18 and a life to go...

"...Λοιπον πρεπει να μαθουμε τι παιζει στην Αθηνα και να κανουμε μερικα πραγματα. Αυτα που δεν καναμε στα 18 μας. Τί λες? Πρεπει να οργανωθουμε!"

"Ναι ρε baby, ειμαι μεσα, ελα γρηγορα Αthens!"


Αυτα που δεν καναμε στα 18 μας....

Τελικα ειναι πολλα αυτα που δεν εκανα στα 18 μου. Πολλα ειναι βεβαια και αυτα που εκανα και μετα τα 18 μου.
Δεν ειναι ομως ακριβως το ιδιο, ετσι δεν ειναι?

Τί το ξεχωριστο ειχε εκεινη η ηλικια?
Τί διαφορετικο ειχαν αυτα που καναμε τοτε με οσα κανουμε τωρα?

Ισως ειναι που απλα δεν ξεραμε το τι θα ακολουθουσε μετα.
Τωρα πια μαθαμε.

Ναι ξερω, ακουγομαι σαν μπαμπογρια τωρα, κριση (ενδια)μεσης ηλικιας ενα πραμα. Μεγαλωσαμε, σοβαρεψαμε, ωριμασαμε και εχει κι αυτο τη γλυκα του...μαλλον.
Ξερω γω, τι να σου πω, ετσι λεμε ολοι οσοι βαζουμε τικ πλεον στο κουτακι με την κατηγορια απο 25-30 χρονων (αν και πλησιαζω επικινδυνα την επομενη).

Αλλα να σου πω την αληθεια, και για να επανελθω στο θεμα των 18, εχω την υποψια οτι δεν ειναι τιποτα αλλο παρα ενα αλλοθι. Ακριβως αυτο. Αλλοθι.
Και εξηγουμαι:

Στα 18 εχεις δικαιωμα να κανεις πραγματα για σενα, ακομα και τρελες...γιατι εισαι 18.
Μεγαλωνοντας δεν κανεις πια συναρπαστικα πραγματα, δεν οργανωνεις ταξιδια σε φεστιβαλ με καφρους στη κεντρικη ευρωπη, δεν περπατας ξημερωματα στους δρομους με τους φιλους σου...γιατι δεν εισαι πια 18.


Ναι,το ξερω, ειναι η δουλεια, η κουραση, η οικογενεια, αλλες προτεραιοτητες πια, η φυση του ανθρωπου, η εξελιξη των πραγματων, το φαινομενο του θερμοκηπιου και ολα αυτα που δεν μπορουμε να ελεγξουμε....
?!....για στασου....κατι δεν παει καλα εδω...
Τί δεν μπορουμε να ελεγξουμε? Τις προτεραιοτητες μας?

Τί ηταν αυτο που ειχαμε στα 18 μας που δεν εχουμε πια?
Την ελευθερια να κανουμε ο,τι θελουμε? Ποιος μας τη στερησε?
Το χρονο? Ποιος τον κουμανταρει για μας?
Την ορεξη? Την καυλα(πιπερι) να κανουμε καινουρια πραγματα? Βαρεθηκες κιολας?
Και τωρα τί μας σταματα? Οτι δεν γραφει πια η ταυτοτητα 18 χρονων?

Μηπως απλα παραιτουμαστε? Ουτε εμεις ουτε οι φιλοι μας εχουμε την ορεξη να δουμε τον κοσμο με τα ματια που ειχαμε οταν ημασταν 18.
Ναι, θα μου πεις, γιατι πολυ απλα δεν ειμαστε πια 18.
Ειμαι ομως 28 και εχω δει πολλα και θελω να δω ακομα περισσοτερα.
Απλα οσα εχω δει ως τωρα ηταν πολυ πιο διαφορετικα απ'ο,τι τα φανταζομουν. Και ισως καπου να απογοητευτηκα στη πορεια. Και μαλλον δεν ειμαι η μονη. Αυτο το δεχομαι. Γι'αυτο και θελω να το αλλαξω.

Χα τωρα ακουγομαι σαν χιπης επαναστατης, αγάπα τη ζωη, παρε κι εσυ αγκαλια ενα δεντρο μαζι μας και τετοια...

Φταιει μαλλον που αν δειξεις οτι κουβαλας λιγη απο την τρελα του παρελθοντος προκαλεις ανασφαλεια στους ανθρωπους.
Α ναι...Η ασφαλεια ειναι κατι σταθερο, οχυρωμενο, αποστειρωμενο, λοβοτομημενο, δεν μπορεις να παιζεις με τετοια πραγματα.

Ετσι αναπτυσσεται ενας μηχανισμος αμυνας και σου κοτσαρουν την ταμπελα του ανωριμου για να ξεχωριζεις...
Δεν ειναι ετσι η ζωη, πρεπει να σοβαρευτεις, να κατασταλλαξεις, να νοικοκυρευτεις, πρεπει να αλλαξεις γιατι δε θα σε σεβεται ο συναδερφος, ο πελατης, το αφεντικο, η γυναικα, η πεθερα, ο περιπτερας, το παιδι σου δε θα μεγαλωσει σωστα, οπως σωστα μεγαλωνουν τοσα χρονια ολα τα παιδια, μην αντιμιλας, δεν ξερεις εσυ...εσυ εισαι ο περιεργος, ο δακτυλοδεικτουμενος, ο τρελος, ο ανωριμος, γιατι δεν εισαι μιζερος οπως ολοι, γιατι δεν ειναι φυσιολογικο να μην μαζευεις χρηματα για να παρεις καλυτερο αμαξι, μεγαλυτερο σπιτι, πιο ωραια ρουχα απο τον γειτονα, αλλα τα χαλας σε ταξιδια, βιβλια, σε ενισχυτες και μπασο που αποφασισες τοσο αργα να ξεκινησεις...
...Μα εισαι σοβαρος? Πού πας ρε Καραμητρο? Δεν ξεκινας τιποτα καινουριο στα 28, τωρα θα το μαθεις? Κανεις δε το κανει. Εσυ εισαι ο λωξος.

Ναι κριτικη, θα την ακουσεις απο παντου. Λογικο.
Και εγω τοση ωρα αυτο δεν κανω? Κριτικαρω τις ζωες των αλλων. Και τις βρισκω βαρετες. Και εινα παρα πολλες οι βαρετες, πανομοιοτυπες, σαν καρμπον, συνηθισμενες, φυσιολογικες ζωες εκει εξω.

Αλλα θα μου πεις αυτοι ειναι πολλοι. Ο ενας εχει για παρηγορια τον αλλο.
Ενω εγω ψαχνω παντα τις εξαιρεσεις που θα με ακολουθησουν.

ΟΚ. Fair enough! :)