So ya thought ya might like to go to the show

"All alone, or in twos
The ones who really love you
Walk up and down outside the wall
Some hand in hand
And some gathered together in bands
The bleeding hearts and artists
Make their stand

And when they've given you their all
Some stagger and fall, after all it's not easy
Banging your heart against some mad bugger's wall"

Big News!

Χτες κοιμομουν ολη τη μερα.

Τελος.

Υ.Γ. Παω για υπνο.

Τhe Girl Is Back In Town

Αφηνω πλεον για τα καλα πισω μου την καλοκαιρινη ποδοσφαιρικη αναμνηση του φετινου μουντιαλ (ενταξει το εμπεδωσαμε, νικησε η Ισπανια, ας μη το κανουμε αλλο θεμα...πφφ) και τη θεση της παιρνουν οι πιο προσφατες, ολοκαινουριες καλοκαιρινες αναμνησεις μου απο τις ολιγοημερες διακοπες στη Μυτιληνη (νομιζω οτι το εγραψα σωστα αυτη τη φορα).

Ναι, λοιπον, ΓΥΡΙΣΑΑΑΑ!


Και εχω ενα κεφαλι τιγκα στα στιγμιοτυπα και τις φασεις χαλαρωσης, χαζομαρας και λιωσιματος που παιζουν συνεχως σε replay στο μυαλο μου!

Γενικα ειπαμε να μη το πολυοργανωσουμε το πραγμα, να τα αφησουμε ολα στο φλου, με μια διαθεση στο χαλαρο, χωρις πιεση και τελικα ολο αυτο (ευτυχως) πετυχε και με το παραπανω.

Επιλεξαμε τη Λεσβο ως καλοκαιρινο προορισμο για φετος λογω του φανταρου μας που πηζει στο νησι, αλλα και της ευκαιριας να τον εκμεταλλευτουμε και να του κουβαληθουμε μιας και εχει σπιτι εκει.
Επιπλεον, ηθελε καποιον να φερει το αμαξι του για να το εχει μεχρι να απολυθει και φυσικα εμπιστευτηκε -ποιον αλλο- εμενα φυσικα, καθως ειμαι γνωστη οδηγαρα εγω, αμε! (ναι εφτασε αθικτο)

Απο Αθηνα ξεκινησαμε 3 ατομα, αργοτερα θα ερχονταν και 2 Σερβοι, συν ο φανταρος + αλλος 1 που ηταν ηδη εκει, συνολο 7 κεφαλια βοοειδων ελευθερας βοσκης.

Και τωρα ακολουθει brainstorming (τρικυμια εν κρανιω) απο στιγμιοτυπα με τιτλο: "Πώς περασα φετος στις διακοπες μου."

Λοιπον.

Η περιπετεια ξεκινησε νωρις, μιας κι επρεπε να βαλω εγω το αμαξι στο καραβι, πραγμα που παντα το φοβομουν ετσι κλειστοφοβικα και στεναχωρα που ειναι εκει μεσα. Εκει λοιπον που τσουκου τσουκου τσουλαγα προς το σκοτεινο αμπαρι του πλοιου, μου κανει σημα ο τυπος που εδινε οδηγιες και μου λεει:
"Λοιπον, τη βλεπεις την (θεοστενη+αποτομη) μπαρα που παει στο παταρι? Εκει θα το ανεβασεις με την οπισθεν". Γουρλωνω τα ματια και σκεφτομαι, ναι, μηπως να το κανω και με κλειστα ματια, δεμενα χερια και με μια μπανανα στο κεφαλι???
Κι ομως, τα καταφερα με ανεση και στυλ κι εχω να το λεω...Σουμαχερ φαε τη σκονη μου!

Ενα ακομα μικρο, αλλα αξιοσημειωτο, συμβαν μεσα στο πλοιο ηταν οτι η φανταστικη Αντιγονη ειχε προνοησει να φτιαξει παστιτσιο για το ταξιδι, αλλα η χαζη Αντιγονη (διχασμενη προσωπικοτητα) ξεχασε τα πιρουνια, οποτε κατακρεουργησαμε το παστιτσιο με πλαστικα κουταλακια παγωτου. Και καπως ετσι τη βγαλαμε ολο το βραδυ.

Τωρα για τη διαμονη μας εκει τί να πρωτοπω?
Ομοφωνα ειχε τεθει ως βασικος στοχος να λιωσουμε ασυστολα, πραγμα καθολου δυσκολο οταν η παραλια ηταν 3 μετρα εξω απο την πορτα του σπιτιου!

Λιωωωωσιμο, λοιπον, στη θαλασσα απο το πρωι, σχεδον ολη τη μερα με το μαγιω, μεσημεριανη σιεστα στην αιωρα κατω απο τα δεντρα, βολτες με τα ποδια στα βραχια το απογευμα , νυχτες στην αμμο κατω απο τα αστερια μεχρι αργα και υπνος το βραδυ υπο τον ηχο των κυματων...ε τί αλλο να θες πια???

Σε καποια φαση εμφανιστηκε στην παραλια ενας μπαρμπας-ποζερι ο οποιος εκανε καϊτ σερφινγκ και καθε φορα που περναγε απο μπροστα μας εκανε κι απο μια αναποδη τουμπα και ξεσπαγαμε εμεις σε χειροκροτηματα και φωνες για να τον ενθαρρυνουμε (ο τυπος μου δημιουργησε ενα ψιλοκομπλεξ ομολογω...γαμωτο αυτος στα 50 του ειναι πιο αθλητικος απο μενα στα τωρα μου χρμφ).

Τελικα, δε μειναμε ολο τον καιρο σε ενα σημειο.
Πηγαμε και εκδρομουλες στα γραφικα χωρια στο Μολυβο και στη Σκαλα Συκαμιας για παγωτο διπλα στο κυμα με παρεα τον παπαγαλο, στο Πετρι για φαι με θεα απο ψηλα στη θαλασσα και το ηλιοβασιλεμα (μπλουμ ο ηλιος στο νερο), στη Σκαλα Καλλονης ενα βραδυ για μπυρες στη παραλια (ακολουθησε πολεμος με πετραδακια, οτιναναι φαση), στα Βατερα για πιο τρεντυ εμπειρια διακοπων και τελος σε εναν καταρρακτη καπου στο δασος, οπου κατι μας επιασε και σκαρφαλωναμε τα βραχια για μια μινι ηλιαση μες στο καταμεσημερο.

