18 and a life to go...

"...Λοιπον πρεπει να μαθουμε τι παιζει στην Αθηνα και να κανουμε μερικα πραγματα. Αυτα που δεν καναμε στα 18 μας. Τί λες? Πρεπει να οργανωθουμε!"

"Ναι ρε baby, ειμαι μεσα, ελα γρηγορα Αthens!"


Αυτα που δεν καναμε στα 18 μας....

Τελικα ειναι πολλα αυτα που δεν εκανα στα 18 μου. Πολλα ειναι βεβαια και αυτα που εκανα και μετα τα 18 μου.
Δεν ειναι ομως ακριβως το ιδιο, ετσι δεν ειναι?

Τί το ξεχωριστο ειχε εκεινη η ηλικια?
Τί διαφορετικο ειχαν αυτα που καναμε τοτε με οσα κανουμε τωρα?

Ισως ειναι που απλα δεν ξεραμε το τι θα ακολουθουσε μετα.
Τωρα πια μαθαμε.

Ναι ξερω, ακουγομαι σαν μπαμπογρια τωρα, κριση (ενδια)μεσης ηλικιας ενα πραμα. Μεγαλωσαμε, σοβαρεψαμε, ωριμασαμε και εχει κι αυτο τη γλυκα του...μαλλον.
Ξερω γω, τι να σου πω, ετσι λεμε ολοι οσοι βαζουμε τικ πλεον στο κουτακι με την κατηγορια απο 25-30 χρονων (αν και πλησιαζω επικινδυνα την επομενη).

Αλλα να σου πω την αληθεια, και για να επανελθω στο θεμα των 18, εχω την υποψια οτι δεν ειναι τιποτα αλλο παρα ενα αλλοθι. Ακριβως αυτο. Αλλοθι.
Και εξηγουμαι:

Στα 18 εχεις δικαιωμα να κανεις πραγματα για σενα, ακομα και τρελες...γιατι εισαι 18.
Μεγαλωνοντας δεν κανεις πια συναρπαστικα πραγματα, δεν οργανωνεις ταξιδια σε φεστιβαλ με καφρους στη κεντρικη ευρωπη, δεν περπατας ξημερωματα στους δρομους με τους φιλους σου...γιατι δεν εισαι πια 18.


Ναι,το ξερω, ειναι η δουλεια, η κουραση, η οικογενεια, αλλες προτεραιοτητες πια, η φυση του ανθρωπου, η εξελιξη των πραγματων, το φαινομενο του θερμοκηπιου και ολα αυτα που δεν μπορουμε να ελεγξουμε....
?!....για στασου....κατι δεν παει καλα εδω...
Τί δεν μπορουμε να ελεγξουμε? Τις προτεραιοτητες μας?

Τί ηταν αυτο που ειχαμε στα 18 μας που δεν εχουμε πια?
Την ελευθερια να κανουμε ο,τι θελουμε? Ποιος μας τη στερησε?
Το χρονο? Ποιος τον κουμανταρει για μας?
Την ορεξη? Την καυλα(πιπερι) να κανουμε καινουρια πραγματα? Βαρεθηκες κιολας?
Και τωρα τί μας σταματα? Οτι δεν γραφει πια η ταυτοτητα 18 χρονων?

Μηπως απλα παραιτουμαστε? Ουτε εμεις ουτε οι φιλοι μας εχουμε την ορεξη να δουμε τον κοσμο με τα ματια που ειχαμε οταν ημασταν 18.
Ναι, θα μου πεις, γιατι πολυ απλα δεν ειμαστε πια 18.
Ειμαι ομως 28 και εχω δει πολλα και θελω να δω ακομα περισσοτερα.
Απλα οσα εχω δει ως τωρα ηταν πολυ πιο διαφορετικα απ'ο,τι τα φανταζομουν. Και ισως καπου να απογοητευτηκα στη πορεια. Και μαλλον δεν ειμαι η μονη. Αυτο το δεχομαι. Γι'αυτο και θελω να το αλλαξω.

Χα τωρα ακουγομαι σαν χιπης επαναστατης, αγάπα τη ζωη, παρε κι εσυ αγκαλια ενα δεντρο μαζι μας και τετοια...

Φταιει μαλλον που αν δειξεις οτι κουβαλας λιγη απο την τρελα του παρελθοντος προκαλεις ανασφαλεια στους ανθρωπους.
Α ναι...Η ασφαλεια ειναι κατι σταθερο, οχυρωμενο, αποστειρωμενο, λοβοτομημενο, δεν μπορεις να παιζεις με τετοια πραγματα.

Ετσι αναπτυσσεται ενας μηχανισμος αμυνας και σου κοτσαρουν την ταμπελα του ανωριμου για να ξεχωριζεις...
Δεν ειναι ετσι η ζωη, πρεπει να σοβαρευτεις, να κατασταλλαξεις, να νοικοκυρευτεις, πρεπει να αλλαξεις γιατι δε θα σε σεβεται ο συναδερφος, ο πελατης, το αφεντικο, η γυναικα, η πεθερα, ο περιπτερας, το παιδι σου δε θα μεγαλωσει σωστα, οπως σωστα μεγαλωνουν τοσα χρονια ολα τα παιδια, μην αντιμιλας, δεν ξερεις εσυ...εσυ εισαι ο περιεργος, ο δακτυλοδεικτουμενος, ο τρελος, ο ανωριμος, γιατι δεν εισαι μιζερος οπως ολοι, γιατι δεν ειναι φυσιολογικο να μην μαζευεις χρηματα για να παρεις καλυτερο αμαξι, μεγαλυτερο σπιτι, πιο ωραια ρουχα απο τον γειτονα, αλλα τα χαλας σε ταξιδια, βιβλια, σε ενισχυτες και μπασο που αποφασισες τοσο αργα να ξεκινησεις...
...Μα εισαι σοβαρος? Πού πας ρε Καραμητρο? Δεν ξεκινας τιποτα καινουριο στα 28, τωρα θα το μαθεις? Κανεις δε το κανει. Εσυ εισαι ο λωξος.

Ναι κριτικη, θα την ακουσεις απο παντου. Λογικο.
Και εγω τοση ωρα αυτο δεν κανω? Κριτικαρω τις ζωες των αλλων. Και τις βρισκω βαρετες. Και εινα παρα πολλες οι βαρετες, πανομοιοτυπες, σαν καρμπον, συνηθισμενες, φυσιολογικες ζωες εκει εξω.

Αλλα θα μου πεις αυτοι ειναι πολλοι. Ο ενας εχει για παρηγορια τον αλλο.
Ενω εγω ψαχνω παντα τις εξαιρεσεις που θα με ακολουθησουν.

ΟΚ. Fair enough! :)

Ρε συ σορυ... προκαταβολικα!

To εχεις σκεφτει ποτε οτι περπατας στο δρομο κατσουφιασμενος?

Εγω το κανω ολη την ωρα. Ε τι, θα περπαταγα και θα χαζογελαγα συνεχεια, τρελη ειμαι??
Φυσικα περπαταω και ειμαι σοβαρη.

