοσπαντων με καποιον αλλο παρομοιο βαρυγδουπο τιτλο, δε με χαλαει.
(Ναι την καταληλλη στιγμη αποφασισα να κοψω το μπλογκινγκ, εχω αρχισει να μεγαλοπιανομαι :Ρ).

Η αναγκη να γραφω τις σκεψεις μου μαλλον δε θα σταματησει. Απλα περναει τις φασεις της.
Απο μικρη ολο και κατι εγραφα σε κανενα τετραδιακι, τωρα μου ηρθε να τα αποτυπωσω ολα αυτα σε μια οθονη (μου αρεσει και το κλικ κλικ που κανουν τα πληκτρα) και ισως να μου ξαναρθει παλι συντομα η αναγκη να τα μοιραστω, αλλα ακομα κι αν αυτη η στιγμη αργησει παααααααααααρα πολυ, πού ξερεις, μπορει στο μελλον να με δεις και σε ολογραμμα! Εχω πιστη στην τεχνολογικη προοδο εγω!

Ειχα κι αλλα να γραψω, το ομολογω (καπου υπαρχουν και καποια ξεχασμενα drafts), αλλα οι εξελιξεις με προλαβαν.
Ή μαλλον οσο κι αν προσπαθεις να σχεδιασεις καποια πραγματα, απλα δεν γινεται να προβλεψεις την εξελιξη τους.

Αλλαγες. Σε πολλους τομεις. Καλες λενε οτι ειναι οι αλλαγες.
Δεν πρεπει να φοβαμαι τις αλλαγες (χαχα αυτος ειναι και ενας στοχος απο τη λιστα με τα 123 things to do till 11/12/13 που μας ηρθε να φτιαξουμε με ενα φιλαρακι).

Ψιλοστεναχωριεμαι που θα το αφησω μονο και απροστατευτο το μικρο μου μπλογκακι, αλλα μεγαλωσε πια, ειναι ωρα να το αφησω να φυγει, fly my baby fly away...ενταξει ναι το παραχεσα...

Μη μου το νιντζαρετε οσο δε θα ειμαι εδω ε! Ισως και να το τσεκαρω που και που, ετσι για να κρατησω ζωντανες τις αναμνησεις απο τις στιγμες που μοιραστηκαμε...
(οκ το παραδεχομαι, αφηνω το blog γιατι μου τρωει χρονο απο τη νεα μου δουλεια ως σεναριογραφος σε σαπουνοπερα -ναι, το λεω, καμμια δουλεια δεν ειναι ντροπη).

Φυσικα χαιρομαι που απο δω μεσα ανακαλυψα οτι υπαρχουν κι αλλοι συγκατοικοι στη τρελα, γιατι δεν εξηγειται αλλιως, ποιος σωφρων τυπος θα ειχε την υπομονη να διαβασει ολα αυτα τα κατεβατα με τις (ομολογουμενως) ανεκδιηγητες αναλυσεις μου?
Αλλα δεν πτοηθηκατε. Ευγε! Δατσ δε σπιριτ!

THANX λοιπον για την παρεα...you rock, αλλά ηρθε νομιζω ο καιρος να πω με ειλικρινια και συγκινηση οτι...

...I don't want to talk to you any more, you empty headed animal food trough wipers! I fart in your general direction!!
:D

(Oποιος δεν εχει δει τουλαχιστον 2435,54 φορες το Holy Grail......ειναι....εεε....να....χμμ.....να μην προλαβει να.....εεε....πφφ...!)

Cheers mates!



* Ε τωρα δε γινεται, επιασα τους Monty Python και για τελειωμα απλα δε γινεται να αντισταθω:

"This blog is no more. It has ceased to be. It's expired and gone to meet its maker. This is a late blog. It's a stiff. Bereft of life, it rests in peace. If you hadn't nailed it to the perch, it would be pushing up the daisies. It's rung down the curtain and joined the choir invisible.
THIS IS AN EX-BLOG."

:)

Shuffle και σουφλέ

* Ολο το απογευμα (εδω και πολλα απογευματα) την εχω καταβρει και ακουω ασταματητα μουσικη.

Αραζω, χαλαρωνω, κανω δουλειες, διαβαζω, τρωω σοκολατες, γραφω καμμια σκεψη και ολα αυτα παντα με μουσικη υποκρουση.

Ενα αρχειο 5 Gbytes σε στικακι στο suffle και ετοιμο το background για ολες μου τις δραστηριοτητες.

Και κυριως οσο ειμαι μονη μου το απολαμβανω ακομα περισσοτερο.

Γιατι καποιο τραγουδι θα μου αρεσει περισσοτερο και θα το δυναμωσω (πολυ), καποιο θα με μελαγχωλησει και αν τυχει να γραφω κατι εκεινη τη στιγμη σιγουρα θα βγει πιο συναισθηματικο, ενω καποιο αλλο θα με ξεσηκωσει, θα τα παρατησω ολα και θα αρχισω να κοπανιεμαι μονη σαν τη τρελη (με κοσμο δε τα κανω αυτα, εχω χτισει ενα image εγω!).

Οσο σκατα ή μουντά κι αν ειναι τα πραγματα, με το που παταω το play αλλαζει η διαθεση μου.
Ή αν ειμαι ηδη ΟΚ, με καποια τραγουδια το φχαριστιεμαι ακομα περισσοτερο.
Ναι δεν ειμαι η μονη, το ξερω. Μεγαλη ανακαλυψη η μουσικη!

Και παρα την υπερμετρη ευαισθησια μου να μην ενοχλω τον διπλανο μου, οταν το δυναμωνω λιγακι (ε ναι, ειπαμε, πολυ) παραπανω, εχω την αυτοπεποιθηση οτι το μουσικο μου γουστο ειναι τοσο γαματο που θα το φχαριστιουνται και οι γειτονες! (χεχε)

Αποψε ηδη με τη σειρα τους εχουν παρελασει απο τα ηχεια μου:

οι Black Sabbath, οι Jethro Tull, οι Cream, οι Slayer, η Patti Smith, οι Ghostbusters, οι Thin Lizzy, οι Dropkick Murphys, οι Clash, οι Tenacious D, οι Savatage, οι Psychotic Waltz, ο Eric Cartman, οι Kyuss, ο Hendrix, oι ZZ Top, οι Corrosion of Conformity, οι Monty Python (αυτοι 2 φορες με τα lumberjack και penis song), οι Motorhead, ο Dio, ο Γιοκαρινης, οι Megadeth, οι Saxon, ο Harry Belafonte, οι Nevermore, οι Grave, ο good ο bad και ο ugly...και οχι μονο...

Ναι πιο οτιναναι ΔΕΝ γινεται αλλα ΓΑΜΑΝΕ!!!


** Λεω να αγορασω τσελεμεντε.

Σκεφτηκα να μαγειρεψω κατι σοβαρο περα απο ομελετα και πατατες τηγανιτες. Τι σκατα, ολοι στην τηλεοραση εχουν ξεσκιστει να μαγειρευουν, μονο εγω να ξεχωριζω παλι?

Μπα θα κλεψω κανεναν απο τη μανα μου. Κριμα τα λεφτα. Θα τα χρειαστω την πρωτη μερα που θα κανω την αποπειρα να μαγειρεψω...για να παραγγειλω σουβλακια.
Κριμα να μεινω και νηστικη.


*** Σκεφτομουν σουφλέ σοκολατας και θυμηθηκα οτι δεν σας ευχηθηκα για τις γιορτες (τελειως ασχετο)!

Καλη Χρονια φιλτατε αναγνωστα, γουιιιιιιιιιιιι...!

18 and a life to go...

"...Λοιπον πρεπει να μαθουμε τι παιζει στην Αθηνα και να κανουμε μερικα πραγματα. Αυτα που δεν καναμε στα 18 μας. Τί λες? Πρεπει να οργανωθουμε!"

"Ναι ρε baby, ειμαι μεσα, ελα γρηγορα Αthens!"


Αυτα που δεν καναμε στα 18 μας....

Τελικα ειναι πολλα αυτα που δεν εκανα στα 18 μου. Πολλα ειναι βεβαια και αυτα που εκανα και μετα τα 18 μου.
Δεν ειναι ομως ακριβως το ιδιο, ετσι δεν ειναι?

Τί το ξεχωριστο ειχε εκεινη η ηλικια?
Τί διαφορετικο ειχαν αυτα που καναμε τοτε με οσα κανουμε τωρα?

Ισως ειναι που απλα δεν ξεραμε το τι θα ακολουθουσε μετα.
Τωρα πια μαθαμε.

Ναι ξερω, ακουγομαι σαν μπαμπογρια τωρα, κριση (ενδια)μεσης ηλικιας ενα πραμα. Μεγαλωσαμε, σοβαρεψαμε, ωριμασαμε και εχει κι αυτο τη γλυκα του...μαλλον.
Ξερω γω, τι να σου πω, ετσι λεμε ολοι οσοι βαζουμε τικ πλεον στο κουτακι με την κατηγορια απο 25-30 χρονων (αν και πλησιαζω επικινδυνα την επομενη).

Αλλα να σου πω την αληθεια, και για να επανελθω στο θεμα των 18, εχω την υποψια οτι δεν ειναι τιποτα αλλο παρα ενα αλλοθι. Ακριβως αυτο. Αλλοθι.
Και εξηγουμαι:

Στα 18 εχεις δικαιωμα να κανεις πραγματα για σενα, ακομα και τρελες...γιατι εισαι 18.
Μεγαλωνοντας δεν κανεις πια συναρπαστικα πραγματα, δεν οργανωνεις ταξιδια σε φεστιβαλ με καφρους στη κεντρικη ευρωπη, δεν περπατας ξημερωματα στους δρομους με τους φιλους σου...γιατι δεν εισαι πια 18.


Ναι,το ξερω, ειναι η δουλεια, η κουραση, η οικογενεια, αλλες προτεραιοτητες πια, η φυση του ανθρωπου, η εξελιξη των πραγματων, το φαινομενο του θερμοκηπιου και ολα αυτα που δεν μπορουμε να ελεγξουμε....
?!....για στασου....κατι δεν παει καλα εδω...
Τί δεν μπορουμε να ελεγξουμε? Τις προτεραιοτητες μας?

Τί ηταν αυτο που ειχαμε στα 18 μας που δεν εχουμε πια?
Την ελευθερια να κανουμε ο,τι θελουμε? Ποιος μας τη στερησε?
Το χρονο? Ποιος τον κουμανταρει για μας?
Την ορεξη? Την καυλα(πιπερι) να κανουμε καινουρια πραγματα? Βαρεθηκες κιολας?
Και τωρα τί μας σταματα? Οτι δεν γραφει πια η ταυτοτητα 18 χρονων?