Βεβαιως στα highlights μπαινουν επαξια τα γενεθλια της Αντιγονης.
Ξεκινησαν ωραια και καλα σαν μινι παρτυ-εκπληξη και κατεληξαν σε εναν επικων διαστασεων φαγητοπολεμο!
Τα εκτοξευομενα πυρομαχικα διασπορας και μακρας εμβελειας αποτελουνταν απο κομματια τουρτας, τζατζικι, σαλατα, μπριζολες, γιαουρτι, αυγα, αλευρι και ζαχαρη, ακολουθουμενα απο μπουγελο με λαστιχο και λεκανες με νερο και αμεσως μετα με βραδυνη βουτια στη θαλασσα...χεχ!

Αν και τα εφοδια φαγητου εκεινο το βραδυ στερεψαν και το ψυγειο ερημωσε αποτομα, παρολαυτα το φαι δε μας ελειψε.
Δυο φορες οργανωσαμε μπαρμπεκιου/οργιο με κοψιδια, καναδυο φορες μαγειρεψαμε κατι προχειρο, ενω τις υπολοιπες μερες τα πιατα και τα καραφακια με το ουζο πηγαιναν κι ερχονταν στα παραθαλασσια ταβερνακια (Γιωτης μαμπο!) και στο καφενειο κατω απο τον πλατανο παρεα με τους ντοπιους παππουδες.

Ωραιο σκηνικο ηταν και η κουβεντα που ετυχε να πιασω με εναν παππου ενα μεσημερι, οταν καθομουν στις καρεκλες εξω απο ενα κλειστο καφενειο, οσο τα υπολοιπα παιδια περιμεναν στην απεναντι πιτσαρια να ετοιμαστουν οι πιτσες που θα παιρναμε μαζι μας στη παραλια.
Εγω απλα μια καλησπερα ειπα και ο παππους αρχισε να μου λεει ιστοριες για τη ζωη του (ενταξει τον ενθαρρυνα κι εγω λιγο), τα παραπονα του για το γιο του και τα χωραφια που ερημωνουν στο χωριο, για τα ταξιδια του στη Σουματρα, τους ουρακοταγκους, τα μαϊμουδελια που τους πεταγαν καρυδες και δε θυμαμαι κι εγω ποσα αλλα...εντυπωσιακο...

Ε ναι, καλε το ρωτας, αν ειναι ποτε δυνατον, μα φυσικα και δεν ελειψαν ουτε οι καθιερωμενες καμμενες συζητησεις μας.
Αναμεσα σε τοσα και τοσα προεκυψε η ιδεα της δημιουργιας μιας θρησκειας που εκτος των αλλων οι πιστοι θα κερδιζουν τον παραδεισο στελνοντας sms, καθως και η ανακαλυψη νεου ποτου με την πιασαρικη ονομασια "Βloody Lesbian©" που φτιαχνεται με ουζο και ταμπασκο. Ναι...

Επισης χαρηκα που γνωρισα καλυτερα τους δυο Σερβους που ηταν μαζι μας, πολυ ευχαριστα ατομα, γελασαμε πολυ, επιναν πολυ, συνεχεια και τα παντα, μας εφεραν και σλιβοβιτσα (ειδος τσιπουρου απο δαμασκηνα) και σερβικο ρακι με γευση ροδακινο που καιει σαν διαολος αλλα θες κι αλλο, μας προσκαλεσαν και στη Σερβια για το φεστιβαλ κρασιου το φθινοπωρο...μα τί καλα παιδια!!

Ε αυτα.

Περιμενω και τις φωτος των παιδιων μιας κι εγω βαρεθηκα ανελεητα να τραβαω φωτογραφιες. Παντως τα ντοκουμεντα υπαρχουν...ελπιζω μονο να μη διαρρευσουν πολυ...(χμμμ ατιμο φατσαμπουκ)

ἐπιμύθιον:

Τελικα η συνταγη ειναι απλη:
6-7 φιλαρακια της αρεσκειας μας, μια τζουρα ευχαριστης διαθεσης, μπολικη δοση τρελας (δε θελω τσιγκουνιες, αφου δεν παχαινει), προσθετουμε συνεχως σταθερες δοσεις ουζου, ανακατευουμε καλα σε αλμυρο θαλασσινο νερο και αφηνουμε το μιγμα να σιγοβρασει για 10 μερουλες.

Καλη ορεξη!

Το ιστορικο μιας κολασμενης

.

Κυριακη 25/4/2010

Πριν λιγο μιλησαμε με την Α στο τηλ. Εκλεισε για Τεταρτη. Ευτυχως που αυτο το κοριτσι κουβαλαει την ιδια τρελα με μενα και συνεννοουμαστε.
Χμμ...τωρα ειμαστε σε αποστολη. Ειμαστε οι φιλες της νυφης και πρεπει να οργανωθουμε!

"Εχεις εσυ καμμια ιδεα τι παιζει σε τετοιες περιπτωσεις?"
"Μπα, δε ξερω, πρωτη φορα ειναι"
"Υπεροχα. Κοιτα, η Κ. ειπε για ποτακι στην αρχη...μετα?"
"Τη ρωτησα και λεει οτι μπουζουκια και τετοια δε τα πολυγουσταρει."
"Χμμ...κατι...αλλο λες να την ενδιεφερε?"
"χαχαχα τη ρωτησα! Και ειπε: εεεε......τι 'ναι αυτα που λεεεεεες καλεεεεεεε...?"
"χαχαχ καταλαβα. Αντε τωρα να βρουμε στριπτιζαδικο!"
"Αδικια ομως. Οι αντρες το εχουν πιο ευκολο. Εχουν και μεγαλη ποικιλια να διαλεξουν"
"Και στανταρ θα πεσουμε σε καποιο που θα ειναι τιγκα στους αποτριχωμενους, λαδωμενους γκεη με στριγκ, ουτε ενα καλο κομματι, ειμαι σιγουρη"
"χαχα ευτυχως αλλη ειναι η νυφη και σ'αυτην θα τριβονται στη μουρη!"
"Εντωμεταξυ θα παρουν σβαρνα τα κωλομπαρα και τα παιδια με τον γαμπρο. Σκεψου να τους πετυχουμε στο ιδιο!"
"χαχαχαχ"

Τελικα καταληξαμε οτι θα το ψαξουμε και θα ξαναμιλησουμε συντομα να συζητησουμε για τα ευρηματα και τις προτασεις μας η καθεμια.