Δεν πολυκοιταζω αυτους που προσπερναω, αν διασταυρωνεται ο δρομος μου με καποιον εγω κοιταζω αλλου, αν τυχει και κοιταχτουμε με καποια γυναικα υπαρχει και ενα ιχνος ενοχλησης, γιατι σιγουρα κατι θα σκεφτει, ενστικτωδως θα σχολιασει το μαλλι ή το ντυσιμο η μία της αλλης, οταν ειμαι στο αμαξι και τυχει να σταματησει διπλα ενας αλλος, εγω καρφωνω τα ματια στο φαναρι λες και περιμενω να κανω τη γαματη εκκινηση σε αγωνα formula1, στο τρενο κοιταζω παντα εξω και οταν μπαινουμε σε τουνελ νιωθω αβολα, γιατι το παραθυρο αυτοματως μετατρεπεται σε καθρεφτη, ολοι μπορουν να κοιταζουν ολους και να το καταλαβουν, γι'αυτο εγω κοιταζω κατω ή στο κινητο ή τις στασεις πανω απο την πορτα λες και δεν εχω κανει την ιδια διαδρομη 1000 φορες και δεν ξερω σε ποια σταση να κατεβω ή απλα βαζω το mp3 στα αυτια και χανομαι στην κοσμαρα μου.

Πρεπει να ειμαι σε τρελά κεφια, να εχω πολλη ορεξη, να μη βιαζομαι, να μην εχω σοβαρη δουλεια, να μην ειναι πολυ νωρις το πρωι και να εχω ξυπνησει καλα για να τυχει να μιλησω ετσι στο ασχετο σε καποιον αγνωστο (λεμε τωρα).

Και σιγουρα δεν ειμαι η μονη.

Ενταξει, δεν ειναι και φυσιολογικο να πιανεις την κουβεντα ολη την ωρα, με οποιον περναει απο διπλα σου. Ο κοσμος θελει την ησυχια του.

Και αφηνω στην ακρη οσους ειναι οντως ενοχλητικοι, αγενεις και κακοτροποι.

Ετσι αρχιζεις να βλεπεις τους γυρω σου περισσοτερο σαν μια ενοχλητικη μαζα που μπλεκεται στα ποδια σου παρα σαν ενα συνολο απο ξεχωριστες -ενδεχομενως και ενδιαφερουσες- προσωπικοτητες.

Ποιος εχει ορεξη να μιλησει στο διπλανο του, ισα ισα που θα τρομαξει κιολας, για τετοια ειμαστε τωρα?

Κι εγω μεσα στην καχυποψια ειμαι αν μου μιλησει καποιος, πώς να το πω, ξαφνιαζομαι ακομα και απο τα παιδια που μοιραζουν φυλλαδια...δε φταιω, ειναι που δε το περιμενω, καταλαβαινεις.

Ολοι λιγο πολυ αυτο δεν κανουμε? Συμπεριφερομαστε λες και ειμαστε ειτε εμεις ειτε ολοι οι αλλοι αορατοι. Πιο ευκολο ετσι.

Και περα απο τα αγοραφοβικα μας κομπλεξ, εγω απορω:

Μα καλα, φιλους πώς σκατα καναμε? Με το ζορι??

Πρεπει να μας περιορισουν σε εναν συγκεκριμενο χωρο ψιλοαναγκαστικα π.χ. στο σχολειο, στη σχολή, στο στρατό ή στη δουλεια για να αποφασισουμε να γινουμε κοινωνικα οντα?

Περιεργο δεν ειναι αυτο?
Δεν εχω καποια απαντηση.

Μπες στο κονσεπτ και σκεψου:

Ειμαι π.χ. εγω εδω και γραφω με τις ωρες, εισαι εσυ και διαβαζεις μια τρελη που γραφει ο,τι της κατεβει, δεν με ξερεις, μπορει και να μιλαμε κιολας, να αστειευομαστε, να συμφωνουμε ή απλα να συζηταμε κι ολα μια χαρα, μπορουμε να ειμαστε και οι δυο περηφανοι για τις κοινωνικες και επικοινωνιακες μας ικανοτητες, κι απο την αλλη, δε το βρισκω διολου απιθανο εμεις οι ιδιοι ανθρωποι, που σαν χαρακτηρες συμφωνουμε και τα βρισκουμε μια χαρα, να εχει τυχει να συναντηθηκαμε καποια μερα στην ουρα του οτε, να περιμεναμε στην ιδια πιατσα για ταξι, να σε σκουντησα στο λεωφορειο ή να περπαταγαμε στο δρομο και απλα να προσπερασε ο ενας τον αλλο αδιαφοροι και κατσουφιασμενοι
(οσοι με ξερετε, ξερω, θα μου πειτε: "καλε αποκλειεται, εσυ δεν περνας απαρατηρητη, κάνεις παταγο" και τετοια, ενταξει δικιο εχετε, ομως αλλο ειναι το νοημα).

Ασε που καθολου δε το αποκλειω καπου, καποτε να σε αγριοκοιταξα κιολας!

Τι να πω...

Ρε, δηλαδη, σορυ....πφφ! :)

Παρηχηση του Ξ

Ειναι παραδοξο να εξαρταται η ανεξαρτησια σου απο την εξαρτηση των αλλων πανω σου.

Ειναι εξορισμου οξυμωρο.

Εξαιτιας τους εισαι εξισου εξαρτημενος. Ακομα και αν δε το ξερεις.

Δεν εξηγειται να εχεις ξεπερασει τις δικες σου εξαρτησεις, αλλα να εξακολουθεις να μην μπορεις να ξεπερασεις τις ξενες, που αγκιστρωνονται πανω σου.

Ξαφνικα συνειδητοποιεις οτι καθε φορα που προσπαθεις να ξεφυγεις ξεφυτρωνουν εμποδια που σε κανουν να ξεχνας απο πού ξεκινησες.

Σου φαινεται ανεξηγητο? Μηπως κατι εχεις παρεξηγησει?

Ειναι οντως αυτη η ξενη εξαρτηση ανεξαρτητη απο σενα?

Μηπως τελικα εξαρχης δεν θες να ξεβολευτεις?

Μηπως εξαρτασαι απο την εξαρτηση των αλλων?

Μηπως εξαρτασαι απο τις εξαρτησεις σου?

Γι'αυτο δεν ξεκινας?

Παραξενο.

Ειναι αραγε αυτη η ανεξηγητη ελξη να εξαρτασαι απο κατι ή καποιον εξισου εντονη με την ανεξαρτησια που αναζητας?

Εξαρταται.

Απο το ποσο σε εξιταρει να ξεκινησεις. Kαι το ξερεις.

Συζητησεις επι συζητησεων και δε συμμαζευεται

Αντε παλι.
Ξαφνικα μου δημιουργηθηκε η αναγκη για ακατασχετη φλυαρια και πώς να αντισταθω?
Και αφου δεν εχω αυτη τη στιγμη καποιον μπροστα μου να τον πρηξω, ειπα να ξεσπασω για ακομα μια φορα πανω σου φανταστικε μου αναγνωστη.

Γενικα, ειναι φορες που νιωθω μια διψα για κουβεντα, κυριως πανω σε θεματα και ερωτηματα γενικοτερου περιεχομενου που το πιθανοτερο ειναι να παραμεινουν αναπαντητα, αλλα εκεινη τη στιγμη μοιαζουν απιστευτα ζουμερα.
Και φυσικα αποκτουν μεγαλυτερο ενδιαφερον οταν χωνονται αποψεις και αλλων συνομιλητων, που ο καθενας τους εκπεμπει στο δικο του μηκος κυματος.