Μηπως απλα παραιτουμαστε? Ουτε εμεις ουτε οι φιλοι μας εχουμε την ορεξη να δουμε τον κοσμο με τα ματια που ειχαμε οταν ημασταν 18.
Ναι, θα μου πεις, γιατι πολυ απλα δεν ειμαστε πια 18.
Ειμαι ομως 28 και εχω δει πολλα και θελω να δω ακομα περισσοτερα.
Απλα οσα εχω δει ως τωρα ηταν πολυ πιο διαφορετικα απ'ο,τι τα φανταζομουν. Και ισως καπου να απογοητευτηκα στη πορεια. Και μαλλον δεν ειμαι η μονη. Αυτο το δεχομαι. Γι'αυτο και θελω να το αλλαξω.

Χα τωρα ακουγομαι σαν χιπης επαναστατης, αγάπα τη ζωη, παρε κι εσυ αγκαλια ενα δεντρο μαζι μας και τετοια...

Φταιει μαλλον που αν δειξεις οτι κουβαλας λιγη απο την τρελα του παρελθοντος προκαλεις ανασφαλεια στους ανθρωπους.
Α ναι...Η ασφαλεια ειναι κατι σταθερο, οχυρωμενο, αποστειρωμενο, λοβοτομημενο, δεν μπορεις να παιζεις με τετοια πραγματα.

Ετσι αναπτυσσεται ενας μηχανισμος αμυνας και σου κοτσαρουν την ταμπελα του ανωριμου για να ξεχωριζεις...
Δεν ειναι ετσι η ζωη, πρεπει να σοβαρευτεις, να κατασταλλαξεις, να νοικοκυρευτεις, πρεπει να αλλαξεις γιατι δε θα σε σεβεται ο συναδερφος, ο πελατης, το αφεντικο, η γυναικα, η πεθερα, ο περιπτερας, το παιδι σου δε θα μεγαλωσει σωστα, οπως σωστα μεγαλωνουν τοσα χρονια ολα τα παιδια, μην αντιμιλας, δεν ξερεις εσυ...εσυ εισαι ο περιεργος, ο δακτυλοδεικτουμενος, ο τρελος, ο ανωριμος, γιατι δεν εισαι μιζερος οπως ολοι, γιατι δεν ειναι φυσιολογικο να μην μαζευεις χρηματα για να παρεις καλυτερο αμαξι, μεγαλυτερο σπιτι, πιο ωραια ρουχα απο τον γειτονα, αλλα τα χαλας σε ταξιδια, βιβλια, σε ενισχυτες και μπασο που αποφασισες τοσο αργα να ξεκινησεις...
...Μα εισαι σοβαρος? Πού πας ρε Καραμητρο? Δεν ξεκινας τιποτα καινουριο στα 28, τωρα θα το μαθεις? Κανεις δε το κανει. Εσυ εισαι ο λωξος.

Ναι κριτικη, θα την ακουσεις απο παντου. Λογικο.
Και εγω τοση ωρα αυτο δεν κανω? Κριτικαρω τις ζωες των αλλων. Και τις βρισκω βαρετες. Και εινα παρα πολλες οι βαρετες, πανομοιοτυπες, σαν καρμπον, συνηθισμενες, φυσιολογικες ζωες εκει εξω.

Αλλα θα μου πεις αυτοι ειναι πολλοι. Ο ενας εχει για παρηγορια τον αλλο.
Ενω εγω ψαχνω παντα τις εξαιρεσεις που θα με ακολουθησουν.

ΟΚ. Fair enough! :)

Roadtrip

Εχω ηδη κανει καποια μακρινα ταξιδια.


Αναμεσα τους το ταξιδι με αυτοκινητο στη Γερμανια.
Δυο χρονιες συνεχομενες.

Ειχε προηγηθει ενα ταξιδι με τρενο στη Σερβια.
Αγγλια και Ολλανδια ειχαν επισης την τιμητικη τους.

Ολα ηταν πολυ ξεχωριστα για μενα.
Και γι'αυτο χρωσταω ενα μεγαλο ευχαριστω σε καποιους :)






Θα μπορουσα να γραψω απειρες εντυπωσεις, σχολια και αφηγησεις, αλλα για αποψε προτιμω απλα να ταξιδεψω παλι στα ιδια μερη χαζευοντας τις φωτογραφιες.






Επειδη ειναι ενα τσουβαλι απο δαυτες και δεν εχω σκοπο να τις αραδιασω ολες εδω, διαλεξα μονο καποιες σπο τη διαδρομη, που με κανουν να νιωθω ενα πολυ ξεχωριστο συναισθημα.


Ειναι που εχω και μια διαθεση φυγης αυτες τις μερες, οποτε ειναι ο,τι πρεπει...






Θελω παλι...

Mικροι Μονολογοι

* Στοχοι

Τουτες τις γιορτινες μερες θελω να μη χασω αλλο το χρονο μου.
Για το νεο χρονο θα βαλω στοχο να βαζω νεους στοχους.
Ηow κλισέ θα μου πεις...Ναι ε?
Πολλοι το λενε, πόσοι το κανουν?
Και τί σημαινει χανω το χρονο μου?
Παντα κατι κανουμε. Ακομα και οταν κοιταζουμε με τις ωρες το ταβανι, κατι κανουμε: Κοιταζουμε με τις ωρες το ταβανι.
Το θεμα ειναι τί κερδιζουμε.
Βασικα εμενα προσωπικα το ταβανι με χαλαρωνει. Ειναι ενα κερδος και αυτο.


*Μαθηματικες ακολουθιες και σημεια κορυφης

Στα μαθηματικα η ακολουθια 1/n → 0. Η ακολουθια n → ^∞, ενω η (-1)ⁿ εχει υπακολουθιες που η μια τεινει στο 1 και η αλλη στο -1.
Απλα. ξεκαθαρα. Το ξερεις απο πριν.
Μπορεις αν ξερεις εναν ορο της ακολουθιας να βρεις επαγωγικα πώς θα συμπεριφερθει ο επομενος.

Σε μια ακολουθια γεγονοτων ομως, γνωριζοντας ενα γεγονος δεν μπορεις παντα να προκαθορισεις το επομενο. Μπορεις να κανεις μια εκτιμηση μεν, αλλα στα παντα εμπεριεχεται το στατιστικο λαθος...κι εκει ακριβως φαινεται οτι την πατανε οι περισσοτεροι.

Στην μαθηματικη αναλυση μαθαινεις οτι σε μια ακολουθια (α_n) το α_m ειναι σημειο κορυφης αν α_n < α_m για καθε n>m.

Σε μια ακολουθια γεγονοτων ξερεις πότε εισαι σε σημειο κορυφης. Γιατι κρινεις απο την ακριβως προηγουμενη κατασταση σου. Εχεις αυξουσα πορεια οταν βλεπεις οτι βελτιωνεσαι σε κατι.

Ομως ποιος ξερει απο πριν πότε θα τελειωσει αυτη η ανοδικη πορεια?

Γι'αυτο δεν πιστευω στα σημεια κορυφης στη ζωη εξω απο τα μαθηματικα.

Μονο εκ του αποτελεσματος θα δεις αν εκανες καλα που συνεχισες ή σταματησες να κανεις κατι οσο το εβλεπες να κορυφωνεται. Μονο τοτε.



* Μουσικη πισω απο τους τοιχους

Καποιες φορες περπατωντας στο δρομο ακουω απο καποιο σπιτι δυνατη μουσικη και για λιγο κοντοστεκομαι.
Ειναι μονος αυτος που ειναι μεσα, με παρεα, ειναι γεματος απο τη ζωη του, τί να νιωθει αραγε τωρα που ακουει το τραγουδι, ή μηπως δεν δινει σημασια γιατι κανει κατι αλλο, ξεσπαει με τη μουσικη ή βυθιζεται σε σκεψεις?
Ενταξει, δεν το κανω παντα αυτο. Οχι με ολα τα τραγουδια που ακουει ο κοσμος...Μαλλον με λιγα.


* Φοβαμαι

Εχω αρχισει να φοβαμαι για την υγεια μου. Μετα απο μια περιπετεια. Ειχα τρομαξει. Ποτε δεν εχω τρομαξει πιο πολυ. Η μανα μου εκλαιγε και ο πατερας μου με κουβαλουσε ημιλιποθυμη στο αμαξι. Αλλα θυμαμαι τα παντα. Δεν μπορουσα να σταθω ορθια αλλα θυμαμαι να κανω σκεψεις πολυ καθαρες. Οσο καταφερνα να πω κατι, πιο πολυ παρηγορουσα τη μανα μου οτι θα γινω καλα, να μην ανησυχει.

Μου το λενε και αλλοι. Μου λενε οτι ειμαι γενναια στα δυσκολα. Αντεχω στον πονο. Ειμαι σταθερη και λογικη σε μια κριση. Δεν πανικοβαλλομαι και ειμαι εγω αυτη που στηριζω τους αλλους. Φαινομαι ευεργετικα ψυχρη ωρες ωρες.

Μονο οταν ειμαι μονη μου ξεσπαω.


* Χειμωνιατικες νυχτες

Μου αρεσει η μυρωδια των ξυλων που καιγονται στα τζακια των σπιτιων οταν περπαταω βραδυ στο δρομο.
Μου αρεσει να παρατηρω τις σκοτεινες φιγουρες που περπατανε στον πεζοδρομο, τα χνωτα τους μεσα στο κρυο και τα βαρια τους ρουχα.
Μου αρεσει να παρατηρω καποιον που κοιταζει τη φωτια στο τζακι. Τα ματια του γυαλιζουν και το προσωπο του ειναι αναψοκοκκινισμενο. Και μου αρεσει να μην μιλαει κανεις.


* Ατοπο

Γιατι οταν ακουω αγαπημενα μου τραγουδια με παρεα δεν ειναι ποτέ το ιδιο?
Και γενικα, γιατι δεν ειναι το ιδιο οταν μοιραζομαστε τις μοναχικες στιγμες μας με αλλους?

Μα ναι, τί χαζη που ειμαι, πώς θα γινοταν αυτο? Οι στιγμες που εισαι μονος και τα συναισθηματα που σου γενιουνται δεν θα μπορουσαν να ειναι τα ιδια οταν δεν εισαι μονος. Εξορισμου.

Γιατι οταν ειμαι με καποιον φαινεται περιεργο να μοιραζομαστε τη σιωπη. Νιωθουμε αβολα. Εκτεθημενοι. Ισως και λιγο αφελεις.


* Απωθημενο

Εχω ενα απωθημενο για κατι.
Για ενα λαθος που δεν εκανα.
Το σταματησα οσο ηταν νωρις.
Γιατι ηταν λαθος.
Αποφασισα να το σταματησω αποτομα και οσο ηταν στο αποκορυφωμα του.
Ενιωθα πραγματικα ομορφα και το εβγαλα απο τη ζωη μου.
Γιατι ηταν λαθος.
Ειμαι σιγουρη.
Δεν εχω αμφιβολια γι'αυτο.
Ηταν η σωστη, λογικη, καλυτερη αποφαση, μονο που δεν ηταν αυτη που ηθελα.
Το δυσκολο ειναι να δεχτω λογικα οτι θελω τοσο πολυ κατι παραλογο. Με μπερδευει.
Αλλα δεν μετανιωνω.
Απλα με κυνηγαει ακομα η αναμνηση του.