Ετσι λοιπον, με την απαραιτητη αυτοσυγκεντρωση και στοχοπροσηλωση, ξεκινησα την ερευνα ωστε να φερω εις περας την ιερη αυτη αποστολη. Στριπτιζαδικα στη Συγγρου, σπεσιαλ παληκαρια για κατ'οικον παραγγελιες, sex shops (για δωρακι στη νυφη να γελασουμε βρεεε) και αλλα τετοια εχουν περασει απο την οθονη μου για να παρω μια πρωτη ιδεα για το τι παιζει στον τομεα αυτο.

Μορφωνομαι παλι!

Δευτερα 26/4/2010

"Το παρατηρησες και συ οτι τελικα δεν ειναι και τοσο ευκολο οσο το φανταζομασταν? προτεινω μιτινγκ και με τις υπολοιπες αμεσα!"

Δεν ειναι οτι δεν μας ερχονται ιδεες, απο ιδεες αλλο τιποτα, απλα η παρεα ειναι ετεροκλητη και η νυφουλα μας ειναι-πως να το κανουμε- αλλο στυλ, πιο κυριλε, το ιδιο και οι υπολοιπες κοπελες. Μονο εγω και η Α ειμαστε πιο καφροι και οτιναναι...και για καποιο λογο το αφησαν πανω μας να το αναλαβουμε εμεις....!!?! χαχαχχαχααχ!

Εντωμεταξυ το τι εχουν δει τα ματακια μου απο χτες δε περιγραφεται. Αποσπασμα (ατοφιο, ουτε τονο δεν αλλαξα) απο επισημο σαιτ κωλομπαρου:

"(...) Μήπως με γελούν τα μάτια μου? Καθόλου...Οι κοπέλες είναι ίδιες με αυτές που παρακολουθείς να να επιδίδονται σε σεξουαλικότατους χορούς στο Jet em της Ανίτας Πάνια...και αν δεν σου φτάνει αυτό, μάθε ότι και άλλα πολλά είναι τα στοιχεία των κοριτσίων που σε κερδίζουν σε χρόνο D.T εκ των οποίων αξίζει να τονίσουμε δύο βασικά.
Πρώτον την ποικιλία...Πλουραρισμός που ξεκινά απο τη σωματική διάπλαση με κορμάρες πληθωρικές και καμπυλάτες, εώς και thin ομορφίες που γουστάρεις να βλέπεις τα πλευράκια τους καθώς λικνίζονται στη πίστα και συνεχίζει στην εθνικότητα των κοριτσίων αφου απολαμβάνεις τόσο ντόπιες σταθερές αξίες έως και αφροαμερικάνικες σοκολατένιες γλύκες.
Το δεύτερο στοιχείο που μας έκανε να υποκλιθούμε πραγματικά είναι η ικανότητα των θηλυκών στο ευγενές άθλημα του pole dancing. Μιλάμε για φιγούρες που μας άφησαν με το στόμα ορθάνοιχτο και τα μπατζάκια πυρωμένα. (...) μάλλον σε κάποια άλλη ζωή οι super τσούπρες του μαγαζίου θα πρέπει να ήταν ακροβάτισσες ή να είχαν το pole σαν μία άλλη προέκταση του εαυτού τους, δεν εξηγείται αλλιώς. Όπως καταλαβαίνετε για να δροσιστούμε το ποτό πρέπει να ρέει άφθονο. (...) Καυτά Shows και διασήμοι καλεσμένοι που απογειώνουν την διασκεδασή στα ύψει..."

χαχαχχα πρεπει να ηταν κοκκαλο ο τυπος οταν τα εγραφε, αλλα το προσπαθησε, δε μπορεις να πεις!

Τριτη 27/4/2010

Το μιτινγκ στεφθηκε με επιτυχια.

Πολυ καλη οργανωση, αψογος συντονισμος και ολες οι προτασεις συζητηθηκαν και αναλυθηκαν διεξοδικα....οχι, τα ρολογια μας δε τα συντονισαμε ακομα. Μεγαλα κεφια βλεπω στη παρεα και το μενου εχει κατι για ολα τα γουστα.

Φυσικα, οι αντρες της παρεας εχουν στερηθει καθε δικαιωματος να συμμετεχουν, αλλα και να γνωριζουν το παραμικρο για τη special βραδια μας. Να δεις που θα νομιζουν οτι θα περασουμε μια κλασικη ξενερωτη γυναικεια βραδια σε κανενα χαζοκλαμπακι (αν και γενικα συμφωνω οτι οι γυναικοπαρεες ειναι ξενερωτες) αλλα, αν πραγματικα το πιστευουν αυτο, ξεχνανε με ποιες εχουν να κανουν...

Τι εχουμε πει? Αν ειναι να το κανεις, καντο καλα!

Οσο για το αλλο θεματακι εχω να πω οτι διευθυνσεις εχουμε (εντελως λουμπεν καταστασεις ομως) αλλα δε ξερω αν θα χρειαστουν...
Οπως και να χει την μορφωση στα θεωρητικα την πηρα, για την πρακτικη εφαρμογη δεν εχουμε παρα να περιμενουμε μεχρι αυριο για να μαθουμε...

Τεταρτη 28/4/2010

...the judgement day...

Πεμπτη 29/4/2010

αχχχ ενα ειναι το ονομα: Χρονης.

Οχι απλα Χρονης...Χρονης Εξαρχακος!

Που λες, καπου στο κεντρο της Αθηνας, κοντα στην Ακροπολη, υπαρχει μια τρυπα στο χωροχρονικο συνεχες και ανοιγοντας μια πορτα βρισκεσαι επιτοπου σε αλλη εποχη!

Μπες στο κονσεπτ:
Σιξτις κατασταση, φαβοριτες, παρδαλα πουκαμισα, παντελονια καμπανες, τυποι με περιεργα κουρεματα, φουλαρια και μαντηλια στο πετο και φυσικα καταλληλη μουσικη επενδυση και χορος! Αλλα μιλαμε χορος!! οχι οχι, δε καταλαβες...ΧΟΡΟΣ!