Ειναι ολο αυτο που ακολουθει οταν ξεκινας απο μια μικρουλα απορια, κατι απλο και αθωο, οπότε ο αλλος αρχιζει να αναλυει ενα σωρο πραματα τα οποια βλεπει απο τη δικη του οπτικη γωνια, προσθετει και λιγη σαλτσα απο τις προσωπικες του εμπειριες για να μην μενει μονο στη θεωρια, προσπαθει να δωσει εξτρα εγκυροτητα απο πηγες και βιβλια που εχει διαβασει, χωνονται και ασχετες αποριες με αφορμη κατι που ειπε καποιος αλλος, η κουβεντα ακολουθει 500 διαφορετικα μονοπατια, σπανια καταληγει καπου και στο τελος συνεχιζει να πλαναται η αισθηση οτι ωραια ηταν, αναζωογονητικη η κουβεντα, κρατησε και τοσες ωρες...αλλα απο πού ξεκινησε??

Ενα απο τα αγαπημενα μου σημεια ειναι οταν απο την μια καποιος προσπαθει, ηθελημενα ή αθελα του, να γκρεμισει καποια αυθεντια ή μια παγιωμενη θεωρια και απο την αλλη καποιος θερμος υποστηρικτης της "τα παιρνει" και αρχιζει μαχη.

Τι ειδους μαχη ομως?

Εδω ειναι που, για μενα, ερχεται η ΚΡΙΣΙΜΗ στιγμη.
Η καθοριστικη στιγμη που κανει την εμφανιση της σχεδον παντα σε καθε αντιπαραθεση και θα κρινει αν η κουβεντα θα εξελιχτει ομαλα, σε νορμαλ πλαισια, με καποια μεν ενταση ή αν θα ακολουθησει Βατερλω και θα παει ο καθενας σπιτι του με μαυρισμενο ματι.

Ειναι ο τροπος που θα το χειριστεις οταν νιωσεις οτι ο συνομιλητης σου σου πεταει το γαντι.


Και εκει ακριβως, ενας ουδετερος παρατηρητης αποκτα εξτρα ενδιαφερον, καθεται αναπαυτικα, αναβει τσιγαρο και περιμενει ανυπομονα αντιδρασεις.

Διοτι αυτες οι συζητησεις εχουν την αξιοσημειωτη ιδιαιτεροτητα να τις παιρνει καποιος (σε μικροτερο ή μεγαλυτερο βαθμο ο καθενας) προσωπικα οσο κι αν θεωρουνται γενικες.

Δυσκολα θα αντιμαχησεις με εντονο τροπο, τοσο ωστε να χαθει η μπαλα, επι ενος προσωπικου θεματος του αλλου που αφορα τη ζωη και τις επιλογες του π.χ. γκομενικα, δουλεια κτλ (εκτος αν ειναι η μαμα σου ή η σπαστικια γκομενα), αλλα ειναι πολυ συνηθισμενο να πιανεσαι μαλλι με μαλλι με καποιον π.χ. για την πολιτικη, τη σταση ή την ιδεολογια σου επι ενος συγκεκριμενου θεματος.

Και το αστειο ειναι οτι ειναι αρκετες οι συζητησεις που εξαρχης ψιλιαζεσαι οτι ειναι υπουλες, που ξεκινανε "πολιτισμενα", με ηπιο τονο αρχικα, μεχρι που η ενταση ανεβαινει και τα ντεσιμπελ πιανουν κοκκινο λιγο πριν την οριστικη ριξη.


Πιστευω οτι εχει να κανει με πολυ βασικους παραγοντες, οπως:

- Την ικανοτητα σου να συζητησεις και να μεταφερεις με επιχειρηματα τις ιδεες σου
- Την ευφραδεια ή τη δυσκολια να εκφραστει καποιος
- Την προσπαθεια που εισαι διατεθημενος να κανεις για να κατανοησεις αυτο που σου λεει ο συνομιλητης σου, ο οποιος μπορει να ειναι ειτε καλος ειτε κακος συνομιλητης ο ιδιος
- Το ποσο καλα χειριζεσαι το θυμο σου
- Την προθεση σου να επιμεινεις μεχρι τελους στη θεση σου ή αν νιωθεις πιο ανοιχτος σε νεες ιδεες που ενδεχομενως να καταρριψουν την αρχικη σου θεση
- Την πληρη, σφαιρικη ή μερικη γνωση επι του αντικειμενου συζητησης απο ολους τους συνομιλητες
- Την αναγκη να καταληξετε σε καποιο συμπερασμα ή τη γνωση οτι εξαρχης δε θα οδηγηθειτε σε μια απολυτη αληθεια
- Τη θεληση σου να επικρατησει οπωσδηποτε η δικη σου αποψη
- Το βαθμο αυτοπεποιθησης στο να δηλωσεις ανοιχτα την αποψη σου ακομα και αν ειναι μειοψηφικη ή αντικειται σε καλως ή κακως "παγειωμενες" θεωριες
- Το ποιος ειναι ο συνομιλητης σου -ειναι φιλος σου, τον εκτιμας, εχει εξαρχης την ευνοια σου ή ειναι καποιος που υποτιμας απο την εως τωρα σταση του και απο οσα εχει εκφρασει κατα καιρους?
- Το βαθμο που σε επηρεαζει προσωπικα το θεμα συζητησης
- Των ταμπου και των προσωπικων αντιληψεων σου
- Του χρονου και της ορεξης σου

...και μπορει να ειναι και αλλα τοσα που δε μου 'ρχονται.

Και ολα τα παραπανω ειναι δεδομενα που μεταβαλλονται αρδην και οσο εξελισσεται η κουβεντα ποτε δεν εισαι σιγουρος σε τι πλαισια θα κινηθει.

Εγω για παραδειγμα, ξερω οτι εχω την αδυναμια μετα απο καμποσους γυρους εξηγησεων, παρεξηγησεων και επεξηγησεων στο ιδιο ακριβως θεμα, που στο δικο μου μυαλο μοιαζει αυτονοητο, να χανω την υπομονη μου και, εφοσον η κατασταση συνεχιζεται στον ιδιο ρυθμο, στο τελος δεν εχει σημασια αν συμφωνησαμε ή οχι εγω θελω να σηκωθω να φυγω και να μη μου μιλανε για καμμια ωρα μεχρι να συνελθω!

Επισης, υπαρχουν οι εννοιες δογματισμος, διδακτισμος και υπεροψια, οι οποιες εμενα προσωπικα με τσιτωνουν παααααρα πολυ οταν βλεπω να κανουν την εμφανιση τους ακομα και σε συζητησεις περι μουσικης, ομαδας, για το πως ντυνεσαι, για το αν βαζεις κρεμμυδι στο σουβλακι και αλλα τετοια, ποσο μαλλον αν μιλας για θεματα οπως ο υπαρκτος σοσιαλισμος, αν υπαρχει θεος, γιατι εξαφανιστηκαν οι δεινοσαυροι, αν πιστευεις στα ουφο και αλλες παρομοιες βαριες φιλοσοφιες (βγαλμενες ομως απο τη ζωη).