* Hey you

Εχω ενα φιλαρακι που μενει μακρια. Τον βλεπω πολυ σπανια πια και μονο για λιγο.
Ειχε ερθει και την προηγουμενη φορα, παλι για λιγες μερες μονο.
Μαλιστα καταφεραμε και ψιλομαλωσαμε.
Ειναι κι αυτος τοσο παρεξηγησιαρης κι εγω τοσο απερισκεπτη ωρες ωρες.
Τοτε ηξερα οτι ειχε θυμωσει μαζι μου. Στο δικο μου μυαλο δεν ενιωθα οτι ειχα κανει κατι λαθος. Αλλα δεν ειχε σημασια, γιατι το ιδιο θα σκεφτοταν κι αυτος. Ειμαι σιγουρη.

Οσο κι αν θελω να εξηγησω και να λυσω καποιο προβλημα οσο γινεται πιο γρηγορα, παντα συγκρατω τον εαυτο μου. Κανω λιγο πισω και το αφηνω να ησυχασει. Να φυγει το πρωτο κυμα. Ξεχναω τις πρωτες κουβεντες.
Λιγος χρονος χρειαζεται μονο και αποσταση.

Δεν ξαναμιλησαμε γι'αυτο. Ειχε ηδη παει μεσανυχτα. Και εγω ημουν εξω απο την πορτα του. Χτυπησα το κουδουνι με ενα μπουκαλι αψεντι στο χερι.
Αυτος εφερε την κουβερτα.


* Oμορφοι ανθρωποι

Μου αρεσουν οι ξεχωριστοι ανθρωποι. Ας ειναι ενας ή δυο, θελω να ειμαι με ανθρωπους που σκεφτονται με το δικο τους, ξεχωριστο τροπο και το εννοουν, δεν ειναι δηθεν, δεν θελουν απλα να αναδειχτουν μεσα στο πληθος. Που εχουν το δικο τους θεο. Και ας ειναι εντελως διαφορετικοι απο μενα.
Ειναι αυτοι που ειναι μειοψηφια, που ειναι ελευθεροι, ακομπλεξαριστοι, διαφορετικοι, ανεξαρτητοι, ευγενικοι και ηρεμοι, κατασταλλαγμενοι και ασυμβιβαστοι.

Με γοητευουν αυτοι οι ανθρωποι.


* Ομοιες διαφορες

Λες οτι κανεις δε σε καταλαβαινει. Ο καθενας σκεφτεται διαφορετικα. Δε νιωθει οσα νιωθεις. Δεν μπορεις να του εξηγησεις τί σκεφτεσαι και γιατι. Ειστε τοσο διαφορετικοι.

Εγω δεν το πιστευω αυτο.

Γιατι ολοι νομιζουν οτι δεν τους καταλαβαινουν. Ολοι νομιζουν οτι σκεφτονται διαφορετικα. Ολοι νιωθουν ακριβως οπως νιωθεις. Αλλα κανεις δεν αποκαλυπτει τί σκεφτεται και γιατι. Ολοι ειμαστε τοσο διαφορετικοι κι ομως σκεφτομαστε με τον ιδιο τροπο.

Απλα δεν εχει ονομα αυτο που νιωθουμε καποιες φορες. Δεν του εδωσε καποιος ενα ονομα.
Ντρεπομαστε να το πουμε οτι σκεφτομαστε τοσα πολλα, οτι το μυαλο μας δουλευει τοσο γρηγορα, γιατι απλα κανεις δεν μιλαει γι'αυτο, οπότε κι εσυ το κρυβεις.

Και καλα κανεις. Χρειαζεσαι να εισαι μονος καποιες φορες. Οπως ολοι.

Ρε συ σορυ... προκαταβολικα!

To εχεις σκεφτει ποτε οτι περπατας στο δρομο κατσουφιασμενος?

Εγω το κανω ολη την ωρα. Ε τι, θα περπαταγα και θα χαζογελαγα συνεχεια, τρελη ειμαι??
Φυσικα περπαταω και ειμαι σοβαρη.

Δεν πολυκοιταζω αυτους που προσπερναω, αν διασταυρωνεται ο δρομος μου με καποιον εγω κοιταζω αλλου, αν τυχει και κοιταχτουμε με καποια γυναικα υπαρχει και ενα ιχνος ενοχλησης, γιατι σιγουρα κατι θα σκεφτει, ενστικτωδως θα σχολιασει το μαλλι ή το ντυσιμο η μία της αλλης, οταν ειμαι στο αμαξι και τυχει να σταματησει διπλα ενας αλλος, εγω καρφωνω τα ματια στο φαναρι λες και περιμενω να κανω τη γαματη εκκινηση σε αγωνα formula1, στο τρενο κοιταζω παντα εξω και οταν μπαινουμε σε τουνελ νιωθω αβολα, γιατι το παραθυρο αυτοματως μετατρεπεται σε καθρεφτη, ολοι μπορουν να κοιταζουν ολους και να το καταλαβουν, γι'αυτο εγω κοιταζω κατω ή στο κινητο ή τις στασεις πανω απο την πορτα λες και δεν εχω κανει την ιδια διαδρομη 1000 φορες και δεν ξερω σε ποια σταση να κατεβω ή απλα βαζω το mp3 στα αυτια και χανομαι στην κοσμαρα μου.

Πρεπει να ειμαι σε τρελά κεφια, να εχω πολλη ορεξη, να μη βιαζομαι, να μην εχω σοβαρη δουλεια, να μην ειναι πολυ νωρις το πρωι και να εχω ξυπνησει καλα για να τυχει να μιλησω ετσι στο ασχετο σε καποιον αγνωστο (λεμε τωρα).

Και σιγουρα δεν ειμαι η μονη.

Ενταξει, δεν ειναι και φυσιολογικο να πιανεις την κουβεντα ολη την ωρα, με οποιον περναει απο διπλα σου. Ο κοσμος θελει την ησυχια του.

Και αφηνω στην ακρη οσους ειναι οντως ενοχλητικοι, αγενεις και κακοτροποι.

Ετσι αρχιζεις να βλεπεις τους γυρω σου περισσοτερο σαν μια ενοχλητικη μαζα που μπλεκεται στα ποδια σου παρα σαν ενα συνολο απο ξεχωριστες -ενδεχομενως και ενδιαφερουσες- προσωπικοτητες.

Ποιος εχει ορεξη να μιλησει στο διπλανο του, ισα ισα που θα τρομαξει κιολας, για τετοια ειμαστε τωρα?

Κι εγω μεσα στην καχυποψια ειμαι αν μου μιλησει καποιος, πώς να το πω, ξαφνιαζομαι ακομα και απο τα παιδια που μοιραζουν φυλλαδια...δε φταιω, ειναι που δε το περιμενω, καταλαβαινεις.

Ολοι λιγο πολυ αυτο δεν κανουμε? Συμπεριφερομαστε λες και ειμαστε ειτε εμεις ειτε ολοι οι αλλοι αορατοι. Πιο ευκολο ετσι.

Και περα απο τα αγοραφοβικα μας κομπλεξ, εγω απορω:

Μα καλα, φιλους πώς σκατα καναμε? Με το ζορι??

Πρεπει να μας περιορισουν σε εναν συγκεκριμενο χωρο ψιλοαναγκαστικα π.χ. στο σχολειο, στη σχολή, στο στρατό ή στη δουλεια για να αποφασισουμε να γινουμε κοινωνικα οντα?

Περιεργο δεν ειναι αυτο?
Δεν εχω καποια απαντηση.

Μπες στο κονσεπτ και σκεψου:

Ειμαι π.χ. εγω εδω και γραφω με τις ωρες, εισαι εσυ και διαβαζεις μια τρελη που γραφει ο,τι της κατεβει, δεν με ξερεις, μπορει και να μιλαμε κιολας, να αστειευομαστε, να συμφωνουμε ή απλα να συζηταμε κι ολα μια χαρα, μπορουμε να ειμαστε και οι δυο περηφανοι για τις κοινωνικες και επικοινωνιακες μας ικανοτητες, κι απο την αλλη, δε το βρισκω διολου απιθανο εμεις οι ιδιοι ανθρωποι, που σαν χαρακτηρες συμφωνουμε και τα βρισκουμε μια χαρα, να εχει τυχει να συναντηθηκαμε καποια μερα στην ουρα του οτε, να περιμεναμε στην ιδια πιατσα για ταξι, να σε σκουντησα στο λεωφορειο ή να περπαταγαμε στο δρομο και απλα να προσπερασε ο ενας τον αλλο αδιαφοροι και κατσουφιασμενοι
(οσοι με ξερετε, ξερω, θα μου πειτε: "καλε αποκλειεται, εσυ δεν περνας απαρατηρητη, κάνεις παταγο" και τετοια, ενταξει δικιο εχετε, ομως αλλο ειναι το νοημα).

Ασε που καθολου δε το αποκλειω καπου, καποτε να σε αγριοκοιταξα κιολας!

Τι να πω...

Ρε, δηλαδη, σορυ....πφφ! :)

Παρηχηση του Ξ

Ειναι παραδοξο να εξαρταται η ανεξαρτησια σου απο την εξαρτηση των αλλων πανω σου.

Ειναι εξορισμου οξυμωρο.

Εξαιτιας τους εισαι εξισου εξαρτημενος. Ακομα και αν δε το ξερεις.

Δεν εξηγειται να εχεις ξεπερασει τις δικες σου εξαρτησεις, αλλα να εξακολουθεις να μην μπορεις να ξεπερασεις τις ξενες, που αγκιστρωνονται πανω σου.

Ξαφνικα συνειδητοποιεις οτι καθε φορα που προσπαθεις να ξεφυγεις ξεφυτρωνουν εμποδια που σε κανουν να ξεχνας απο πού ξεκινησες.

Σου φαινεται ανεξηγητο? Μηπως κατι εχεις παρεξηγησει?

Ειναι οντως αυτη η ξενη εξαρτηση ανεξαρτητη απο σενα?

Μηπως τελικα εξαρχης δεν θες να ξεβολευτεις?

Μηπως εξαρτασαι απο την εξαρτηση των αλλων?

Μηπως εξαρτασαι απο τις εξαρτησεις σου?

Γι'αυτο δεν ξεκινας?

Παραξενο.

Ειναι αραγε αυτη η ανεξηγητη ελξη να εξαρτασαι απο κατι ή καποιον εξισου εντονη με την ανεξαρτησια που αναζητας?