Ολοι τους ηταν τοσο μεσα στο κλιμα που μαλλον εμεις ημασταν οι περισσοτερο ακυρες στην ολη φαση, αλλα οπως και να χει το φχαριστηθηκαμε.
Ο Χρονης λοιπον δεν ειναι κανενας στριπερ (μα που πηγε το μυαλο σου?) αλλα ενα παληκαρι πιο διπλα που τον ονομασαμε εμεις ετσι λογω της εκπληκτικης ομοιοτητας του με τον ηθοποιο. Ηταν μαλιστα τοσο μεσα στο κλιμα που ακομα και ο τροπος του να πλησιασει την κουμπαρα ηταν μεσα στα πλαισια της εποχης με χορευτικες φιγουρες και δειλα βλεμματα χεχ!

Γενικα η βραδια ειχε τρελο γελιο! Ηταν και αυτα τα μικρα χαζα που καναμε και ειχαν τη φαση τους, το cd με τα τραγουδια γαμου, η τιαρα με το τουλι που ειχαμε βαλει τη νυφη να φοραει και να κυκλοφορει παντου ετσι, το παιχνιδι με τα πολυχρωμα κοκτειλ, οι φωτογραφιες και αλλες τετοιες βλακειουλες μεσα σε ολα μας εφτιαξαν απο την αρχη τη διαθεση. Το συγκεκριμενο μαγαζι, με την σουρεαλ ατμοσφαιρα, ηρθε κι εδεσε στο ολο σκηνικο και η αληθεια ειναι οτι σκαλωσαμε αρκετη ωρα εκει, οποτε προφανως το υπολοιπο προγραμμα ουδεμια σχεση ειχε με το αρχικο μας πλανο. Φυσικα, καθολου δε μας χαλασε. Τωρα το πώς καταληξαμε μετα απο ολο αυτο σε τσιπουραδικο να κατεβαζουμε ρακες θα σε γελασω...

Ξερω ξερω, θες να ακουσεις για τις ακολασιες εσυ...χμμμ

Ναι, ειλικρινα, απο ο,τι διαπιστωσα, οσο κουλ και να δειχναμε για αυτο το θεμα, καμμια μας δεν επεμεινε να επισκεφτουμε τα περιβοητα κωλομπαρα. Eνταξει, ναι, κωλωσαμε, ουφ...Δε μπορω να εξηγησω και ακριβως το γιατι.

Ή μαλλον μπορω, αλλα ειναι μεγαλο κεφαλαιο και τωρα που το σκεφτομαι παιζει να το αναλυσω σε καμμια αλλη αναρτηση αν μου ερθει η ορεξη.
Επιγραμματικα αναφερω λογους οπως η σχετικοτητα της εννοιας "χαβαλες", η ετεροκλητη παρεα, το κατα ποσο η περιεργεια υπερισχυσε της ντροπης, της καλαισθησιας ή της ηθικης της καθε μιας απο μας και το κυριοτερο...η ελλειψη της αντρικης παρουσιας αναμεσα μας οσο αφορα την ασφαλεια, τη χιουμοριστικη σκοπια αλλα και την επιβεβαιωση, την αποδοχη και την επιβραβευση για το θαρρος μας και χιλια δυο αλλα πραγματα...μιλαμε για διατριβη ολοκληρη στο θεμα!
Γυναικες...τι να πεις, λατρευουμε τις αναλυσεις!

Εεε οσο να ναι, παντως, το να μου τριβεται ο μαντραχαλος με το ροζ στριγκακι στη μουρη δεν ηταν ποτε και μια απο τις μεγαλυτερες φαντασιωσεις μου...παντως, υπο αλλες συνθηκες, θα ηθελα να παω καποια φορα εστω και για λιγο. Μη σκασω και απο την περιεργεια, δεν κανει.

Απο την αλλη πλευρα...
...και με μια μικρη κατασκοπεια στο αντιπαλο στρατοπεδο, παντως, εμαθα οτι οι αντρες μια χαρα ξεσαλωσανε! Αρχικα σε μπαρακι, αργοτερα σε μαγαζι με kinky events (δε ξερω παραπανω λεπτομερειες, απορω και πού το ξετρυπωσαν αυτο) και τελος στο πιο ακυρο, βρωμιαρικο, παρακμιακο (και μαλλον ψιλοπαρανομο) κωλομπαρο που μπορουσαν να βρουν, ετσι για την καλτιλα βρε αδερφε, και φυσικα γυρισανε σπιτι λιωμα!

Ετσι. Ουτε δευτερες σκεψεις, ουτε ψυχολογικα, ουτε τιποτα. Απλα πραγματα.
Αφου ξυπνησε ο γαμπρος για τον γαμο την επομενη μερα παλι καλα!

Οσο για εμας, το ομολογω, μια ψιλοανασφαλεια την ειχα στο κατα ποσο θα περασουμε καλα τα κοριτσακια μοναχουλια μας, αν και μας εχω εμπιστοσυνη με την Α οτι αν στραβωνε κατι θα το σωζαμε οι δυο μας, αλλα ευτυχως ολες μας ειχαμε παει με την καλυτερη διαθεση και δε χρειαστηκε να ξεμαλλιαστουμε!
Οχι, ειλικρινα τωρα, ηταν ανελπιστα καλα και τελικα βλεπεις οτι αν οι γυναικες το παρουμε αποφαση και αφησουμε πισω τα κομπλεξικα μας μπορουμε να περασουμε εξισου γαματα!

Και φυσικα περισσοτερο απο ολες το καταχαρηκε η νυφουλα μας!

Αυτο εξαλλου ηταν το σπουδαιοτερο!

αχχχχ Χρονη...

Περπατωντας μια νυχτα στη πολη

.