Απο την αλλη βεβαια παραδεχομαι οτι εχω ακομα ενα μειονεκτ...γκουχ γκουχ εεε χαριτωμενο χαρακτηριστικο, να τσιγκλαω τον αλλο οταν εχω ορεξη και ξερω οτι εχει καποια αδυναμια σε ορισμενα θεματα...και το κανω απλα και μονο γιατι...εεε...γιατι εχω ορεξη!?! Ειμαι σπαστικια ωρες ωρες ναι. Αλλα δε το κραταω για πολυ και το παραδεχομαι μετα και ειναι κατι αθωο κυριε προεδρε!

Ενα ακομα χαρακτηριστικο μου, που εχω προσεξει οτι δεν το εχουν πολλοι, ειναι οτι προσπαθω να ανοιγω ενα θεμα συζητησης -απο το πιο σοβαρο ως το πιο ηλιθιο- μονο με ατομα που θεωρω οτι εχουν πραγματα να μου πουν, ειτε συμφωνουμε ειτε οχι, ενω αποφευγω οσο μπορω τις συζητησεις με αγνωστους, κυριως οταν ξερω οτι δεν εχω το χρονο και το χωρο να κανω μια ολοκληρωμενη συζητηση.

Μου κανει εντυπωση ποσο πολλοι ειναι αυτοι που ξεκινανε κουβεντες και τσακωμους με τον οποιοδηποτε και ομολογω οτι ειναι φορες που τους "ζηλευω" για την ικανοτητα τους να φευγουν σαν να μην εγινε τιποτα.

Γιατι εγω δεν ειμαι ετσι.
Εκτος απο τις φασεις μου που με πιανει και ειμαι γενικα αντικοινωνικη, ειναι και το οτι σκαλωνω ευκολα με οσα μου λεει καποιος, κυριως οταν διαφωνουμε, και επηρεαζομαι ευκολα απο μια συζητηση, ποσο μαλλον αν ειναι επιφανειακη, στα γρηγορα, με εναν ασχετο στο ταξι, στο μετρο ή στην ουρα της εφοριας.

Εκτος αν μου κανει κλικ ο τυπος, οποτε επιζητω και φχαριστιεμαι τη συνομιλια μαζι του, οπως ειναι η κουβεντα με εναν αστεγο σε ενα παγκακι, με εναν παππου ενα μεσημερι στο καφενειο του χωριου ή τον διπλανο μου στη σκηνη σε φεστιβαλ της Γερμανιας κλπ κλπ.

Αρα, και για να ολοκληρωσω επιτελους (αγαπημενη εκφραση σε πανελ συζητησεων στη τβ), μην ανησυχησεις αν πανω στη κουβεντα τυχει να ξεμαλλιαστουμε καμμια μερα...να ξερεις οτι το κανω γιατι σε εκτιμω βρε!

Τα λεμε...Ιδιαιτερως

Δουλειες αφορα το σημερινο θεμα (και οχι ο,τι κι αν φανταστηκες απο τον τιτλο...)


Το μαγαζι του παππου το καλοκαιρι και η συνεννοηση με τους τουριστες μαλλον δεν πιανεται, ενω μια ενημερωση στα μαγαζια της Πατησιων για χαρτζηλικι με φυλλαδια και ποδαροδρομο ηταν μουφα (δεν ειχα μαθει καλα τι επρεπε να τους πω και ενας καταστηματαρχης που τον πετυχα με νευρα με εβρισε και με πεταξε εξω)...
Μαλλον η εμπειρια ως γραμματεας σε φροντιστηριο ηταν αρκετα επιμορφωτικη οσον αφορα το τρεξιμο, οργανωση, μισθοδοσιες, αποδειξεις, συναλλαγες με τραπεζες, ελεγχους εφοριας, επικοινωνια με γονεις-μαθητες-καθηγητες, κομπινες, τραμπουκεμα σε οσους γονεις δεν ηταν συνεπεις στις πληρωμες, ετοιμασια καφε, καθαρισμος σκαλας και χαλιου απο τα σκατα του ηλιθιου σκυλου που τα εκανε αυτοκρατορικα στην εξωπορτα κλπ κλπ...αλλα παραλληλα με ολα αυτα+τις σπουδες, παντα φροντιζα να εχω και κανα ιδιαιτερο να παιζει.

Και με αυτο θα ασχοληθω σημερα: Τα ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ.


Με εμας των θετικων επιστημων ειναι και λιιιιγο πιο ευκολο να βρεις μαθητες που δε την παλευουν σε ενα τουλαχιστον απο τα μαθηματικοφυσικοχημικα μαθηματα.

Πριν καλα καλα αποκτησουν οι ιδιοι οι μαθητες προσωπικη αποψη για τα μαθηματα αυτα, εχουν ηδη προηγηθει η φημη - ο μυθος - οι θρυλοι για το ποσο ανυπερβλητα δυσκολα ειναι, οτι καταστρεφουν το μεσο ορο και των πιο ικανων μαθητων, οτι ειναι μυστηρια, ανεξηγητα, εξωγηινα μαθηματα που μπηκαν στο σχολικο προγραμμα χωρις κανείς να ξερει απο ποιόν, πού, πότε και γιατί, ενω ειναι ικανα να στοιχειωσουν τα ονειρα καθε επιδοξου αριστουχου και της μαμας του.

Καλα, για τους ηδη αδυναμους/αδιαφορους μαθητες ειναι στανταρ στο μυαλο τους οτι σε αυτα τα μαθηματα θα τα σκατωσουν, οπότε απο την αρχη δεν χαλανε και πολυ τη ζαχαρενια τους.

Και εμεις μεσα σε ολα αυτα αφουγκραζομαστε το φοβο τους, το κοκκινο τηλεφωνο αρχιζει να χτυπαει, αναβει ο προβολεας με το σημα της κουκουβαγιας στο συννεφιασμενο ουρανο, φοραμε τη στολη του εκπαιδευτικου-σωτηρα και παντα προθυμοι (με το αζημιωτο βεβαιως βεβαιως) ανταποκρινομαστε στο καλεσμα και τρεχουμε να μαζεψουμε τα συντριμια των πανικοβλητων γονιων και μαθητων που πηραν στα χερια τους τον ελεγχο του πρωτου τριμηνου/τετραμηνου (οι μαθητες φυσικα ειναι πανικοβλητοι περισσοτερο για την αντιδραση των γονιων τους παρα για τον ιδιο τον ελεγχο και το περιεχομενο του).


Σοβαρα τωρα, ειναι ενδιαφερουσα δουλιτσα και οπως ολες χρειαζεται χρονος να πιασεις το νοημα.

Προσωπικα περασα απο διαφορα σταδια και ακομα με βλεπω να συμπεριφερομαι διαφορετικα αναλογα την περιπτωση.
Οταν πρωτοξεκινησα πριν...μουμπλε μουμπλε...7 περιπου χρονια ημουν και πιο πιτσιρικι και πιο αγχωμενη κυριως για την αντιδραση των γονιων, για τις σημειωσεις και τις εξετασεις τους και ολα. Φυσικα ακομα το εχω ως ενα βαθμο αυτο το αγχος, αλλα με ενα διαφορετικο τροπο.