Εξαρταται.

Απο το ποσο σε εξιταρει να ξεκινησεις. Kαι το ξερεις.

H επομενη μερα

d:
τελικα?
τι εγινε?
A:
τον εχουν στην ευελπιδων
μαζι με αλλους
d:
συλληψη τελικα?
A:
ναι
ακομη δεν εχω νεα
d:
μααααλιστα
μπλεξιματα
αλλα dont worry δεν ειναι να πεθανεις κιολας
A:
θα παω απο τη μανα μου μετα
να δουμε τι γινεται
d:
ναι
A:
μαλλον θα τους αφησουν με εγγυηση αλλα πρωτα απαγγειλουν κατηγοριες
εχει και κατι αλλες μαλακιες που εκκρεμουν εις βαρος του
d:
και αυτο εχει σημασια τωρα?
δεν περναει τωρα απο δικαστηριο βρε
A:
το ξερω αλλα
μπορει να οριστει δικασιμος
d:
κοιτα, αυτα μας φαινονται εμας χαος
αλλα για εναν δικηγορο ειναι απλα
βρειτε καποιον να εμπιστευεστε
μαλλον αυτο χρειαζεται τωρα
A:
μμμ....
d:
ε αφου εμπλεξε ρε συ....
A:
αρα εμπλεξα και γω;
d:
μμμ.....
A:
θα δειξει
αλλα περιπου φανταζομαι
αυτοι για χρημα θα πανε
χεστηκαν για τα υπολοιπα
κατσε και θα δουμε
d:
ναι ρε συ
A:
αν και ξερω που θα πεσει το βαρος
στο συνηθες κοροιδο
ας μεινει μεσα
να βαλει και μυαλο
χρειαζεται ενα γερο σοκ
μπας και συνελθει
d:
κατσε τωρα να δεις τι θα πει ο εισαγγελεας
A:
κατι μηνακια θα ναι
ενα εχω για σιγουρο
οτι ειτε ετσι ειτε αλλιως
θα χρειαστει καποιο ποσο
d:
ναι μαλλον
και να μη ρωτησω αν εχει τιποτα ο ιδιος στην ακρη ε?
Α:
χαχα
d:
ναι
ενταξει
κατι ψιλιαστηκα
A:
λοιπον σε αφηνω γιατι πρεπει να παω και στα ιδαιτερα
θα σου πω
d:
υπομονη, μη τους σφαξεις ολους πριν βγει μια αποφαση ε
A:
ποιος σφαζει ποιον....
ποιος βγαινει αλωβητος
και ποιος την πληρωνει
τελικα...

Συζητησεις επι συζητησεων και δε συμμαζευεται

Αντε παλι.
Ξαφνικα μου δημιουργηθηκε η αναγκη για ακατασχετη φλυαρια και πώς να αντισταθω?
Και αφου δεν εχω αυτη τη στιγμη καποιον μπροστα μου να τον πρηξω, ειπα να ξεσπασω για ακομα μια φορα πανω σου φανταστικε μου αναγνωστη.

Γενικα, ειναι φορες που νιωθω μια διψα για κουβεντα, κυριως πανω σε θεματα και ερωτηματα γενικοτερου περιεχομενου που το πιθανοτερο ειναι να παραμεινουν αναπαντητα, αλλα εκεινη τη στιγμη μοιαζουν απιστευτα ζουμερα.
Και φυσικα αποκτουν μεγαλυτερο ενδιαφερον οταν χωνονται αποψεις και αλλων συνομιλητων, που ο καθενας τους εκπεμπει στο δικο του μηκος κυματος.

Ειναι ολο αυτο που ακολουθει οταν ξεκινας απο μια μικρουλα απορια, κατι απλο και αθωο, οπότε ο αλλος αρχιζει να αναλυει ενα σωρο πραματα τα οποια βλεπει απο τη δικη του οπτικη γωνια, προσθετει και λιγη σαλτσα απο τις προσωπικες του εμπειριες για να μην μενει μονο στη θεωρια, προσπαθει να δωσει εξτρα εγκυροτητα απο πηγες και βιβλια που εχει διαβασει, χωνονται και ασχετες αποριες με αφορμη κατι που ειπε καποιος αλλος, η κουβεντα ακολουθει 500 διαφορετικα μονοπατια, σπανια καταληγει καπου και στο τελος συνεχιζει να πλαναται η αισθηση οτι ωραια ηταν, αναζωογονητικη η κουβεντα, κρατησε και τοσες ωρες...αλλα απο πού ξεκινησε??

Ενα απο τα αγαπημενα μου σημεια ειναι οταν απο την μια καποιος προσπαθει, ηθελημενα ή αθελα του, να γκρεμισει καποια αυθεντια ή μια παγιωμενη θεωρια και απο την αλλη καποιος θερμος υποστηρικτης της "τα παιρνει" και αρχιζει μαχη.

Τι ειδους μαχη ομως?

Εδω ειναι που, για μενα, ερχεται η ΚΡΙΣΙΜΗ στιγμη.
Η καθοριστικη στιγμη που κανει την εμφανιση της σχεδον παντα σε καθε αντιπαραθεση και θα κρινει αν η κουβεντα θα εξελιχτει ομαλα, σε νορμαλ πλαισια, με καποια μεν ενταση ή αν θα ακολουθησει Βατερλω και θα παει ο καθενας σπιτι του με μαυρισμενο ματι.

Ειναι ο τροπος που θα το χειριστεις οταν νιωσεις οτι ο συνομιλητης σου σου πεταει το γαντι.


Και εκει ακριβως, ενας ουδετερος παρατηρητης αποκτα εξτρα ενδιαφερον, καθεται αναπαυτικα, αναβει τσιγαρο και περιμενει ανυπομονα αντιδρασεις.

Διοτι αυτες οι συζητησεις εχουν την αξιοσημειωτη ιδιαιτεροτητα να τις παιρνει καποιος (σε μικροτερο ή μεγαλυτερο βαθμο ο καθενας) προσωπικα οσο κι αν θεωρουνται γενικες.

Δυσκολα θα αντιμαχησεις με εντονο τροπο, τοσο ωστε να χαθει η μπαλα, επι ενος προσωπικου θεματος του αλλου που αφορα τη ζωη και τις επιλογες του π.χ. γκομενικα, δουλεια κτλ (εκτος αν ειναι η μαμα σου ή η σπαστικια γκομενα), αλλα ειναι πολυ συνηθισμενο να πιανεσαι μαλλι με μαλλι με καποιον π.χ. για την πολιτικη, τη σταση ή την ιδεολογια σου επι ενος συγκεκριμενου θεματος.

Και το αστειο ειναι οτι ειναι αρκετες οι συζητησεις που εξαρχης ψιλιαζεσαι οτι ειναι υπουλες, που ξεκινανε "πολιτισμενα", με ηπιο τονο αρχικα, μεχρι που η ενταση ανεβαινει και τα ντεσιμπελ πιανουν κοκκινο λιγο πριν την οριστικη ριξη.


Πιστευω οτι εχει να κανει με πολυ βασικους παραγοντες, οπως:

- Την ικανοτητα σου να συζητησεις και να μεταφερεις με επιχειρηματα τις ιδεες σου
- Την ευφραδεια ή τη δυσκολια να εκφραστει καποιος
- Την προσπαθεια που εισαι διατεθημενος να κανεις για να κατανοησεις αυτο που σου λεει ο συνομιλητης σου, ο οποιος μπορει να ειναι ειτε καλος ειτε κακος συνομιλητης ο ιδιος
- Το ποσο καλα χειριζεσαι το θυμο σου
- Την προθεση σου να επιμεινεις μεχρι τελους στη θεση σου ή αν νιωθεις πιο ανοιχτος σε νεες ιδεες που ενδεχομενως να καταρριψουν την αρχικη σου θεση
- Την πληρη, σφαιρικη ή μερικη γνωση επι του αντικειμενου συζητησης απο ολους τους συνομιλητες
- Την αναγκη να καταληξετε σε καποιο συμπερασμα ή τη γνωση οτι εξαρχης δε θα οδηγηθειτε σε μια απολυτη αληθεια
- Τη θεληση σου να επικρατησει οπωσδηποτε η δικη σου αποψη
- Το βαθμο αυτοπεποιθησης στο να δηλωσεις ανοιχτα την αποψη σου ακομα και αν ειναι μειοψηφικη ή αντικειται σε καλως ή κακως "παγειωμενες" θεωριες
- Το ποιος ειναι ο συνομιλητης σου -ειναι φιλος σου, τον εκτιμας, εχει εξαρχης την ευνοια σου ή ειναι καποιος που υποτιμας απο την εως τωρα σταση του και απο οσα εχει εκφρασει κατα καιρους?
- Το βαθμο που σε επηρεαζει προσωπικα το θεμα συζητησης
- Των ταμπου και των προσωπικων αντιληψεων σου
- Του χρονου και της ορεξης σου

...και μπορει να ειναι και αλλα τοσα που δε μου 'ρχονται.

Και ολα τα παραπανω ειναι δεδομενα που μεταβαλλονται αρδην και οσο εξελισσεται η κουβεντα ποτε δεν εισαι σιγουρος σε τι πλαισια θα κινηθει.

Εγω για παραδειγμα, ξερω οτι εχω την αδυναμια μετα απο καμποσους γυρους εξηγησεων, παρεξηγησεων και επεξηγησεων στο ιδιο ακριβως θεμα, που στο δικο μου μυαλο μοιαζει αυτονοητο, να χανω την υπομονη μου και, εφοσον η κατασταση συνεχιζεται στον ιδιο ρυθμο, στο τελος δεν εχει σημασια αν συμφωνησαμε ή οχι εγω θελω να σηκωθω να φυγω και να μη μου μιλανε για καμμια ωρα μεχρι να συνελθω!

Επισης, υπαρχουν οι εννοιες δογματισμος, διδακτισμος και υπεροψια, οι οποιες εμενα προσωπικα με τσιτωνουν παααααρα πολυ οταν βλεπω να κανουν την εμφανιση τους ακομα και σε συζητησεις περι μουσικης, ομαδας, για το πως ντυνεσαι, για το αν βαζεις κρεμμυδι στο σουβλακι και αλλα τετοια, ποσο μαλλον αν μιλας για θεματα οπως ο υπαρκτος σοσιαλισμος, αν υπαρχει θεος, γιατι εξαφανιστηκαν οι δεινοσαυροι, αν πιστευεις στα ουφο και αλλες παρομοιες βαριες φιλοσοφιες (βγαλμενες ομως απο τη ζωη).