Ξεκινησαμε απο το Μοναστηρακι, μια σταση για ρακομελα στο Θησειο και υστερα ανηφορισαμε στα στενα της Πλακας με προορισμο τα βραχακια στην Ακροπολη για μια χορταστικη τζουρα απο τα εκατομμυρια φωτακια της πολης αφ' υψηλου.
Κατηφοριζοντας και ενω η ωρα φαινεται να μην εχει πια σημασια, κι ας εχουν περασει μεσανυχτα, ο κοσμος γινεται ολο και πιο αραιος.
Με χαλαρο περπατημα και με μια ηθελημενη αγνοια κινδυνου, μια ασυνηθιστα μεθυστικη αισθηση περα απο τα ορια και τους περιορισμους που βαζει ο φοβος του απροοπτου, διασχισαμε την οδο Αθηνας, προσπερνωντας τη δυσοσμια της Βαρβακειου και συνειδητα αποφευγοντας τα στενα της Σωκρατους και των γυρω δρομων.
Συνηθισμενοι πια απο οσους μας πλησιαζαν να μας μιλησουν περασαμε αταραχοι απο την Ομονοια με κατευθυνση την Πατησιων. Η περιπλανηση συνεχιστηκε πολλη ωρα διαβαζοντας συνθηματα στους τοιχους, παρατηρωντας τους ανθρωπους, κοιταζοντας με δεος τα παλια εγκαταλελλειμενα κτηρια (παντα μου ξυπνανε μια ταση παιδικης αφελειας να θελω να πιστεψω οτι ειναι στοιχειωμενα), παρεα με τις αναλαφρες ή πιο σοβαρες συζητησεις, τις αναλυσεις και τις αμπελοφιλοσοφιες μας, τα γελια και τις στιγμες σιωπης.
Δε ξερω πώς τα καταφεραμε αλλα κανεις μας δεν ενιωσε κουραση, εξαλλου ξεραμε οτι οποιαδηποτε στιγμη, με μια απλη κινηση του χεριου θα σταματαγε ενα απο τα δεκαδες ταξι -αυτης της κιτρινης ανεξηγητης φυλης- που μας προσπερναγαν, αλλα η ιδεα οτι θα τελειωνε ετσι αποτομα η περιπλανηση με απωθουσε. Ετσι βρεθηκαμε στο τελος της Πατησιων και με την ιδια διαθεση ανηφορισαμε την Ηρακλειου...Ηταν προφανες πια οτι η περιπετεια δεν θα εληγε παρα μονο στην εξωπορτα του σπιτιου μας.

Ηταν κατι που δεν ειχα ξανακανει ποτε και το λατρεψα. Δε ξερω αν θα το ξανακανα αλλα τωρα το εζησα και σιγουρα μου αφησε μια γλυκια αναμνηση.

Το μυαλο μου ακομα μια φορα πλημμυρισε απο εικονες και σκεψεις.

Παντα μου αρεσαν οι νυχτερινες περιπλανησεις στο κεντρο. Νιωθω οτι αντικριζω το σκηνικο μιας πολης μεσα στη πολη. Μιας διαφορετικης πολης κρυμμενης μεσα στη πολη που ξερω και ζω. Λες και ειναι βγαλμενη απο αλλη εποχη, λες και εχει σταματησει ο χρονος.

Το βραδυ η Αθηνα μεταμορφωνεται, σχεδον πλησιαζει στην πολη που μου αρεσει πραγματικα να ζω, αν δεν ερχοταν το βαρβαρο φως της μερας να αποκαλυψει το σκληρο της προσωπο, να φανερωσει την ασχημια που εκρυβαν οι σκιες της νυχτας, να ξυπνησει τους ανθρωπους και τα κοιμισμενα συναισθηματα βιασυνης και αγωνιας, να θαφτει και η τελευταια αναμνηση ηρεμιας απο τη χτεσινοβραδινη ονειροποληση τους.

Η νυχτα δινει μια αποκοσμη ομορφια στην πολη. Οι σκιες αγκαλιαζουν οσους θελουν να κρυφτουν και ταυτοχρονα φανερωνουν μορφες που αγαπανε το σκοταδι.

Ειναι η σκοτεινη πλευρα της πολης. Ολα μοιαζουν πιο αληθινα. Τη μερα συνηθιζεις πολυ ευκολα να προσπερνας και να γυρνας το βλεμμα σε οσα σε ενοχλουν και σταματας να τα σκεφτεσαι.
Το βραδυ ομως ειναι εκει, μπροστα σου, εμφανιζονται οσα ειχες τη ψευδαισθηση οτι οσο τους γυρνας τη πλατη παυουν και να υπαρχουν, σε κοιταζουν στα ματια, αυτοι που ηξερες θολα οτι βρισκονται καπου εκει εξω, οι μεμονωμενες καταστασεις, οι ταραγμενες ψυχες, οι ατυχοι ανθρωποι, ενα αγορι που κραταει σταθερα τη συριγκα στο μπρατσο της κοπελας, οι αστεγοι που κοιμουνται στα σκαλια της εκκλησιας, οι πορνες στην ακρη του δρομου, οι ανθρωποι που βαδιζουν μονοι τους σε μια ευθεια με το βλεμμα καρφωμενο σε κατι απροσδιοριστο, παρεες συγκεντρωμενες σε μια πλατεια...

Αυτη τη φορα δεν ειναι "αυτοι" αναμεσα μας αλλα εισαι εσυ αναμεσα τους.

Το βραδυ η Αθηνα ειναι παραξενα ομορφη.
.

Σαββατοβραδο και παλι μεσα...

.


...και καθολου δε με χαλαει!

Γιατι ηδη η μερα ειχε ως εξης:

Αφου σηκωθηκα το πρωι με το πασο μου, εκει γυρω στις 12 το μεσημερι πηρα το τουτου και ξεκινησα για κοντινο ταξιδακι εκτος Αθηνων. Χαλαρα, χωρις κινηση και με τον αγαπημενο μου καιρο για βολτα και οδηγηση. Ειναι αυτο οταν δεν κανει ουτε ζεστη ουτε κρυο και ο ουρανος ειναι ευχαριστα μουντος και συννεφιασμενος. Μμμ τι καλα!

Ηταν ηδη μεσημερι και ειπαμε να αραξουμε σε καποιο ταβερνακι ετσι για αλλαγη. Κατσαμε καπου κι εγω μες την καλη χαρα γιατι βρηκαμε ενα αρκετα αξιοπρεπες μερος. Ναι, παραδεχομαι οτι γενικα ειμαι προκατειλημενη και θεωρω τα περισσοτερα τετοια μαγαζια πολυ δηθεν. Οχι, αυτη τη φορα ηταν ωραια, τσακισα με ορεξη τη μπριζολαρα μου, τα κολοκυθακια και ολα τα συμπαραμαρτουντα, η τιμη ηταν μια χαρα και εσκασε και γλυκακι κερασμα στο τελος συνοδευομενο με τσιπουρο το οποιο βεβαια με ζαλισε λιγο, αλλα ηταν ευχαριστο, κατι σαν οιωνος οτι θα ακολουθουσε ομορφη μερα.