Περασα και απο τη φαση οτι ειναι γρηγορα ευκολα λεφτα στη φαση οτι εχω μπροστα μου εναν ανθρωπο στην εφηβεια που διαμορφωνεται με καθε ερεθισμα γυρω του και καλως ή κακως, οπως το σχολειο του, ετσι και εγω παιζω ενα ρολο σε ολο αυτο.

Και φυσικα το αποτελεσμα παντα ειναι ενας συνδυασμος της δικης μου δουλειας, προετοιμασιας, μεταδοτικοτητας και ορεξης, της αντιληψης και του βαθμου ωριμοτητας του καθε μαθητη ωστε να καταλαβει τί γινεται και γιατι, αλλα και της συμμετοχης των γονιων του, των απαιτησεων τους, των αντιληψεων που προβαλλουν πανω στο παιδι τους, της ενθαρρυνσης, της ελαστικοτητας ή αυστηροτητας τους και των προσδοκιων τους απο αυτο και απο μενα. (Δηλαδη μπραβο μου, οχι πραγματικα, τα λεω πολυ ωραια, μηπως να σκεφτω να αρχισω και τα φιλολογικα μαθηματα??).


Αυτο παντως που παντα με εντυπωσιαζε στα ιδιαιτερα μαθηματα ειναι οτι μπαινεις στα σπιτια και στις ζωες των οικογενειων.

Βλεπεις απο μεσα πώς ζουν, πώς λειτουργουν, στο σπιτι τους, με το ιδιο τους το παιδι, με ο,τι κουβαλανε και οι ιδιοι με τα προσωπικα τους προβληματα (τα οποια ειναι εντυπωσιακο ποσοι ανθρωποι ειναι προθυμοι να σου εξομολογηθουν), το παιδι ειναι κι αυτο στο χωρο του, ανοιγεται περισσοτερο και ενω ξερεις οτι ειναι επαγγελματικη η σχεση, εξελισσεται πολλες φορες και σε κατι αλλο, πιο προσωπικο.


Γενικα εχει την ιδιαιτεροτητα να το ζεις ολο αυτο διαφορετικα απο ο,τι θα το ζουσες σε εναν αμιγως εργασιακο χωρο οπως ενα γραφειο ή ενα φροντιστηριο.

Ετσι, ολο αυτο το διαστημα που μπαινοβγαινω στα σπιτια και τις ζωες τοσων ανθρωπων, δεν ειναι λιγα τα πραγματα που με εντυπωσιασαν, με ενοχλησαν, με χαροποιησαν, με εξοργησαν, με αφησαν αδιαφορη, με εξεπληξαν, με εκαναν να αναθεωρησω καποιες καταστασεις και ενω εχω επιγνωση της θεσης στην οποια βρισκομαι, εξακολουθουν να μου προκαλουν αναμεικτα συναισθηματα.

Αναφερομαι κυριως σε θεματα περι κοινωνικης, οικονομικης, ηθικης φυσης στα οποια ομολογω πως, αν και προσφερονται για πολλες συζητησεις/συγκρουσεις, δε ξερω αν θελω να επεκταθω περισσοτερο αυτη τη στιγμη μιας και μαλλον θα ξεφευγε σε εκταση το θεμα...ναι, κοινως θα το εκανα αλλα...χμμ δεν εχω πολλη ορεξη.

Το μονο που θα πω ειναι οτι ιδεολογικα δεν μπορω να υποστηριξω το θεσμο (πλεον) των ιδιαιτερων -κυριως σε μικρες ηλικιες- αλλα πρακτικα και με τις δεδομενες προσωπικες/κοινωνικες συνθηκες ειμαι υπερ στο να συνεχισω να τα κανω, αφενος για τα χρηματα αφετερου πλεον απο ενδιαφερον στο αντικειμενο.

Ναι, καλα διαβασες, διαφωνω με αυτο που κανω αλλα διαφωνω και στο να σταματησω να το κανω.


Οι λογοι πολλοι, θα μπορουσε να παρει ωρες συζητησης.

Πιστευω πως δεν ειναι τοσο μονοδιαστατο οσο φανταζει σε καποιον που, ως εξωτερικος παρατηρητης, μπορει ευκολα να το υποστηριξει ή να το απορριψει.

Για μενα παντως η ουσια συνοψιζεται στην αναγκη μου να μπορω παντα να προσαρμοζομαι στις εκαστοτε συνθηκες...ιδιως οταν προκειται για την προσαρμογη στην πραγματικοτητα μιας χωρας με ολα τα ιδιαιτερα χαρακτηριστικα που κουβαλαει...σκατα ιδεολογια θα μου πεις, γινεται να εισαι ιδεολογος και ταυτοχρονα πραγματιστης?
Ναι, γινεται...Ή οχι?

Ειδες που σου λεω, θελει αναλυση (και πολλες μπυρες) για να γινει παραγωγικη μια τετοια κουβεντα. Ενδιαφερον, δε λεω, αλλα οσο δελεαστικο κι αν ειναι, δεν ειμαι σιγουρη πού θα καταληξω αν αρχισω να γραφω εναν ατελειωτο μονολογο για αυτο, οπότε λεω προς το παρον να το αφησω ετσι ξεκρεμαστο.
Οποιος θελει περαιτερω αναλυσεις βαζει τις μπυρες και το κανονιζουμε :)
(παντως μια πρωτη αποπειρα να συζητησουμε γι'αυτο με μια φιλη σε παγκακι στα εξαρχεια με μπυρες και τους διπλα να καπνιζουν χαρουμενα πραγματα, ομολογω πως ηταν αρκετα ενδιαφερουσα...)


Αυτα τα σπουδαια ειχα να θιξω και για σημερα εν ολιγοις.

Λοιπον, οσοι τελειωνουν με το διαβασμα αυτου του ποστ μπορουν μετα να βγουν να παιξουν μπαλα και αν εχει κανείς αποριες για το κειμενο σηκωνει το χερι του και αμα εχω κεφι απανταω.
Ναι, η συγκεκριμενη διδακτικη μεθοδος ειναι ακομα υπο δοκιμην, αλλα ετσι κι αλλιως οι περισοοτεροι καθηγητες συνηθως αυτο κανουν στους εγκεφαλους των μαθητων τους: Πειραματα.


Τερμα το διαλειμμα, τα κεφαλια μεσα!

Αντε να δουμε...

Δεν εχω παραπονο...Ηταν ενα ομορφο καλοκαιρι. Για την ακριβεια ηταν ενα πολυ ομορφο καλοκαιρι. Πιο συγκεκριμενα ηταν ενα διαφορετικο καλοκαιρι. Για να ακριβολογω ηταν ενα ομορφα διαφορετικο καλοκαιρι (μπορω να συνεχισω για πολυ ακομα ετσι, αλλα νομιζω το επιασες το νοημα).
Και το νοημα ειναι οτι ηταν ενα ομορφο καλοκαιρι (loop).

Το καλοκαιρι λοιπον τυπικα τελειωσε. Άλλο, βεβαια, που η θερμοκρασια ακομα παραμενει σε υψηλα επιπεδα. Αναμενομενο.

Απλα σημερα επιασα τον εαυτο μου να σκεφτεται οτι ηταν αρκετο, νομιζω οτι το χορτασα, δε θελω αλλο καλοκαιρι...who's next? Φθινοπωρο? ΟΚ, μια χαρα.