Απο την αλλη βεβαια παραδεχομαι οτι εχω ακομα ενα μειονεκτ...γκουχ γκουχ εεε χαριτωμενο χαρακτηριστικο, να τσιγκλαω τον αλλο οταν εχω ορεξη και ξερω οτι εχει καποια αδυναμια σε ορισμενα θεματα...και το κανω απλα και μονο γιατι...εεε...γιατι εχω ορεξη!?! Ειμαι σπαστικια ωρες ωρες ναι. Αλλα δε το κραταω για πολυ και το παραδεχομαι μετα και ειναι κατι αθωο κυριε προεδρε!

Ενα ακομα χαρακτηριστικο μου, που εχω προσεξει οτι δεν το εχουν πολλοι, ειναι οτι προσπαθω να ανοιγω ενα θεμα συζητησης -απο το πιο σοβαρο ως το πιο ηλιθιο- μονο με ατομα που θεωρω οτι εχουν πραγματα να μου πουν, ειτε συμφωνουμε ειτε οχι, ενω αποφευγω οσο μπορω τις συζητησεις με αγνωστους, κυριως οταν ξερω οτι δεν εχω το χρονο και το χωρο να κανω μια ολοκληρωμενη συζητηση.

Μου κανει εντυπωση ποσο πολλοι ειναι αυτοι που ξεκινανε κουβεντες και τσακωμους με τον οποιοδηποτε και ομολογω οτι ειναι φορες που τους "ζηλευω" για την ικανοτητα τους να φευγουν σαν να μην εγινε τιποτα.

Γιατι εγω δεν ειμαι ετσι.
Εκτος απο τις φασεις μου που με πιανει και ειμαι γενικα αντικοινωνικη, ειναι και το οτι σκαλωνω ευκολα με οσα μου λεει καποιος, κυριως οταν διαφωνουμε, και επηρεαζομαι ευκολα απο μια συζητηση, ποσο μαλλον αν ειναι επιφανειακη, στα γρηγορα, με εναν ασχετο στο ταξι, στο μετρο ή στην ουρα της εφοριας.

Εκτος αν μου κανει κλικ ο τυπος, οποτε επιζητω και φχαριστιεμαι τη συνομιλια μαζι του, οπως ειναι η κουβεντα με εναν αστεγο σε ενα παγκακι, με εναν παππου ενα μεσημερι στο καφενειο του χωριου ή τον διπλανο μου στη σκηνη σε φεστιβαλ της Γερμανιας κλπ κλπ.

Αρα, και για να ολοκληρωσω επιτελους (αγαπημενη εκφραση σε πανελ συζητησεων στη τβ), μην ανησυχησεις αν πανω στη κουβεντα τυχει να ξεμαλλιαστουμε καμμια μερα...να ξερεις οτι το κανω γιατι σε εκτιμω βρε!

Μια φωνη απ' τα παλια

Τον συναντησα τυχαια. Με ξαφνιασε. Τον ρωτησα τι κανει. Ειχε περασει τοσος καιρος. Αρχισαμε να μιλαμε. Μου ειπε οτι εχω αλλαξει πολυ απο τοτε. Αυτος ηταν παντα ο ιδιος.

Παλι αρχισε να μου λεει τα ιδια και τα ιδια και τα ιδια οπως τοτε, λες και δεν περασε μια μερα. Και εγω τον ακουω. Και τον πιστευω. Παντα. Γιατι το κανω αυτο? Και κυριως γιατι τον αφηνω να με επηρεαζει...οπως τοτε? Νομιζα οτι τον ειχα βγαλει απο τη ζωη μου.

Οσο ειναι μακρια τον ξεχναω και ειμαι ησυχη. Ωσπου ερχεται παλι η μερα που με ξαναβρισκει, με περιεργαζεται, με κρινει και με παρασερνει στο παραληρημα του. Τον ακουω σαν υπνωτισμενη και παραδινομαι σε καθε του λεξη. Φοβαμαι οτι δεν θα φυγει ποτε.

Αυτη τη φορα δεν εμεινε πολυ. Ανακουφιστηκα. Τον χαιρετησα και αυτος μου χαμογελασε. Δε θελω να ξαναρθει. Θελω να φυγει. Αλλα αυτος μενει παντα εκει. Στο μυαλο μου.

Ε δεν ειναι?

Μου τη δινει οταν ξεχναω τα καλα και θυμαμαι μονο τα ασχημα.

Ειναι τοσο μα τοσο ΗΛΙΘΙΟ...και μου τη δινει!

Χρμφ.

Τα λεμε...Ιδιαιτερως

Δουλειες αφορα το σημερινο θεμα (και οχι ο,τι κι αν φανταστηκες απο τον τιτλο...)


Το μαγαζι του παππου το καλοκαιρι και η συνεννοηση με τους τουριστες μαλλον δεν πιανεται, ενω μια ενημερωση στα μαγαζια της Πατησιων για χαρτζηλικι με φυλλαδια και ποδαροδρομο ηταν μουφα (δεν ειχα μαθει καλα τι επρεπε να τους πω και ενας καταστηματαρχης που τον πετυχα με νευρα με εβρισε και με πεταξε εξω)...
Μαλλον η εμπειρια ως γραμματεας σε φροντιστηριο ηταν αρκετα επιμορφωτικη οσον αφορα το τρεξιμο, οργανωση, μισθοδοσιες, αποδειξεις, συναλλαγες με τραπεζες, ελεγχους εφοριας, επικοινωνια με γονεις-μαθητες-καθηγητες, κομπινες, τραμπουκεμα σε οσους γονεις δεν ηταν συνεπεις στις πληρωμες, ετοιμασια καφε, καθαρισμος σκαλας και χαλιου απο τα σκατα του ηλιθιου σκυλου που τα εκανε αυτοκρατορικα στην εξωπορτα κλπ κλπ...αλλα παραλληλα με ολα αυτα+τις σπουδες, παντα φροντιζα να εχω και κανα ιδιαιτερο να παιζει.

Και με αυτο θα ασχοληθω σημερα: Τα ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ.


Με εμας των θετικων επιστημων ειναι και λιιιιγο πιο ευκολο να βρεις μαθητες που δε την παλευουν σε ενα τουλαχιστον απο τα μαθηματικοφυσικοχημικα μαθηματα.

Πριν καλα καλα αποκτησουν οι ιδιοι οι μαθητες προσωπικη αποψη για τα μαθηματα αυτα, εχουν ηδη προηγηθει η φημη - ο μυθος - οι θρυλοι για το ποσο ανυπερβλητα δυσκολα ειναι, οτι καταστρεφουν το μεσο ορο και των πιο ικανων μαθητων, οτι ειναι μυστηρια, ανεξηγητα, εξωγηινα μαθηματα που μπηκαν στο σχολικο προγραμμα χωρις κανείς να ξερει απο ποιόν, πού, πότε και γιατί, ενω ειναι ικανα να στοιχειωσουν τα ονειρα καθε επιδοξου αριστουχου και της μαμας του.

Καλα, για τους ηδη αδυναμους/αδιαφορους μαθητες ειναι στανταρ στο μυαλο τους οτι σε αυτα τα μαθηματα θα τα σκατωσουν, οπότε απο την αρχη δεν χαλανε και πολυ τη ζαχαρενια τους.

Και εμεις μεσα σε ολα αυτα αφουγκραζομαστε το φοβο τους, το κοκκινο τηλεφωνο αρχιζει να χτυπαει, αναβει ο προβολεας με το σημα της κουκουβαγιας στο συννεφιασμενο ουρανο, φοραμε τη στολη του εκπαιδευτικου-σωτηρα και παντα προθυμοι (με το αζημιωτο βεβαιως βεβαιως) ανταποκρινομαστε στο καλεσμα και τρεχουμε να μαζεψουμε τα συντριμια των πανικοβλητων γονιων και μαθητων που πηραν στα χερια τους τον ελεγχο του πρωτου τριμηνου/τετραμηνου (οι μαθητες φυσικα ειναι πανικοβλητοι περισσοτερο για την αντιδραση των γονιων τους παρα για τον ιδιο τον ελεγχο και το περιεχομενο του).


Σοβαρα τωρα, ειναι ενδιαφερουσα δουλιτσα και οπως ολες χρειαζεται χρονος να πιασεις το νοημα.

Προσωπικα περασα απο διαφορα σταδια και ακομα με βλεπω να συμπεριφερομαι διαφορετικα αναλογα την περιπτωση.
Οταν πρωτοξεκινησα πριν...μουμπλε μουμπλε...7 περιπου χρονια ημουν και πιο πιτσιρικι και πιο αγχωμενη κυριως για την αντιδραση των γονιων, για τις σημειωσεις και τις εξετασεις τους και ολα. Φυσικα ακομα το εχω ως ενα βαθμο αυτο το αγχος, αλλα με ενα διαφορετικο τροπο.

Περασα και απο τη φαση οτι ειναι γρηγορα ευκολα λεφτα στη φαση οτι εχω μπροστα μου εναν ανθρωπο στην εφηβεια που διαμορφωνεται με καθε ερεθισμα γυρω του και καλως ή κακως, οπως το σχολειο του, ετσι και εγω παιζω ενα ρολο σε ολο αυτο.

Και φυσικα το αποτελεσμα παντα ειναι ενας συνδυασμος της δικης μου δουλειας, προετοιμασιας, μεταδοτικοτητας και ορεξης, της αντιληψης και του βαθμου ωριμοτητας του καθε μαθητη ωστε να καταλαβει τί γινεται και γιατι, αλλα και της συμμετοχης των γονιων του, των απαιτησεων τους, των αντιληψεων που προβαλλουν πανω στο παιδι τους, της ενθαρρυνσης, της ελαστικοτητας ή αυστηροτητας τους και των προσδοκιων τους απο αυτο και απο μενα. (Δηλαδη μπραβο μου, οχι πραγματικα, τα λεω πολυ ωραια, μηπως να σκεφτω να αρχισω και τα φιλολογικα μαθηματα??).


Αυτο παντως που παντα με εντυπωσιαζε στα ιδιαιτερα μαθηματα ειναι οτι μπαινεις στα σπιτια και στις ζωες των οικογενειων.

Βλεπεις απο μεσα πώς ζουν, πώς λειτουργουν, στο σπιτι τους, με το ιδιο τους το παιδι, με ο,τι κουβαλανε και οι ιδιοι με τα προσωπικα τους προβληματα (τα οποια ειναι εντυπωσιακο ποσοι ανθρωποι ειναι προθυμοι να σου εξομολογηθουν), το παιδι ειναι κι αυτο στο χωρο του, ανοιγεται περισσοτερο και ενω ξερεις οτι ειναι επαγγελματικη η σχεση, εξελισσεται πολλες φορες και σε κατι αλλο, πιο προσωπικο.


Γενικα εχει την ιδιαιτεροτητα να το ζεις ολο αυτο διαφορετικα απο ο,τι θα το ζουσες σε εναν αμιγως εργασιακο χωρο οπως ενα γραφειο ή ενα φροντιστηριο.