Ακολουθησε βολτουλα στη περιοχη, αν και γενικα δεν ειχε κατι σπουδαιο να δεις. Παρ'ολαυτα μου αρεσε, γιατι μετα απο τετοιο φαγητο μεχρι σκασμου ειχα ορεξη για περπατημα, ειχε ησυχια μιας και μεσημεριατικα ελαχιστος κοσμος γυρνουσε στους δρομους και ο καιρος παρεμενε ιδανικος για μια περιπλανηση στα περιξ. Η βολτα με αποζημιωσε με καποια μικρα στιγμιοτυπα, οπως το μαγαζι με την μαρκιζα απο φενιζολ που πουλαγε ρεταλια ή το αλλο που λεγοταν "Kits" και ειχε στη βιτρινα οντως κιτς χειροποιητες δημιουργιες που εμοιαζαν με εκεινα τα γλυπτα του Τim Βurton στον σκαθαροζουμη. Τι να πω. Τεχνη...μαλλον δεν ειναι για μενα.

Καταληξαμε σε μια πλατεια με μια μεγαλη εκκλησια και ακριβως απ'εξω επαιζαν μπαλα ενα τσουρμο πιτσιρικια. Ειχε γελιο και σκαλωσα να τα χαζευω. Κυριως τρεχανε πανω κατω ολα μαζι, αναμεσα τους ενα εντελως τζουνιορ σκατο, εμφανως μικροτερο σε ηλικια, ισα που ξεχωριζε μεσα στον πανικο, δε μιλαγε και απλα ετρεχε και σκονταφτε πανω στους αλλους, ενω καποιο απο τα μεγαλυτερα φωναζε καθε λιγο "ελευθερο ρε να χτυπησουμε ελευθερο", ενα απο αυτα προεβλεψα οτι ειναι το επερχομενο ταλεντο της περιοχης που θα το παρουν στην τοπικη ομαδα οταν μεγαλωσει αλλα τελικα με απογοητευσε γιατι στη κρισιμη στιγμη σκονταψε μονο του και τσακιστηκε και του κλεψανε τη μπαλα και βαλανε γκολ οι αλλοι, σε μια αλλη φαση παντως ενα μικρο εκανε κατι απιστευτες ντριπλες, τους προσπερασε ολους, σουταρε δυνατα αλλα η μπαλα πηγε στο δοκαρι (βασικα πηγε στον κορμο του δεντρου που ηταν το ενα δοκαρι γιατι το αλλο ηταν μια πετρα) και βγαζοντας μια κραυγη απογοητευσης επεσε τανασκελα επιτοπου απο το σοκ γιατι εχασε τη στιγμη δοξας που θα του προσεφερε αν εμπαινε ενα τετοιο γκολ μετα απο τοσα μαγικα που εκανε, ενα αλλο παιζακι φαινοταν σπορος αλλα εριχνε κατι απιστευτα μπινελικια, ενα ηταν χοντρουλι, με κοκκινα μαγουλα και στρογγυλα γυαλια και εβαλε ενα γαματο γκολ με αναποδη φαλτσαριστη κεφαλια και το πανηγυρησε εξαλλα, αλλα τα υπολοιπα παιδακια της ομαδας του αρχισαν να το κυνηγανε να το δειρουν γιατι ηταν αυτογκολ, ενω το ιδιο αυτο αγορακι σε ολη τη διαρκεια του αγωνα ετρωγε καρπαζιες απο πισω απο τον τερματοφυλακα ο οποιος φαινοταν πολυ ζωηρο παιδακι, φωναζε και σχολιαζε τα παντα, ηταν πιο ψηλο απο τα αλλα, τροφαντο, με λιγο πιο μακρυ μαλλακι και φαινοταν να ειναι ο νταης των υπολοιπων μεχρι που τελικα διαπιστωσα οτι ηταν κοριτσι και το λεγανε Δημητρα! Η μπαλα πηγαινε πανω κατω, φωνες και πανικος μεχρι που ηρθε ο παπας της εκκλησιας να τα μαζεψει, μαλλον ηταν κατηχητικο ή κατι αλλο περιεργο αφου τα παιδακια μπηκαν ολα μεσα στην εκκλησια κρατωντας το ιδιο βιβλιο, ενω ενα απο αυτα, μετα απο τις διαμαρτυριες που δε τα αφησε να παιξουν κι αλλο εκανε την επισημανση οτι ο παπας ηταν σαν τον Νικοπολιδη και τον φωναξε γελωντας πατερ Νικοδημιδη. Μετα απο αυτο, ο πανικος εξαφανιστηκε επιτοπου, η πλατεια ησυχασε αποτομα και η διαφορα ηταν τοσο αισθητη οσο θα ηταν αν κατεβαζες ξαφνικα τον γενικο σε συναυλια των Burzum!

Ο αγωνας εληξε ακριβως την ωρα που ο οργανισμος μου αρχισε να απαιτει καφεϊνη και ετσι ανηφορισαμε προς αναζητηση αξιοπρεπους (=οχι κραγμενα τρεντυ) μερους για να λιωσουμε. Η διαισθηση μου με επαληθευσε και βρηκα ροκ σταϊλ καφετερια χωμενη σε κωλοστενο αλλα, τι γκαντεμια, ηταν κλειστη. Γαμωτο, δεν πειραζει ομως, μου αρκει που επιβεβαιωθηκε και παλι το ταλεντο μου να ανακαλυπτω ενα ροκαδικο ακομα και αν βρεθω στην πιο ακυρη περιοχη της ελλαδας. Τελικα βρηκαμε ενα αρκετα νορμαλ μερος και αραξαμε για καμποση ωρα με το φραπεδακι, την εφημεριδα και τα περιοδικα μας. Ωραια πραματα! Ειχε και το γελιο της η φαση οταν καποια στιγμη εσκασε μυτη ενας απο αυτους που πουλανε φτηνα αντιγραμμενα dvd και το παιδι στο μπαρ του ειπε αστειευομενος οτι δε θελει να παρει κατι εκτος αν ειχε την τσοντα της Τζουλιας (το θεμα-φετιχ των ημερων, ολοι γι'αυτο μιλανε και ολοι το εχουν δει εκτος απο μενα...εεε ακομα!?!). Ο τυπος αποδειχτηκε οτι την ειχε, ολοι γελασαμε και ο μπαρμαν αναγκαστηκε να του δωσει 5 ευρω και να την παρει. Sweeeet!