Μου κανει εντυπωση που το βλεπω ετσι φετος, κυριως τωρα που ξερω οτι ξεκινανε πολλλλλες υποχρεωσεις και θα περασω απο ενα λουκι ΝΑ με το συμπαθειο, αλλα δε ξερω, κατι επαθα αυτη τη φορα και δεν με επιασε η καθιερωμενη καταθλιψαρα.

Καλα, ισως να ερθει αργοτερα, δε το αποκλειω καθολου, αλλα δηλαδη what the fuck ποσο σκατα μπορει να ειναι? Ενταξει και σκατα να ειναι και παλι δεν μου φαινεται τοσο σκατα τωρα. Που συνηθως τα σκατα στο κεφαλι μου ξεκινανε πριν τα σκατα κανουν την εμφανιση τους. Τι σκατα γραφω? Βγαινει νοημα?? Οπως και να 'χει εγω συνεχιζω. Τι ελεγα? Α ναι...

Το καλοκαιρι λοιπον. Το καλοκαιρακι εφυγε, αντε να μας ερθουν επιτελους και οι αλλες εποχες με τα καλα και τα χαζα τους. Μου φαινεται οτι αυτη ειναι μια απο τις σπανιες φορες που το timing στη ζωη μου ειναι μια χαρα και τωρα που θελω μια αλλαγη αυτη ερχεται απο μονη της.

Ορεξατη ξυπνησα σημερα. Και γενικα εχω ορεξη.
Ισως φταιει που απο κεκτημενη ταχυτητα δε μου φαινεται τοσο τραγικη η επιστροφη στην καθημερινοτητα. Και το λεω αυτο γιατι ειμαι απο τους λιγους που φετος επελεξαν (και δεν αναγκαστηκαν) να μεινουν στην Αθηνα για το μεγαλυτερο μερος του καλοκαιριου -πλην των 10ημερων διακοπων στη Μυτιληνη, που ομολογουμενως τα εσπασαν- ενω απο νωρις κουτσά στραβά ειχα και λιγη δουλιτσα, ετσι για να μπαινω σιγα σιγα στο κλιμα του χειμωνα.

Ναι, θα με ρωτησεις γιατι το εκανα αυτο, τι σόι μαζοχιστικες τασεις κουβαλαω και τετοια.
Θα σου απαντησω οτι φαινεται μεν κουλό, αλλα ετσι κι αλλιως το να κανω κουλά πραγματα και κυριως να τα φχαριστιεμαι ειναι πλεον μερος της ιδιοσυγκρασιας μου.
Και εσυ θα ξαναρωτησεις, γιατι να μην κανω τις κουλαμαρες μου σε κανα νησακι αντι να ψηνομαι στην Αθηνα σαν ζωον.
Και θα ανταπαντησω οτι στο νησακι μαζευονται ολοι οι κουλοί που συνηθως ειναι στουμπωμενοι στην Αθηνα, τοση κουλαμαρα πια ουτε εγω δεν την αντεχω συνεχεια, θελω κι εγω ενα διαλειμμα, συνεπως ετσι απολαμβανω απερισπαστη την προσωπικη μου κουλαμαρα απελευθερωμενη απο τους περιορισμους της ultimate συνολικης κουλαμαρας που επικρατει ολο το χρονο στην πολη.
Και θα ξαναρωτησεις εσυ τί κουλά ειναι αυτα που λεω.
Και θα απαντησω οτι κουλός εισαι και φαινεσαι.
Και καπως ετσι θα μπορουσε να συνεχιστει μια πολυ ενδιαφερουσα και παραγωγικη συζητηση/μονολογος στο κεφαλι μου.
Παλι ξεχασα τι ελεγα. Α ναι...(δις)

Well, αυτο που προσπαθω εδω και πολλη ωρα να πω ειναι οτι μου αρεσει που τελειωνει το καλοκαιρι. Αυτο. (Ναι θα μπορουσα να το γραψω απο την αρχη, μια απλη προταση, μια σειρουλα, περιεκτικη, λιτη και απεριττη, χωρις τα γυρω γυρω, φρουφρου και αρωματα, μα τί εχω παθει σημερα, εχω αρχισει να τρομαζω, πότε αρχισα τα σπιντακια και δε το θυμαμαι, αυτη η παρενθεση πότε θα κλεισει??).

Ελεγα οτι επιτελους τελειωνει το καλοκαιρι! Και καθολου δε με πειραζει. Ας ειναι και ο πιο δυσκολος χειμωνας ever δε με νοιαζει, εγω θελω να ρθει.
Ι'μ ρεαδυ. Bring it on bitch!

Με τη φόρα που εχω παρει λοιπον, καθολου δε μου κακοφαινεται η προοπτικη του ερχομου του χειμωνα.

Ισα ισα που εχω και πολλη διαθεση και ορεξη και καινουρια πραγματα ειναι ηδη στα σκαριά και εξελιξεις και αλλαγες και παλι εδω θα ειμαστε να γκρινιαξουμε οταν θα μας πιασουν οι νταουνιλες και τουμπαλιν και πανω και κατω και περα και δωθε και απ'ο,τι βλεπεις αυτη η προταση παλι αρχισε να καταρρεει οποτε λεω να το ληξω ΕΔΩ.

Η μπαλα στη σεντρα και φρρρρρρτ!

Ή μαλλον βzzzzzz γιατι το σημα κατατεθεν του MUNDIAL 2010 ειναι η βουβουζελα!

Ναι κοριτσι πραμα και καθομαι και βλεπω ποδοσφαιρο.
Και ναι μου αρεσει. Και οχι επειδη ειναι νοστιμουληδες οι ποδοσφαιριστες ενταξει???
(οχι οτι δεν ειναι, αλλα αυτο μου πηδαει τα επιχειρηματα).

Ουτε ξεκινησα να βλεπω οταν πηρε η Ελλαδα το Εuro το 2004. Και για να πω την αληθεια, ποτέ δεν καταλαβα πώς εγινε αυτο και ναι το παραδεχομαι, τοτε ΔΕΝ υποστηριζα την εθνικη Ελλαδος! Ναι το λεω και δε φοβαμαι τιποτα.......

................

(παυση)

...........

......ενταξει ειμαι ακομα σωα, δεν εισεβαλε καμμια μυστικη υπηρεσια παρακολουθησης αντιφρονουντων, ουτε μου αφησε απειλητικο μηνυμα κανενας χρυσαυγιτης, ουτε καιγεται κανενας σταυρος στην αυλη μου προς το παρον...

Τωρα πρεπει και να το εξηγησω αυτο ε?
Λοιπον ενταξει, θα κανω μια προσπαθεια.

Λογοι που δεν υποστηριζα την εθνικη Ελλαδος στο Εuro 2004
(και δε ντρεπομαι να το πω):

1. Δε θεωρουσα οτι ηταν ικανη ή αξιζε να το παρει.

Ολοι οι Ελληνες κωλοχαρηκαν απο την τεραστια επιτυχια της εθνικης, αλλα κανεις-σωφρων-δεν υποστηριξε οτι κερδισε επειδη ειχε την υπερομαδα, επειδη ηταν η καλυτερη, επειδη ειχε την ποιοτητα, επειδη ξεχωριζε απο θεμα ικανοτητων κ.τ.λ.
Ακομα και τα μεγαλα κεφαλια του χωρου-οσων βεβαια δε φουσκωσαν τα μυαλα ή δεν ειχαν αμεσο συμφερον απο το χωρο της ποδοσφαιρικης μπιζνας-το παραδεχονται.