Ετσι, ολο αυτο το διαστημα που μπαινοβγαινω στα σπιτια και τις ζωες τοσων ανθρωπων, δεν ειναι λιγα τα πραγματα που με εντυπωσιασαν, με ενοχλησαν, με χαροποιησαν, με εξοργησαν, με αφησαν αδιαφορη, με εξεπληξαν, με εκαναν να αναθεωρησω καποιες καταστασεις και ενω εχω επιγνωση της θεσης στην οποια βρισκομαι, εξακολουθουν να μου προκαλουν αναμεικτα συναισθηματα.

Αναφερομαι κυριως σε θεματα περι κοινωνικης, οικονομικης, ηθικης φυσης στα οποια ομολογω πως, αν και προσφερονται για πολλες συζητησεις/συγκρουσεις, δε ξερω αν θελω να επεκταθω περισσοτερο αυτη τη στιγμη μιας και μαλλον θα ξεφευγε σε εκταση το θεμα...ναι, κοινως θα το εκανα αλλα...χμμ δεν εχω πολλη ορεξη.

Το μονο που θα πω ειναι οτι ιδεολογικα δεν μπορω να υποστηριξω το θεσμο (πλεον) των ιδιαιτερων -κυριως σε μικρες ηλικιες- αλλα πρακτικα και με τις δεδομενες προσωπικες/κοινωνικες συνθηκες ειμαι υπερ στο να συνεχισω να τα κανω, αφενος για τα χρηματα αφετερου πλεον απο ενδιαφερον στο αντικειμενο.

Ναι, καλα διαβασες, διαφωνω με αυτο που κανω αλλα διαφωνω και στο να σταματησω να το κανω.


Οι λογοι πολλοι, θα μπορουσε να παρει ωρες συζητησης.

Πιστευω πως δεν ειναι τοσο μονοδιαστατο οσο φανταζει σε καποιον που, ως εξωτερικος παρατηρητης, μπορει ευκολα να το υποστηριξει ή να το απορριψει.

Για μενα παντως η ουσια συνοψιζεται στην αναγκη μου να μπορω παντα να προσαρμοζομαι στις εκαστοτε συνθηκες...ιδιως οταν προκειται για την προσαρμογη στην πραγματικοτητα μιας χωρας με ολα τα ιδιαιτερα χαρακτηριστικα που κουβαλαει...σκατα ιδεολογια θα μου πεις, γινεται να εισαι ιδεολογος και ταυτοχρονα πραγματιστης?
Ναι, γινεται...Ή οχι?

Ειδες που σου λεω, θελει αναλυση (και πολλες μπυρες) για να γινει παραγωγικη μια τετοια κουβεντα. Ενδιαφερον, δε λεω, αλλα οσο δελεαστικο κι αν ειναι, δεν ειμαι σιγουρη πού θα καταληξω αν αρχισω να γραφω εναν ατελειωτο μονολογο για αυτο, οπότε λεω προς το παρον να το αφησω ετσι ξεκρεμαστο.
Οποιος θελει περαιτερω αναλυσεις βαζει τις μπυρες και το κανονιζουμε :)
(παντως μια πρωτη αποπειρα να συζητησουμε γι'αυτο με μια φιλη σε παγκακι στα εξαρχεια με μπυρες και τους διπλα να καπνιζουν χαρουμενα πραγματα, ομολογω πως ηταν αρκετα ενδιαφερουσα...)


Αυτα τα σπουδαια ειχα να θιξω και για σημερα εν ολιγοις.

Λοιπον, οσοι τελειωνουν με το διαβασμα αυτου του ποστ μπορουν μετα να βγουν να παιξουν μπαλα και αν εχει κανείς αποριες για το κειμενο σηκωνει το χερι του και αμα εχω κεφι απανταω.
Ναι, η συγκεκριμενη διδακτικη μεθοδος ειναι ακομα υπο δοκιμην, αλλα ετσι κι αλλιως οι περισοοτεροι καθηγητες συνηθως αυτο κανουν στους εγκεφαλους των μαθητων τους: Πειραματα.


Τερμα το διαλειμμα, τα κεφαλια μεσα!

Προ-Ποστ

Αυτο ειναι το Προ-Ποστ, προηγειται του Ποστ-Ποστ το οποιο ακολουθει και βρισκεται πριν το Μετα-Ποστ που ειναι στο τελος.

Λογος υπαρξης: ο ιδιος με αυτον του Μετα-Ποστ.

Τελος.

Για τα γκομενικα μας ειπαμε??!?

Καλε ξεχαστηκα, γραφω αρκετο καιρο εδω μεσα και ελαχιστα ειναι τα ποστ επι πιο γαργαλιστικων θεματων. Φοβερη διαπιστωση.
Γι'αυτο και μου τη βαρεσε αποτομα...ειμαι ΓΥΝΑΙΚΑ διαβολε, επιβαλλεται να μιλησω για γκομενικα!

Οι αντρες λοιπον...ναι, οι αντρες ειναι...μμμ, οχι, ας το παω αλλιως, οι αντρες δε ξερουν τί θελουν γιατι...εεε...κατσε, κατι αλλο ισως, α ναι, οι γυναικες ψαχνουμε....τί ψαχνουμε...ψαχνουμε κατι?

Γαμωτο δε ξερω γιατι, αλλα δε μου βγαινει, και πραγματικα εχω ορεξη για κατι ετσι αναλαφρο, χαριτωμενο, ζουζουνιαρικο (κατι χαρακτηριστικο της γυναικειας φυσης μου δηλαδη), αλλα τζιφος.

Δεν μπορει, τοσα και τοσα εχουν ειπωθει, εχουν γραφτει, εχουν γινει σιριαλ και εχουν αναλυθει απο την Τενια Μακρη τοσα χρονια γι'αυτο το θεμα, μονο εγω να μην μπορω να συμβαλλω ενεργα?

Ας το δουμε πιο σφαιρικα το πραμα:

Η κοντρα μεταξυ αντρα και γυναικας ειναι διαχρονικη, διαλυονται σχεσεις, πεφτουν σφαλιαρες, κλεινουν σπιτια, ολοι θελουν να λυσουν το μυστηριο και κανεις δε τα καταφερνει...

Οι γυναικες αναλυουν καθε λεπτομερεια στη συμπεριφορα και τις πραξεις των αντρων, τους φαινεται αδιανοητο να τους κατανοησουν, αλλα επιμενουν και δε τα παρατανε ποτε, μιας και ομολογουμενως ειναι απο τα αγαπημενα τους θεματα συζητησης.

Οι αντρες το εχουν πια δεδομενο οτι ειναι αβυσσος η ψυχη της γυναικας, δεν τις καταλαβαινουν και μενουν καθε φορα εκπληκτοι με τις αντιδρασεις τους (κυριως "εκεινες" τις μερες του μηνα).

Και ερχομαι εγω τωρα με καθε καλη θεληση να ριξω απο τη μερια μου οσο φως θελετε. Αλλα δεν μπορω!


Με τσαντιζει λιγο.

Ειμαι γυναικα ενταξει? Και προσπαθω να βγαλω ενα ασφαλες συμπερασμα, απο την εμπειρια μου, απο αφηγησεις αλλων γυναικων, απο ιατρικες ερευνες περι ορμονων και τεστοστερονης και δε τα καταφερνω.
Το μονο σιγουρο που κατεχω για τα δυο φυλα ειναι η ανατομια τους. Αλλα αυτο δε λεει και πολλα, και την ανατομια του μοσχαριου μπορω να βρω στο κρεοπωλη της γειτονιας μου, δε λεει κατι.

Ισως ειναι αυτο που ελεγα πριν, οτι δηλαδη ειμαι γυναικα και δε γινεται να καταλαβω τους αντρες. Εξ ορισμου.

Ωραια, δεκτον, ευκολη λυση για να σταματησω να πολυπαιδευομαι.

Οποτε μπορω ως γυναικα να μιλησω πολυ ευκολα για τις γυναικες...εεε...χμμμ...εεε...

Πραγματικα, ειναι κατι που δε μου 'ρχεται, μου φαινεται απιστευτα περιεργο.
Δεν εχω καμμια ιδεα πώς σκεφτονται οι γυναικες, δεν τις καταλαβαινω, για μενα ειναι το ιδιο αξιοπεριεργες με τους αντρες.

Με ρωτανε αντρες φιλοι μου, γιατι του φερθηκε ετσι η κοπελα του, τί σημαινει το μηνυμα που του εστειλε, τον θελει ή δε τον θελει με αυτο που του ειπε...και εγω προσπαθω, δεν ειναι οτι δεν προσπαθω, σχεδον ζοριζομαι να του δωσω μια εξηγηση, μια αληθεια ενα κατι βρε αδερφε που θα φωτισει εστω και ελαχιστα την αβυσσο της γυναικειας ψυχης...αλλα νιεντε!
Υποθετω. Κανω λογικες επαγωγες στο μυαλο μου. Ειπε αυτο, αρα μαλλον εννοουσε εκεινο, αλλα ισως ηθελε το αλλο...Μα πού θες να ξερω εγω?

Αφου ουτε και εγω καταλαβαινω...

Και μετα αρχιζουν οι γενικευσεις και τα κλισε:

Οι γυναικες δεν ξερουμε τι θελουμε. Ναι? Οχι? Μαλλον? Ισως, για να το λενε ολοι.
Εγω ξερω τι θελω? Τί ειναι αυτο? Ερωτηση παγιδα? Απο ποιον αν ξερω τί θελω? Απο μενα? Απο τους αντρες? Τί να θελω απο τους αντρες? Ποιους αντρες? Ολους τους αντρες? Να ειναι δηλαδη συγκεκριμενα καπως ολοι μα ολοι οι αντρες που θα εχω γυρω μου? Γιατι?

και

Οι αντρες ειναι γουρουνια. Κανουν γουρουνιες. Ρευονται, ξυνουν τη μυτη τους, ριχνουν νερα στο μπανιο, δεν κατεβαζουν το καπακι της τουαλετας, πετανε τις καλτσες τους στο πολυφωτο. Και οσοι δεν ειναι γουρουνια ειναι φλωροι. Κανουν φλωριες. Ειναι βαρετοι, σαχλογλυκουλιδες, μας κανουν ολα τα χατηρια, τρεχουν σαν σκυλακια απο πισω μας, ντυνονται σαν σπασικλες.

ή

Οι ωραιες γυναικες ειναι χαζες, μονο οι ασχημες ειναι σαϊνια. Μιλανε για μοδα, κουτσομπολευουν και δεν ξερουν τί γιορταζουμε την 25η Μαρτιου. Οι αντρες ειναι παντα πιο εξυπνοι απο τις γυναικες. Μιλανε για μπαλα, γκομενες και αυτοκινητα και ξερουν πώς να αλλαζουν λαμπες.