Μια χαρα το απογευματακι μας, επομενος σταθμος για μπιλιαρδο! Εκει η παρεα μεγαλωσε, γνωρισα δυο παιδια που αποδειχτηκαν πολυ γαματα ατομα, ο ενας μου εμαθε επιτελους και τα βασικα του μπιλιαρδου και πλεον απο πανασχετη ειμαι απλα ασχετη, ο αλλος ηταν μεν μικροκαμωμενος και αδυνατος αλλα ειχε πολυ γελιο και θυμιζε και λιγο το στυλακι του Χατζηχρηστου στον "μπακαλογατο". Περασαμε γαματα, γελαγαμε ολη την ωρα και οταν ειχε πια νυχτωσει καταληξαμε να τσακιζουμε σουβλακια, λιγο πριν παρω και παλι το δρομο της επιστροφης.

Αυτο ηταν λοιπον το σημερινο ημερολογιο καταστρωματος καπετανιε.

Και που κολαει ο τιτλος, αφου ολη μερα ημουν εξω θα μου πεις. Σωστη παρατηρηση, ευγε νεε μου. Συνεχιζω λοιπον, μιας και πηρα φορα, και εξηγουμαι.

Τελικα στο σπιτι εφτασα αρκετα νωρις, γυρω στις 10 το βραδυ, λιγακι κουρασμενη αλλα με εναν ευχαριστο τροπο. Ο απολογισμος: Η μερα ηταν ομορφη, εγω νιωθω γεματη και τωρα δε θελω τιποτα αλλο.
Τοτε ακριβως ηταν που θυμηθηκα οτι ειναι σαββατοβραδο και τετοια ωρα οι περισσοτεροι ετοιμαζονται να βγουν.

Γενικα βλεπω γυρω μου οτι για καποιους ειναι αδιανοητο να ειναι σαββατο βραδυ και να μην βγεις εξω, να μην πας για ποτο σε κλαμπ ή αλλου, οι γυναικες περιμενουν πως και πως να φορεσουν το καινουριο δεκαποντο και να κυκλοφορησουν στο γκαζι ή στου ψυρρη που θα ειναι ολοι. Μαλιστα παλιοτερα, οταν ειχα πει σε μια γνωστη οτι δεν ειχα σκοπο να κανω τιποτα ιδιαιτερο ενα σαββατο βραδυ γιατι βαριομουν και οτι ειχα σκοπο να αραξω μεσα και να δω ταινια της φανηκε τοσο εξωφρενικο, με ειπε ξενερωτη, πηρε το τσαντακι της και την εκανε για τον μαζοχιστικα ακαταμαχητο πανικο της παραλιακης. Γουαη καλε? Μι αλιεν επειδη μι οχι μπουζουκοβιο??

Αχ τι να πω, αυτα τα σαββατοβραδα ειναι γενικα περιεργη φαση. Μα κι εγω, μια ζωη με τις ορεξεις μου.
Ειναι φορες που βγαινω σαββατο με φιλους, με καποιους κιολας δεν εχουμε την ευκαιρια να βρεθουμε μεσοβδομαδα λογω της δουλειας του καθενος, και περναω μια χαρα, αρκετες φορες πηγαινω σε μεταλλαδικα μεχρι το πρωι της κυριακης, μεθαμε κιολας και πεφτει γελιο ή αλλες φορες βγαινω ετσι για την πλακα οπου να'ναι επειδη απλα ειχα την ορεξη και το κεφι να βγω. Γενικα ειναι ευκαιρια μιας και δεν εχεις πρωινο ξυπνημα την επομενη, ομως ντε και καλα να βγω σαββατο επειδη πρεπει,βρε αδερφε, δε μου καθεται καλα. Γιατι αλλες τοσες ηταν και οι φορες που απλα εμεινα σπιτακι μου, μες τη σπαριλα μονη ή με παρεα και περασα εξισου γαματα.

Μετα απο τοσο γεματη μερα παντως, το μονο που δε μπορω να πω ειναι οτι στεναχωριεμαι που "θυσιαζω" τη βραδινη σαββατιατικη εξοδο. Το επομενο σαββατο μπορει να αναπληρωσω το κενο. Μπορει και οχι. Τωρα, χουζουρι στο σπιτακι, αναποληση της σημερινης ημερας και ο,τι αλλο μου ρθει χαααλαααρααα.

Σαββατοβραδο λοιπον...παλι μεσα θα τη βγαλω κι αποψε. ΓΑΜΩ! χεχε

.

Born To Rock My World

.


Δεν εχω ξαναμεινει πιο μαλακας στη ζωη μου. Ρε. Νταξει. Δεν. Αυτο.

Σημερα γνωρισα τον αντρα της ζωης μου και εχει κατι αρχιδια ΝΑ!

Δε το περιμενα οτι θα το πω ποτε και τους δουλευα οσους το ελεγαν, αλλα ο ανηψιος μου ειναι ο πιο κουκλος και ο πιο γαματος ever!

Ναι τα 'χω κανει πανω μου απο τη χαρα μου. Κρατηστε πανες και για μενα ε. Και να φανταστεις οτι δε φημιζομαι για τις φιλικες σχεσεις μου με τα μωρα...των αλλων!

Μικρε, εχω σκοπο να σε καλομαθω, παρτο απο νωρις χαμπαρι και θα καλοπερασεις.

Ερωτας με την πρωτη ματια λεμε!

πωωωωωω ρε........

.

Rise and Fall

.


Χτες πηγα για υπνο και ηξερα οτι η μερα που θα ξημερωσει θα ειναι μια απο αυτες τις μερες...
Τις γνωστες, ξερεις, τις βλαμμενες, με αγχος, υποχρεωσεις, σκοτουρες.