Κερδισε για ενα σωρο αλλους λογους ομως, οπως η τυχη, η αθλια εμφανιση των αντιπαλων της, η αποτελεσματικη οπως αποδειχτηκε τακτικη φθορας και το αμυντικο στησιμο της ομαδας, η ιδεα οτι ηταν αουτσαιντερ και γι'αυτο το λογο ειχαν την καλυτερη ψυχολογια, αυτο που πολλοι αποδιδουν ως περισσοτερη "θεληση", η τυχη, η τυχη (το ειπα?), οι συγκυριες, ε και η τυχη.

Επαναλαμβανω: Δεν ειναι μονο δικα μου συμπερασματα αυτα (δεν το παιζω ξερολας αλλα αυτα που αναφερουν πολλοι τωρα ειδα και γω τοτε). Εκτος απο τους πολυ πωρωμενους ελληναραδες δε θα βρεις πολλους να σου πουν οτι αντικειμενικα εκεινη η εθνικη ηταν η τρελη ομαδαρα. Συγκριτικα με τον παλιο της εαυτο ναι ηταν καλυτερη, αλλα συγκριτικα με τη δυναμικη αλλων ομαδων, οχι δεν ισχυει αυτο.

Ολοι οσοι την υποστηριζαν ηθελαν να τη δουν να πηγαινει καλα (οπως κανουμε ολοι με τις ομαδες μας ανεξαρτητως δυναμικης), αλλα ποιος ηταν αυτος που πιστευε αληθεια οτι θα το σηκωσει?

2. Μου φαινοταν εντελως παραλογο ατομα που χρονια γνωριζαμε οτι ηταν μετριας ικανοτητας, τοτε να αντιμετωπιζονται ως παιχταραδες και αλλες υπερβολες, γιατι μαντεψε, απλα δεν ηταν.

Και αυτο αποδειχτηκε αφτερ το ποδοσφαιρικο θαυμα του 2004 που η πορεια της ιδιας ομαδας (με τους ιδιους παικτες, προπονητη, στησιμο, στηριξη απο ολους+φουσκωμενη αυτοπεποιθηση) στις μετεπειτα διοργανωσεις δεν ηταν ανταξια του τιτλου της ως πρωταθλητρια Ευρωπης (βλ. Κυπελλο Συνομοσπονδιων 2005, Μουντιαλ 2006, Εuro 2008, Mουντιαλ 2010).

Τι απεγινε τοτε η ποδοσφαιρικη υπερδυναμη?
Απλα δεν υπηρξε ποτε. Και δε το λεω χαιρεκακα (περιεργως), απλα ηταν η προφανης και καθολου απροσδοκητη εξελιξη.

3. Το ποδοσφαιρο που επαιζε τοτε η ελληνικη ομαδα απλα δε μου αρεσε.

Δε μου αρεσε καθολου ομως! Και το ξαναλεω, χωρις να θελω να το παιξω καμμια κολημενη με τη μπαλα ξερω γω, αλλα για τα δικα μου γουστα και δικαιωμα μου στη τελικη, δε θεωρουσα οτι εβλεπα ωραιο ποδοσφαιρο απο αυτη την ομαδα.

Ουτε θεωρουσα οτι πρεπει να εθελοτυφλω οπως κανανε οι περισσοτεροι και να την υποστηριζω σωνει και καλα επειδη ειναι ελληνικη.

Βεβαια θυμαμαι εντονα να με απογοητευουν και αλλες ομαδες που υποστηριζα, αλλα τι να γινει ετσι ειναι το ποδοσφαιρο.

Παντως το παιχνιδι της εθνικης δε θυμαμαι να το φχαριστηθηκα και ποτε ιδιαιτερα.

Μαλιστα ολοι ειχαν να λενε για το στησιμο (και μαλιστα με ψιλοειρωνικα σχολια απο το διεθνη τυπο-ζηλευαν θα μου πει καποιος επειδη πετυχε, anyway), για το αντιποδοσφαιρο της εθνικης και οτι «ο Ρεχάγκελ έβαλε μπροστά στην εστία και το πούλμαν που μετέφερε την ελληνική ομάδα» ή για την «αρχαιοελληνική τακτική 9+0+1».
Ε και κατα τη γνωμη ΜΟΥ ειχαν δικιο. Τοοοσο απλα.

4. Ποτε δεν υποστηριζα την ιδεα της "εθνικης" ομαδας.

Παντα μου την εδινε η ιδεα οτι ειναι εθνικη υποθεση, οτι εκπροσωπειται ενα εθνος (αναμεσα τους και εγω), οτι εχει πολιτικες επεκτασεις, οτι διακυβευεται το κυρος του εθνους απο εναν ποδοσφαιρικο αγωνα και αλλα τετοια μπαρμπουτσαλα .

Μια απλη νικη ξεχυλωνεται στα ορια του «εθνικου θριαμβου» με ολα τα επακολουθα, την πατριωτικη επαρση , τη δικαιωση και την επικρατηση του εθνους απεναντι στους υπολοιπους (ολα τα εχουμε δει, απο παρασημα απο τον Προεδρο της Δημοκρατιας, μεχρι ξυλο στους μεταναστες) και να μη μιλησω για την «εθνικη ηττα» καλυτερα...

Και ολα αυτα επειδη παιζουν μπαλα 11(+κατι ψιλα) βλαμμενοι που δε ξερουν τιποτα αλλο να κανουν στη ζωη τους απο το να κλωτσανε μια μπαλα και να διαφημιζουν σαμπουαν με αμοιβη κατι ψωροεκατομμυριακια -συνηθως μαυρα στο επιπεδο των συλλογων- και αυτοι ειναι που εκπροσωπουν εμενα...και πότε τους το ζητησα εγω και δε το θυμαμαι??

Ή μηπως κερδιζω εγω κατι οταν αυτοι τσεπωνουν τα λεφτουδακια και τη φημη, παραλληλα με ολους τους γυρω παραγοντες-επιχειρηματιες-δημοσιογραφους-και λοιπα λαμογια, εκτος βεβαια απο την πολυδιαφημισμενη «εθνικη υπερηφανια» που το χουν κανει καραμελα και πολυ μου ειναι? Και μετα μου κλαιγονται οταν τους κανεις κακη κριτικη, πφφφ μαλθακοι...

Μα καλα τοσο πολυ πια τα εχουμε σκατωσει πλεον στον πολιτικοκοινωνικο τομεα, στον πολιτισμο και τις επιστημες ως χωρα, που ψαχνουμε απεγνωσμενα τον εθνικο ηρωα που θα βαλει εστω μια κεφαλια, θα κατσει κατω απο την μπαρα ντοπαρισμενος, θα τραγουδισει ενα σαχλοτραγουδο με μινι πανακριβο φορεμα, για να μπορεσουμε να διαφημιστουμε στους "εξω" και να φουσκωσουμε και μεις επιτελους απο εθνικη περηφανια (ρητορικη ερωτηση)??