Δε γινεται να αναπαραγονται ολα αυτα τοσα χρονια, με τοση επιτυχια σε ολες σχεδον τις γυναικοπαρεες και αντροπαρεες αν δεν ειναι αληθεια, ετσι δεν ειναι? Ή οχι? Ή ναι?

Ναι θα μου πεις, δεν εχουν οοολοι οοολα τα χαρακτηριστικα αυτα, υπαρχουν και οι εξαιρεσεις, ειναι μια ξαδερφη που ειναι κουκλαρα αλλα ξερει και να λυνει τριπλα ολοκληρωματα, ενας φιλος που ξερει να αλλαζει λαστιχα σε χρονο dt αλλα δεν του αρεσει το ποδοσφαιρο, μια γνωστη που παει καθε βδομαδα στο κομμωτηριο αλλα δεν της αρεσουν τα κουταβακια, ο γειτονας που τον θελουν ολες αλλα δεν κερατωνει την γυναικα του...και τελικα ολοι εχουμε ενα καρο γνωστους που ειναι εξαιρεσεις στον κανονα, θεωρουμε ηδη και τον εαυτο μας εξαιρεση, κανουμε παρεα με τους φιλους μας που ειναι εξαιρεση και ολοι εμεις μαζι οι εξαιρετικοι τυποι εξακολουθουμε να πιστευουμε οτι υπαρχει κανονας...δηλαδη ποσο lame?

Δε λεω, ειναι στιγμες που τις φχαριστιεμαι κατι τετοιες ανουσιες κουβεντες και αναλυσεις, ετσι μονο και μονο για τη βλακεια της στιγμης και κυριως απο περιεργεια να χωσω και γω τη μυτη μου στα γκομενικα και τα προβληματα της εξτασιασμενης φιλης ή εστω για να βγαλουμε απο μεσα μας τον καημο μας με κανα φιλαρακι.
Αλλα οχι φυσικα για να βγει συμπερασμα!

Τωρα, δε ξερω, νιωθω καπως, κατι σαν να σε απογοητευσα, οτι ισως να περιμενες οτι στο παρον ποστ θα εβγαζα τα σωψυχα μου για τα δικα μου ερωτικα και μπορει να νομισες οτι το απεφυγα τεχνιεντως. Δε ξερω και τι να πω. Θα μπορουσα να πω οτι ειμαι εντελως συμβατικος τυπος. Εγω Ειμαι Ο Κανονας. Εγω ειμαι αυτη για την οποια βγηκαν ολα τα κλισε για τις γυναικες. Ακριβως!
.
.
.
.
Τελικα συνειδητοποιω οτι μαλλον παραειναι ασυνηθιστο να υπαρχει οντως η συνηθισμενη γυναικα ή ο συνηθισμενος αντρας οπως τον περιγραφουμε τοσο καιρο. Τελικα μαλλον ειναι εξαιρεση να εισαι ο κανονας. Κριμα γιατι εμενα μου αρεσε να ειμαι μονο εγω εξαιρεση. Τωρα που ειμαστε ολοι εξαιρεσεις τελικα ειναι κανονας να εισαι εξαιρεση. Αν γινω εξαιρεση στην εξαιρεση θα γινω αραγε ο κανονας? Τωρα καλο ειναι αυτο ή κακο?

Τι λεγαμε? Για τα γκομενικα μου? Μπα δε λεω, ετσι κι αλλιως οι αντρες δε θα με καταλαβαινατε γιατι ειστε αναισθητοι και οι γυναικες γιατι ξερω οτι με ζηλευετε ολες και θελετε να μου φατε τον αντρα!

Εκτος αν εισαι σοβαρος κυριος και θελεις να συζητησουμε το θεμα...μμμ απο κοντα (το τηλ μου 2106120648).

Eλα........Σορροπιασμα τελος! :)

Μετα-Ποστ

Αυτο ειναι το Μετα-Ποστ, επεται του Ποστ-Ποστ το οποιο προηγηθηκε και βρισκεται μετα το Προ-Ποστ που ειναι στην αρχη.

Λογος υπαρξης: ο ιδιος με αυτον του Προ-Ποστ.

Τελος.


Υ.Γ. Και καπως ετσι ανεβαινει ο αριθμος των ποστ/μηνα οταν διαπιστωνεις οτι ο μηνας τελειωνει και εσυ δεν εχεις κανει καμμια αναρτηση ως τωρα.

Καλωδιο, βυσμα, ενισχυτης και...

...καπως ετσι ξεκιναει μια τυπικη μερα οταν εξασκουμαι στο μπασο!

Η συνεχεια ειναι προφανης.

YEAH...!!!

Εφιαλτης στο Δρομο με τις Πουδρες

Κεφαλαιο Πρωτο: Καταστημα Καλλυντικων, το Λικνο του Κακου

- Θα θελατε μηπως να δοκιμασετε το νεο μας αρωμα απο την...
- Οχι ευχαριστω
- Θελετε να σας βοηθησω σε κατι?
- Δε θελω ευχαριστω
- Γεια σας, παρτε το νεο μας καταλογο της...
- Δε θελω
- Καλησπερα, τη νεα μας ενυδατικη λοσιον την εχετε δοκιμασει?
- Οχι
- Θελετε να...
- Οχι
- Γεια σας, ψαχνετε κατι συγκεκριμενο?
- Μια σκια ματιων
- Να σας δειξω λοιπον τη νεα μας σειρα...
- Εεεε...
- Βγαινει σε πολλα διαφορετικα χρωματα
- Εγω θελω μια καφε
- Η συγκεκριμενη εχει γκλιτερ για περισσοτερη λαμψη
- Δε μου αρεσει το γκλιτερ
- Υπαρχει αυτη στο χρωμα της αμμου
- Αυτη δεν ειναι καφε
- Συνδυαζεται ομως με την πιο σκουρα μπρονζέ
- Αυτες ειναι 2 σκιες
- Ναι ειναι σε διπλη συσκευασια
- Εγω θελω μία σκια
- Με αυτη εχετε 2 σε 1
- Αυτη εχει διπλασια τιμη
- Εεεε ναι...
- Εγω θελω μία. Αυτη. Την ΚΑΦΕ
- Α πολυ καλη επιλογη!
- ...


Κεφαλαιο Δευτερο: Επαγγελματιας Μακιγιεζ απο την Κολαση

- Καλα θα σε βλεπουν και θα τριβουν τα ματια τους, το ιδιο εκανα και σε μια αλλη κοπελα προχτες και εντυπωσιαστηκαν ολοι, κοιτα με λιγο, στριψε το κεφαλι σου προς τα μενα, μη κοιτας το καθρεφτη, δε χρειαζεται, θα δεις μια και καλη στο τελος, ναι, δεν θα ειναι υπερβολικο, απλο οπως μου ειπες, ξερω εγω, κρινω απο οσα μου λες και καταλαβαινω το στυλ της καθε κοπελας αμεσως, πραγματικα θα δεις και συ το αποτελεσμα και θα μου πεις, κουκλιτσα θα γινεις, κοιτα προς τα πανω λιγο και μην ανοιγοκλεινεις τα βλεφαρα, ωραια, και λιγο γκλιτερ για να...
- ΓΚΛΙΤΕΡ? τι γκλιτερ?...να μη βαλουμε τετοιο, δε μου πολυαρεσει...
- Μα τι λες, δε θα βαλω πολυ, ισα να κανει τη διαφορα, θα δεις, να, λιγο εδω και εδω και αν δε σου αρεσει στο τελος στο βγαζω, αλλα να δεις που θα με παραδεχτεις. Μεινε λιγο ακινητη να στεγνωσει η μασκαρα πριν σου βαλω κι αλλη στρωση, ε βραδυ θα ειναι θες να φαινεται, μια τελευταια πινελια και.....ΕΤΟΙΜΗ.
- ...
- Πως σου φαινεται?
- ...
- Κουκλα ε?
- Εεε...ναι...ξερω γω...μου φαινεται καπως...δεν με εχω συνηθισει μαλλον ετσι...
- Ε σου ειπα, θα σε βλεπουν και δε θα το πιστευουν, αγνωριστη!
- Εεε ναι αυτο...δε ξερω...μωρεεε...ειμαι λιγο σαν....σαν μπαρμπη...
- Μα ειναι ωραιο, σου παει πολυ
- Ναι καλο ειναι...μαλλον...απλα δεν ειναι το στυλ μου...αυτο το γκλιτερ μηπως να το βγαζαμε?
- Αληθεια δεν σου αρεσει? Τελος παντων, δε συμφωνω αλλα ας το βγαλουμε. Περιμενε να φερω μπαμπακι. Να οριστε, τωρα καλυτερα?
- ...
- Τι?
- ...μηπως να μην καναμε τοσο εντονες τις βλεφαριδες...τις κατω...? Πολυ γουρλωμενη μου φαινομαι...
- Μα αυτος ειναι ο σκοπος, εκει εβαλα ολη τη τεχνικη μου, ειναι καινουρια μεθοδος, δεν την κανουν παντου, μονο στο εξωτερικο, δε μπορει να μη σου αρεσει, σε ολους αρεσει!
- ...μμμ...ναι, το αλλο, το συνηθισμενο θα το προτιμουσα...
- Πραγματικα δε το πιστευω, τι να σου πω, εσυ θα μετανιωσεις...Οριστε, χαλασες ολο το καλο ομως...
- ...μιας και εχεις ακομα το μπαμπακι, δε βγαζεις και το κραγιον? Ενα λιγοτερο εντονο χρωμα ισως...
- Αυτο συνδυαζεται ωραια με τη σκια στα ματια...δε γινεται, αν το βγαλω θα πρεπει να....
- ...
- Σοβαρα τωρα δεν σου αρεσει ουτε η σκια???
- Ισως αν δεν ηταν τοσο πολυ και το μεηκαπ...ισως να μην φαινοταν ετσι εντονο ολο το συνολο...σαν να φοραω μασκα ειναι...
- Αληθεια τωρα, δε το εννοεις! Ετσι πρεπει να ειναι, αλλιως δε θα φαινεται καλα στις φωτογραφιες, θα ειναι σαν να μη φορας καθολου
- Ε αυτο δεν ειναι και τοσο κακο...ειναι?
- ...
- ...