Ξημερωσε και ξυπνησα νιωθοντας απαθεια. Τι σκατα μερα. Τουλαχιστον δεν εχω αγχος σκεφτηκα, αλλα η απαθεια δε με αφησε να χαρω στη σκεψη. Ειναι μερες που ξημερωνουν και λεω να φυγουν, στα τσακιδια να πανε και να μη ξαναρθουν. Που θα ξαναρθουν, αυτο ειναι βεβαιο, αλλα καποτε λεω οτι θα το παρω αποφαση.

Βγαινω απο το σπιτι, ξεκιναω το προγραμματισμενο δρομολογιο και δε σκεφτομαι πολλα. Μονο αντε να ξεκινησει, να γινει ο,τι ειναι να γινει και να τελειωσει.

Εκει που ολα εχουν πια μπει στον αυτοματο πιλοτο και δεν εχω ορεξη ουτε να γκρινιαξω, συμβαινει ενα αναπαντεχο γεγονος και γινεται το απιστευτο...
Απο που ηρθε αυτο, που ξεφυτρωσε, πως εγινε ετσι ξαφνικα αφου δεν υπηρχε κανενα σημαδι του πριν? Μενω ανεκφραστη για λιγα λεπτα για να αντιληφθω την απροσδοκητη αλλαγη στη διαθεση μου. Ξαφνικα νιωθω χαρα, συγκινηση, αισιοδοξια. Μα που ηταν χωμενα ολα αυτα τα συναισθηματα πριν λιγο, που βρηκαν τοσο καλη κρυψωνα μεσα μου και σκανε μυτη οποτε γουσταρουν? Ολα γυριζουν τουμπα, ολα εχουν νοημα πια. Τι ομορφη μερα!

Υστερα απο καποια λεπτα και χαλαρωνοντας απο το αναπαντεχο κυμα ευφοριας, προσγειωνομαι στη σκεψη οτι με περιμενει δυσκολη μερα ακομα. Αλλα τωρα πια δε φανταζει τοσο τραγικη. ΟΚ, δεν εγινε τιποτα, θα το παλεψω οσο μπορω, η απαθεια τωρα πια μετατραπηκε σε ρεαλιστικη αντιμετωπιση της καταστασης και ειμαι τοσο περηφανη γι'αυτο. Ετσι σε θελω, θα το παλεψεις, δε θελω μιζερια. Και πραγματικα, η μερα κοντευει στο τελος της και τα δυσκολα εχουν περασει. Θα μπορουσαν να ηταν καλυτερα θα μπορουσαν να ηταν και χειροτερα, ειδες ομως, επιβιωσες βρε χαζη, που εσκαγες, να, παει τελειωσε. Τι σου ειναι τελικα, απο τη μια στιγμη στην αλλη, ολα μπορουν να γινουν, ετσι ειναι, ενδιαφερον εχει, ωραια, παμε σπιτι τωρα να συνεχισουμε τις χαρουμενες σκεψεις.

Και αυτη ακριβως τη στιγμη, της χαλαρωσης, της ψυχραιμης και αισιοδοξης σκοπιας των πραγματων και της συνειδητοποιησης του ποσο ρευστα ειναι ολα, ερχεται η επιβεβαιωση για δευτερη φορα. Ποιος σου ειπε βρε κουτο οτι η μερα τελειωσε? Παρε μια κεραμιδα στο κεφαλι, μια απογοητευση, ετσι για να εχεις απ'ολα. Τι απο που ηρθε παλι αυτο? Απο το πουθενα, απο που ερχονται ολα? Γιατι βρε σε εκπλησει τοσο? Τωρα δα δεν ελεγες οτι ολα μπορουν να αλλαξουν απο τη μια στιγμη στην αλλη, οτι εχει ενδιαφερον, οτι ετσι ειναι, οτι μια στεναχωριεσαι και μια χαιρεσαι και ετσι γινεται και ετσι θα γινεται στους αιωνες των αιωνων αμην? Γιατι τωρα στεκεσαι σαν χαζη?

Και μενω εκπληκτη να αναρωτιεμαι, δεν ειναι δυνατον, πως γινεται ρε γαμωτο, την ιδια μερα, τη μια στιγμη να εισαι στα συννεφα και την αλλη στα ταρταρα και τουμπαλιν? Να περνανε μερες, να μη γινεται απολυτως τιποτα και να φευγουν ετσι, σαν ανεμος και να ερχονται αλλες που δεν προλαβαινεις να γυρισεις το κεφαλι και παντα κατι γινεται και σου αλλαζει τα δεδομενα?

Και ακριβως πανω σε αυτη τη σκεψη πηρα την αποφαση: Παει, τελειωσε, θα το κοψω, αυτο, ξερεις, αυτο που κανεις οταν αρχιζεις τις αμπελοφιλοσοφιες για τη ζωη, τις εμπειριες και οτι ολα εχουν ενα σκοπο και αλλες φορες σε επηρεαζουν θετικα αλλοτε αρνητικα και ολες αυτες τις εξυπναδες που λες νομιζοντας οτι τωρα ξερεις, εισαι παλιος εσυ, οσα ερθουν στο μελλον θα τα αντιμετωπισεις ψυχραιμα, δε θα βγαζεις γρηγορα συμπερασματα και θα χειριζεσαι τις λυπες και τις χαρες με ορθολογισμο και ετσι ειναι η ζωη και ολα ειναι στο χερι μας και ολα αυτα τα μπαρμπουτσαλα.

Απλα δε γινεται. Ο,τι μου 'ρθει εκεινη τη στιγμη ετσι θα αντιδρασω. Εκατσε καλη φαση? Τελεια, χαιρομαστε, το φχαριστιομαστε και ολα κομπλε. Εκατσε μαλακια? Σκατα, μιζεριαζουμε, το καταπινουμε και σιχτιριαζουμε μεχρι να μας περασει.

Παραλογα. Τα παντα ειναι ΠΑΡΑΛΟΓΑ!

Τι καθεσαι και χτυπιεσαι και προσπαθεις να δεις τα πραγματα πιο σφαιρικα και να βρεις το νοημα και να καταλαβεις τι δεν κανεις καλα και να το διορθωσεις και και και...

Ετσι το παιρνεις αποφαση, ειναι στιγμες που γαμιεται το συμπαν... εσυ απλα μενεις να παιρνεις ματι απο την κλειδαροτρυπα.

.