Rise and Fall

.


Χτες πηγα για υπνο και ηξερα οτι η μερα που θα ξημερωσει θα ειναι μια απο αυτες τις μερες...
Τις γνωστες, ξερεις, τις βλαμμενες, με αγχος, υποχρεωσεις, σκοτουρες.

Ξημερωσε και ξυπνησα νιωθοντας απαθεια. Τι σκατα μερα. Τουλαχιστον δεν εχω αγχος σκεφτηκα, αλλα η απαθεια δε με αφησε να χαρω στη σκεψη. Ειναι μερες που ξημερωνουν και λεω να φυγουν, στα τσακιδια να πανε και να μη ξαναρθουν. Που θα ξαναρθουν, αυτο ειναι βεβαιο, αλλα καποτε λεω οτι θα το παρω αποφαση.

Βγαινω απο το σπιτι, ξεκιναω το προγραμματισμενο δρομολογιο και δε σκεφτομαι πολλα. Μονο αντε να ξεκινησει, να γινει ο,τι ειναι να γινει και να τελειωσει.

Εκει που ολα εχουν πια μπει στον αυτοματο πιλοτο και δεν εχω ορεξη ουτε να γκρινιαξω, συμβαινει ενα αναπαντεχο γεγονος και γινεται το απιστευτο...
Απο που ηρθε αυτο, που ξεφυτρωσε, πως εγινε ετσι ξαφνικα αφου δεν υπηρχε κανενα σημαδι του πριν? Μενω ανεκφραστη για λιγα λεπτα για να αντιληφθω την απροσδοκητη αλλαγη στη διαθεση μου. Ξαφνικα νιωθω χαρα, συγκινηση, αισιοδοξια. Μα που ηταν χωμενα ολα αυτα τα συναισθηματα πριν λιγο, που βρηκαν τοσο καλη κρυψωνα μεσα μου και σκανε μυτη οποτε γουσταρουν? Ολα γυριζουν τουμπα, ολα εχουν νοημα πια. Τι ομορφη μερα!

Υστερα απο καποια λεπτα και χαλαρωνοντας απο το αναπαντεχο κυμα ευφοριας, προσγειωνομαι στη σκεψη οτι με περιμενει δυσκολη μερα ακομα. Αλλα τωρα πια δε φανταζει τοσο τραγικη. ΟΚ, δεν εγινε τιποτα, θα το παλεψω οσο μπορω, η απαθεια τωρα πια μετατραπηκε σε ρεαλιστικη αντιμετωπιση της καταστασης και ειμαι τοσο περηφανη γι'αυτο. Ετσι σε θελω, θα το παλεψεις, δε θελω μιζερια. Και πραγματικα, η μερα κοντευει στο τελος της και τα δυσκολα εχουν περασει. Θα μπορουσαν να ηταν καλυτερα θα μπορουσαν να ηταν και χειροτερα, ειδες ομως, επιβιωσες βρε χαζη, που εσκαγες, να, παει τελειωσε. Τι σου ειναι τελικα, απο τη μια στιγμη στην αλλη, ολα μπορουν να γινουν, ετσι ειναι, ενδιαφερον εχει, ωραια, παμε σπιτι τωρα να συνεχισουμε τις χαρουμενες σκεψεις.

Και αυτη ακριβως τη στιγμη, της χαλαρωσης, της ψυχραιμης και αισιοδοξης σκοπιας των πραγματων και της συνειδητοποιησης του ποσο ρευστα ειναι ολα, ερχεται η επιβεβαιωση για δευτερη φορα. Ποιος σου ειπε βρε κουτο οτι η μερα τελειωσε? Παρε μια κεραμιδα στο κεφαλι, μια απογοητευση, ετσι για να εχεις απ'ολα. Τι απο που ηρθε παλι αυτο? Απο το πουθενα, απο που ερχονται ολα? Γιατι βρε σε εκπλησει τοσο? Τωρα δα δεν ελεγες οτι ολα μπορουν να αλλαξουν απο τη μια στιγμη στην αλλη, οτι εχει ενδιαφερον, οτι ετσι ειναι, οτι μια στεναχωριεσαι και μια χαιρεσαι και ετσι γινεται και ετσι θα γινεται στους αιωνες των αιωνων αμην? Γιατι τωρα στεκεσαι σαν χαζη?

Και μενω εκπληκτη να αναρωτιεμαι, δεν ειναι δυνατον, πως γινεται ρε γαμωτο, την ιδια μερα, τη μια στιγμη να εισαι στα συννεφα και την αλλη στα ταρταρα και τουμπαλιν? Να περνανε μερες, να μη γινεται απολυτως τιποτα και να φευγουν ετσι, σαν ανεμος και να ερχονται αλλες που δεν προλαβαινεις να γυρισεις το κεφαλι και παντα κατι γινεται και σου αλλαζει τα δεδομενα?

Και ακριβως πανω σε αυτη τη σκεψη πηρα την αποφαση: Παει, τελειωσε, θα το κοψω, αυτο, ξερεις, αυτο που κανεις οταν αρχιζεις τις αμπελοφιλοσοφιες για τη ζωη, τις εμπειριες και οτι ολα εχουν ενα σκοπο και αλλες φορες σε επηρεαζουν θετικα αλλοτε αρνητικα και ολες αυτες τις εξυπναδες που λες νομιζοντας οτι τωρα ξερεις, εισαι παλιος εσυ, οσα ερθουν στο μελλον θα τα αντιμετωπισεις ψυχραιμα, δε θα βγαζεις γρηγορα συμπερασματα και θα χειριζεσαι τις λυπες και τις χαρες με ορθολογισμο και ετσι ειναι η ζωη και ολα ειναι στο χερι μας και ολα αυτα τα μπαρμπουτσαλα.

Απλα δε γινεται. Ο,τι μου 'ρθει εκεινη τη στιγμη ετσι θα αντιδρασω. Εκατσε καλη φαση? Τελεια, χαιρομαστε, το φχαριστιομαστε και ολα κομπλε. Εκατσε μαλακια? Σκατα, μιζεριαζουμε, το καταπινουμε και σιχτιριαζουμε μεχρι να μας περασει.

Παραλογα. Τα παντα ειναι ΠΑΡΑΛΟΓΑ!

Τι καθεσαι και χτυπιεσαι και προσπαθεις να δεις τα πραγματα πιο σφαιρικα και να βρεις το νοημα και να καταλαβεις τι δεν κανεις καλα και να το διορθωσεις και και και...

Ετσι το παιρνεις αποφαση, ειναι στιγμες που γαμιεται το συμπαν... εσυ απλα μενεις να παιρνεις ματι απο την κλειδαροτρυπα.

.