Παραξενο κοριτσι

.


Εχω συνηθισει πια να μενω ξυπνια εως αργα. Πολλες φορες πεφτω να κοιμηθω οταν πια εχει ξημερωσει. Ειναι ωραια οταν δεν εχω υποχρεωσεις το πρωι. Παντα μου αρεσαν οι βραδινες ωρες. Νιωθω στο στοιχειο μου, εχει ησυχια, κανω τοσα πραγματα, βαζω μουσικη, διαβαζω, συγκεντρωνομαι ή απλα ξοδευω τις ωρες μου στον υπολογιστη. Ειναι στιγμες που μου ερχεται να κανω ντουζ 4 ή 5 το πρωι. Ακομα και η πεινα με πιανει κατι ακυρες ωρες και ενω το σπιτι ειναι σκοτεινο, ξαφνικα φωτιζεται απο το φως του ψυγειου οταν τρυπωνω στην κουζινα. Ξημερωνει και το καταλαβαινω απο τους ηχους των ανθρωπων που σηκωνονται για δουλεια, καποιες φορες ακουγεται ενα ξυπνητηρι, μετα ηχοι απο τις μηχανες των αυτοκινητων και ολα αυτα ενω τα πουλια στο απεναντι δεντρο εχουν ξελαρυγγιαστει στο τιτιβισμα για καμποση ωρα και μετα ηρεμουν παλι. Ναι, μου αρεσει να μενω ξυπνια μεχρι το ξημερωμα, να μενω με τις σκεψεις μου.

Δε ξερω ποσο καιρο θα μπορω να το κανω αυτο. Μακαρι να γινοταν για παντα αν και ξερω οτι συντομα θα αλλαξει αυτο. Ειναι το μονο που θα μου λειψει. Μεχρι τοτε θα ονειροπολω με ανοιχτα τα ματια οπως κανω απο πιτσιρικι.

Ειναι πολλα αυτα που κανω και φαινονται ανεξηγητα στους γυρω μου. Τα ξενυχτια, η μουσικη που ακουω, τα βιβλια που διαβαζω, τα ταξιδια που εχω παει, τα ταξιδια που θελω να παω, η σχολη που εχει μεινει πισω, οι δουλειες που εχω κανει, η σχεση που εχω με τα λεφτα, οι εμπειριες που ειχα στο παρελθον, οι σκεψεις μου για το μελλον, οι επιλογες μου, η ζωη μου, τα ονειρα μου.

Για πολλα χρονια ενιωθα περιεργα για οσα εκανα και οσα σκεφτομουν. Εβλεπα να μη συμβαδιζω με τους γυρω μου και με ετρωγε σιγα σιγα η σκεψη οτι μενω πισω. Κατι δεν κανω σωστα, ολοι προχωρανε, ωριμαζουν, σοβαρευουν, βγαζουν πολλα λεφτα, κανουν σχεδια να παντρευτουν, να κανουν παιδια. Μεχρι εκει ξερω, δεν μου εχει πει κανεις μετα τι ονειρα εχει. Εξαλλου αυτο ειναι το πλανο, ετσι ζει καθε φυσιολογικος ανθρωπος τη ζωη του. Ειναι μια πορεια που πρεπει να ακολουθησω, ειτε μου αρεσει ειτε οχι, γιατι αυτο ειναι το φυσιολογικο, αυτος ειναι ο σκοπος της ζωης οπως λεει ο πατερας μου και εγω εχω μεινει τοσο πισω.

Ενιωθα οτι ειχα γερασει τοσο αποτομα. Οτι χανω την ορεξη μου να κυνηγησω οσα πραγματικα θελω. Και μελαγχολουσα. Και μιζεριαζα. Και αγχωνομουν. Και ολα αυτα γιατι? Για ποιον? Εχω πεσει απειρες φορες σε αυτη την παγιδα, οτι πρεπει να αποδειξω στους αλλους κατι, οτι πρεπει να εξηγησω και να απολογηθω για αυτα που θελω.

Μεχρι που ειδα οτι πρεπει να παρω μια αποφαση. Ή το βουλωνω και ακολουθω τον κανονα ή τους διαγραφω ολους και συνεχιζω το δρομο μου μονη μου. Αν θα πεσω σε ντουβαρι δε το ξερω, αλλα τουλαχιστον τωρα νιωθω καλυτερα.

Σταματησα να θελω πια να εξηγησω σε οσους με κοιταζουν επικριτικα γιατι συνεχιζω να κανω τα δικα μου ονειρα. Δεν με νοιαζει πλεον. Ειμαι ακομα ανωριμη? Μπορει. Ναι, μαλλον ειμαι. Ε και?

Ακομα και ολα σωστα να τα κανω, παντα υπαρχει καποιος που θα μου πει αυτο που κανεις δεν ειναι σωστο, την εζησες τη ζωη σου, φτανει τωρα, το φυσιολογικο ειναι να εχεις κανει παιδια πριν τα 30, οχι θα πει ο αλλος, το φυσιολογικο ειναι μεχρι τοτε να εχεις κανει καριερα, ουτε αυτο θα πει ο τριτος, πρεπει να αφησεις την καριερα και να παντρευτεις [παρεμπιπτοντως εκεινο το καλο παιδι που λεει η μαμα σου τι κανει, καλα ειναι, παντα καλα, εμεις ποτε θα το γνωρισουμε?] γιατι θα μεινεις στο ραφι, ειδες η ξαδερφη σου που εχει παρει 2 μεταπτυχιακα αλλα συνεχεια χωριζει και δε μπορει να κανει οικογενεια? Και εγω πρεπει να διαλεξω: Κοκτειλ τυψεων, ενοχων, καταθλιψης και χαμηλης αυτοεκτιμησης ή τους στελνω ολους στο διαολο? Χμμ...tough one.

Το μονο που με στεναχωρει πλεον ειναι η αντιδραση των κοντινων μου ανθρωπων. Νομιζουν οτι το κοριτσακι τους τρελαθηκε, οτι βαδιζει προς την καταστροφη, οτι οταν το μετανιωσω θα ειναι αργα και στεναχωριουνται πιο πολυ απο μενα μιας και παντα ειχαν μια εμφυτη ταση να οριζουν εστω και καλοπροεραιτα και με τις καλυτερες των προθεσεων τη ζωη μου. Παντα ετσι αντιδρουσαν σε οποιαδηποτε αποφαση μου, ενα μινι δραμα και μετα ηρεμουσαν. Καποτε θα τη βρουμε την ισορροπια που θα παει.


Απλα σκεφτομαι διαφορετικα.
Κι εσυ σκεφτεσαι διαφορετικα.
Εγω ομως δεν θα ορισω ποτε για σενα αυτο που θεωρω εγω "φυσιολογικο".

Φαινομαι μαλλον παραξενο κοριτσι στους αλλους. Και δε ξερω πως να σας το πω.

Πως να εξηγησω οτι ειμαι ευτυχισμενη οταν κανω ονειρα?