Κεφαλαιο Τριτο: Το Ινστιτουτο του Τρομου

- Εσεις περιμενετε για καθαρισμο προσωπου? Περαστε. Ξαπλωστε. Χαλαρωστε. Νιωθετε ανετα?
- Ναι μια χαρα
- Βλεπω εχετε λιπαρο δερματακι στην "Τ" περιοχη του προσωπου
- Ναι μαλλον
- Αρχικα θα κανουμε ενα απαλο πιλινγκ για να απομακρυνουμε τα νεκρα κυτταρα
- Μαλιστα
- Τωρα καντε λιγο πισω το κεφαλι σας, θα μεινετε στον ατμο για 20 λεπτακια ωστε να διασταλουν οι ποροι
- Μαλιστα
(ωχ 20 λεπτα ατμο στη μουρη...Ποση ωρα περασε? Σιγουρα με ξεχασανε. Δε μπορω να αναπνευσω! Τι να κανω? Να φωναξω? Θελω αερα. Μπορει να παθω ασφυξια αλλα τουλαχιστον το δερματακι θα ειναι πεντακαθαρο)
- Τελειωσαμε με τον ατμοοοο. Πως νιωθετε?
- Χαρμα
- Και τωρα θα απομακρυνουμε τα μαυρα στιγματα. Θα σας πιεσω ομως λιγακι
- Εεε...
(οκ, μπορω, αντεχω τον πονο, ειμαι δυνατη......#@^!#&*@.....θελω να κλαψω...)
- Τωρα θα περασουμε τη συσκευη υψισυχνων ρευματων που απολυμαινει
- ΑΟΥΟΥΤΣ!
(καλε με ψηνουν!)
- Αχ λιγη υπομονη, αυτο το ηλεκτροδιο ποναει λιγακι
- Σνιφ σνιφ
(λες να καιγεται ο εγκεφαλος μου?)
- Ωραια, και τωρα η μασκουλα μας, την απλωνουμε και την αφηνουμε να δρασει για αλλα 20 λεπτακια, μονο μη μου κανετε αποτομες κινησεις.
- Μμμμ
(παλι 20 λεπτα? Τι θα κανω τοση ωρα? Βαριεμαι. Η διπλανη τι κανει? Πω ρε σημερα νιωθω πιο αργοσχολη απο ποτε)
- Ετοιμηηηη
- ...
- Μην ανησυχειτε. Η κοκκινιλα και το πρηξιμο θα εχουν υποχωρησει σιγα σιγα μεχρι αυριο.
- Τι πραμα...?!
(μαλιστα, ταξι και κατευθειαν σπιτι. Με τις υγειες μας)



Eπιλογος

"Ματαιοδοξια...
Ο Χρονος θυσια στο βωμο της γυναικειας αυταρεσκειας.
Η βουλιμια για εντυπωσιασμο...αναγνωριση...υπεροχή.
Η ευθραυστη ισορροπια της γυναικειας ψυχοσυνθεσης.
Τελικα ποσο εχουμε σκληραγωγηθει οι γυναικες...
Τιποτα δε μας καταβαλλει οταν η ματαιοδοξη φυση μας μας εχει προικισει με την ικανοτητα να ελισσομαστε με ανεση στους δαιδαλωδεις διαδρομους των πολυκαταστηματων με τις πουδραρισμενες πωλητριες.
Ευλογια και Καταρα.
Ματαιοδοξια..."

...μονολογησε και χαθηκε στην ομιχλη πριν κλεισει νεο ραντεβου για αποτριχωση.


...I WILL BE BACK

Αντε να δουμε...

Δεν εχω παραπονο...Ηταν ενα ομορφο καλοκαιρι. Για την ακριβεια ηταν ενα πολυ ομορφο καλοκαιρι. Πιο συγκεκριμενα ηταν ενα διαφορετικο καλοκαιρι. Για να ακριβολογω ηταν ενα ομορφα διαφορετικο καλοκαιρι (μπορω να συνεχισω για πολυ ακομα ετσι, αλλα νομιζω το επιασες το νοημα).
Και το νοημα ειναι οτι ηταν ενα ομορφο καλοκαιρι (loop).

Το καλοκαιρι λοιπον τυπικα τελειωσε. Άλλο, βεβαια, που η θερμοκρασια ακομα παραμενει σε υψηλα επιπεδα. Αναμενομενο.

Απλα σημερα επιασα τον εαυτο μου να σκεφτεται οτι ηταν αρκετο, νομιζω οτι το χορτασα, δε θελω αλλο καλοκαιρι...who's next? Φθινοπωρο? ΟΚ, μια χαρα.

Μου κανει εντυπωση που το βλεπω ετσι φετος, κυριως τωρα που ξερω οτι ξεκινανε πολλλλλες υποχρεωσεις και θα περασω απο ενα λουκι ΝΑ με το συμπαθειο, αλλα δε ξερω, κατι επαθα αυτη τη φορα και δεν με επιασε η καθιερωμενη καταθλιψαρα.

Καλα, ισως να ερθει αργοτερα, δε το αποκλειω καθολου, αλλα δηλαδη what the fuck ποσο σκατα μπορει να ειναι? Ενταξει και σκατα να ειναι και παλι δεν μου φαινεται τοσο σκατα τωρα. Που συνηθως τα σκατα στο κεφαλι μου ξεκινανε πριν τα σκατα κανουν την εμφανιση τους. Τι σκατα γραφω? Βγαινει νοημα?? Οπως και να 'χει εγω συνεχιζω. Τι ελεγα? Α ναι...

Το καλοκαιρι λοιπον. Το καλοκαιρακι εφυγε, αντε να μας ερθουν επιτελους και οι αλλες εποχες με τα καλα και τα χαζα τους. Μου φαινεται οτι αυτη ειναι μια απο τις σπανιες φορες που το timing στη ζωη μου ειναι μια χαρα και τωρα που θελω μια αλλαγη αυτη ερχεται απο μονη της.

Ορεξατη ξυπνησα σημερα. Και γενικα εχω ορεξη.
Ισως φταιει που απο κεκτημενη ταχυτητα δε μου φαινεται τοσο τραγικη η επιστροφη στην καθημερινοτητα. Και το λεω αυτο γιατι ειμαι απο τους λιγους που φετος επελεξαν (και δεν αναγκαστηκαν) να μεινουν στην Αθηνα για το μεγαλυτερο μερος του καλοκαιριου -πλην των 10ημερων διακοπων στη Μυτιληνη, που ομολογουμενως τα εσπασαν- ενω απο νωρις κουτσά στραβά ειχα και λιγη δουλιτσα, ετσι για να μπαινω σιγα σιγα στο κλιμα του χειμωνα.

Ναι, θα με ρωτησεις γιατι το εκανα αυτο, τι σόι μαζοχιστικες τασεις κουβαλαω και τετοια.
Θα σου απαντησω οτι φαινεται μεν κουλό, αλλα ετσι κι αλλιως το να κανω κουλά πραγματα και κυριως να τα φχαριστιεμαι ειναι πλεον μερος της ιδιοσυγκρασιας μου.
Και εσυ θα ξαναρωτησεις, γιατι να μην κανω τις κουλαμαρες μου σε κανα νησακι αντι να ψηνομαι στην Αθηνα σαν ζωον.
Και θα ανταπαντησω οτι στο νησακι μαζευονται ολοι οι κουλοί που συνηθως ειναι στουμπωμενοι στην Αθηνα, τοση κουλαμαρα πια ουτε εγω δεν την αντεχω συνεχεια, θελω κι εγω ενα διαλειμμα, συνεπως ετσι απολαμβανω απερισπαστη την προσωπικη μου κουλαμαρα απελευθερωμενη απο τους περιορισμους της ultimate συνολικης κουλαμαρας που επικρατει ολο το χρονο στην πολη.
Και θα ξαναρωτησεις εσυ τί κουλά ειναι αυτα που λεω.
Και θα απαντησω οτι κουλός εισαι και φαινεσαι.
Και καπως ετσι θα μπορουσε να συνεχιστει μια πολυ ενδιαφερουσα και παραγωγικη συζητηση/μονολογος στο κεφαλι μου.
Παλι ξεχασα τι ελεγα. Α ναι...(δις)

Well, αυτο που προσπαθω εδω και πολλη ωρα να πω ειναι οτι μου αρεσει που τελειωνει το καλοκαιρι. Αυτο. (Ναι θα μπορουσα να το γραψω απο την αρχη, μια απλη προταση, μια σειρουλα, περιεκτικη, λιτη και απεριττη, χωρις τα γυρω γυρω, φρουφρου και αρωματα, μα τί εχω παθει σημερα, εχω αρχισει να τρομαζω, πότε αρχισα τα σπιντακια και δε το θυμαμαι, αυτη η παρενθεση πότε θα κλεισει??).

Ελεγα οτι επιτελους τελειωνει το καλοκαιρι! Και καθολου δε με πειραζει. Ας ειναι και ο πιο δυσκολος χειμωνας ever δε με νοιαζει, εγω θελω να ρθει.
Ι'μ ρεαδυ. Bring it on bitch!

Με τη φόρα που εχω παρει λοιπον, καθολου δε μου κακοφαινεται η προοπτικη του ερχομου του χειμωνα.

Ισα ισα που εχω και πολλη διαθεση και ορεξη και καινουρια πραγματα ειναι ηδη στα σκαριά και εξελιξεις και αλλαγες και παλι εδω θα ειμαστε να γκρινιαξουμε οταν θα μας πιασουν οι νταουνιλες και τουμπαλιν και πανω και κατω και περα και δωθε και απ'ο,τι βλεπεις αυτη η προταση παλι αρχισε να καταρρεει οποτε λεω να το ληξω ΕΔΩ.

Hello Me, It's Me Again

Αν δε τα πω αυτα που εχω να πω σε μενα, τοτε σε ποιον θα τα πω?

Και μου τα λεω ολη την ωρα, δεν ειναι οτι δε μου τα λεω, αλλα δε με ακουω. Το ξερω, μου το 'χω ξαναπει, ειμαι ανυποφορη, αλλα εχω υπομονη και μου τα ξαναλεω για το καλο μου...εξαλλου ποιος αλλος θα αγαπουσε το σχιζοφρενη εαυτο μου αν οχι ο εαυτος μου?

Οχι μη με ακουω, ειμαι καλο κοριτσι, τετοια μου λεω και με πειραζω. Τα λεω αυτα για να με παιδεψω, ομως ξερω οτι κατα βαθος μου αρεσει κι ας μη το παραδεχομαι.

Ειναι φορες που με λεω εγωκεντρικη επειδη μου μιλαω, μα οταν δε μου δινω σημασια μου κανω παραπονα.

Θυμωνω καποιες φορες με την παρτη μου, μου τα κανω ολα πιο δυσκολα και με τσαντιζω, αλλα ετσι μου κραταω το ενδιαφερον και δε με βαριεμαι. Εμενα εχω μοναχα και τον εαυτο μου. Μαζι, τα δυο μας, αντεχουμε το μονοδιαστατο εαυτο τον δικο μου και των αλλων.

Γι'αυτο εαυτε μου κρατα τη δισυποστατη παρανοια σου. Ψαξε τους διχασμενους εαυτους και αλλων ανησυχων ψυχων εκει εξω, γιατι δε θα με αντεξεις μονο εμενα και θα φυγεις...και τί θα κανω μετα μονη μου χωρις εμενα???

Με πονεσε το κεφαλι μου...

Παω να με χωσω στο ντουζ για να συνελθω.