Γιατι με ολα αυτα, σου πετανε μεσα κι εναν εθνικο υμνο, μια σημαια, ενα εθνοσημο και τόλμα μετα εσυ να φερεις αντιρρηση και να μη πεσουν να σε πλακωσουν τα γνωστα κουρδισμενα φασιστακια. Και για να εξηγουμαστε, αυτο ακριβως ισχυει για ολες τις χωρες και επιχειρηματα του στυλ "γιατι, οι αλλοι ειναι καλυτεροι?" τα θεωρω βλακωδη.

Δε λεω, πλακα εχει να βλεπεις τους παικτες της χωρας σου να αναμετρουνται σε αγωνες, να μπλεκεις σε ολο αυτο το πανηγυρι, να τους κρινεις, να χαιρεσαι, να ψιλοτσακωνεσαι και ολο αυτο το πακετο, που στη τελικη για ποδοσφαιρικη αναμετρηση και συγκριση ικανοτητων με παικτες απο αλλες χωρες μιλαμε, αλλα μεχρι εκει.

Το γουσταρω γαμωτο το ποδοσφαιρο, μου αρεσει και η γκρινια και η μουρμουρα και οι ανατροπες του και οι βλαμμενοι οπαδοι του, αλλα δε γουσταρω να μου το πλασαρουν σαν κατι που θα με εξυψωσει εμενα και τους συμπατριωτες μου...

Πώς ρε φιλε εγινες ξαφνικα σουπερ γαμηστερος επειδη κερδισε η ομαδα σου, αφου κι εσυ στον καναπε του σπιτιου σου με το πιτογυρο στο χερι ησουν οπως ολοι μας, πότε ξαφνικα μου εγινες ελληναρας και γαμαω και δερνω (κυριως αλβανους γιατι γερμανους/αγγλους/γαλλους δε μας παιρνει)???

Αυτα τα ολιγα ειχα λοιπον να πω για τις ενδοξες εκεινες μερες πισω εις το σωτηριον ετος 2004.

Και στη τελικη εγω ημουν η χαμενη, αφου οι ομαδες που υποστηριζα πηραν τον πουλο απο αυτη την μετρια για μενα ομαδα της εθνικης Ελλαδος, ε καλα να παθουν κι αυτες ας μην μαλακιζονταν να μην επαιρνε αλλος το γαμημεν...ε το τιμημενο εννοω.

Παντα ετσι εβλεπα ποδοσφαιρο και ακομα ετσι το βλεπω, υποστηριζω καποιες ομαδες, για τους δικους μου λογους, ειτε ειναι σε εγχωριες ειτε σε διεθνεις διοργανωσεις, χαιρομαι οταν νικανε, μου τη σπαει οταν χανουν, με συναρπαζουν οι μικρες χαζες φασεις ακομα και οι γκρινιες, αλλα ολα αυτα για μενα κρατανε 90'+καθυστερησεις και αντε λιγο παραπανω αν τυχει να βρεθει καποιος που να θελει να συζητησουμε για τον αγωνα.

Διοτι ειναι και αυτο βλεπεις, καθοτι κοριτσακι, δε γεμιζω το ματι σε καποιους πολυξερους αντρες που εχουν αναγαγει το αθλημα σε επιστημη και μονο οι λιγοι και εκλεκτοι κατοχοι της "αληθειας και της γνωσης" μπορουν να συμμετεχουν. Δε μου καιγεται καρφι. Εξακολουθω να βλεπω τους αγωνες που θελω με παρεα, με τον πατερα μου και πολλες φορες μονη μου και πολυ το χαιρομαι!

Και ναι εχω παει στο γηπεδο, ξερω τι ειναι το οφσαιντ, βλεπω αν κανουν κοντρολ με το χερι και γενικα αν κανουν φαουλ, ξερω ποτε πρεπει να παρουν καρτα, ποτε κανει λαθος ο εποπτης, τους βασικους κανονισμους, γελαω με τα μαργαριταρια των σχολιαστων, βλεπω αγωνα ακομα κι αν εχει απεργια η ΕΣΗΕΑ (μη σου πω οτι μου αρεσει κιολας χωρις περιγραφη) και λοιπα και λοιπα...

Χμμ...
Ε δεν ηξερα οτι θα εχει τετοια εκταση και τετοια κατευθυνση το ποστ οταν ξεκιναγα και η αληθεια ειναι οτι αρχισα να γραφω με αφορμη το Παγκοσμιο Κυπελλο στη Ν.Αφρικη...πφφφ εμεις γι'αλλου κινησαμε και αλλου η μπαλα μας πηγε ...


Ναι το Μουντιαλ, λοιπον, ξεκινησε ψιλομουφα απο οσο ειδα, ειχε βεβαια το ενδιαφερον τί θα κανει η εθνικη, επεσε το καθιερωμενο κραξιμο, το πηραν πισω ως συνηθως οταν εφερε καλο αποτελεσμα με τη Νιγηρια, ειχε ενδιαφερον που επαιξαν επιτελους κι άλλα προσωπα (με αυτα εγινε και το θαυμα να βαλουν τα γκολ-viva σαλπι) ΑΛΛΑ η συνεχεια ηταν αυτη που εμενα κυριως με αποζημιωσε και με το παραπανω!

Ηδη ειμαστε στη φαση των ημιτελικων και, ω ναι, 2/4 των ομαδων που περασαν ειναι η Ολλανδια και η Γερμανια!! χεχεχ αγαπες!



Γαμωτο να μη παιζω στοιχημα...κατι θα βγαζαμε, αλλα μπα, τα αφηνω για τους αλλους αυτα. Καποτε σε ενα προπο ειχα πιασει 12αρι αλλα μουφα, ψιλοπραγματα εδωσε. Δεν ειμαι τετοιο μουτρο εγω...σουβλακι, μπυρα και μπαλα δωσε μου και ειμαι ετοιμη για τον αγωνιστικο χωρο (τον καναπε εννοω).

Λοιπον ωραια φαση αυτη και θεαμα εχει και καλες ομαδες και παρατραγουδα και αποκλεισμους, κλαματα και γκρινιες και ολα. Μια χαρα λεμε!

Τελος.

Το αγοροκοριτσο παει να φτιαξει μπουκλες τωρα και να κανει αποτριχωση για να νιωσει (τον πονο και) οτι ειναι γυναικα παλι...μη ξεχνιομαστε ε!
(αχ ο Sneijder...γρρρρρ :Ρ)

Αντε και εχει και αγωνα το βραδυ...

Hup Oranje!!!

Λιγο Πριν...Λιγο Μετα...

.


Ευτυχως που υπαρχουν και αυτες οι φασεις που λες οτι ναι, τωρα ειμαι καλα, τωρα ειμαι χαλαρος και ηρεμος, τωρα ΑΠΟΛΑΜΒΑΝΩ κατι και στα τσακιδια ολα τα μουντα και μιζερα ολοι οι βλαμμενοι και μουντρουχοι γυρω μου. Σας αφηνω για λιγο ολους και κανω focus αλλου. Μπορει να ειναι εν μεσω καταιγιδας και να ξερω οτι αυτα που αφηνω πισω μου τωρα θα με περιμενουν εκει στην ιδια θεση μετα, αλλα δε με νοιαζει καθολου, εγω αυτη τη στιγμη απλα ταξιδευω αλλου, σε αλλο κοσμο, σε αλλο γαλαξια...
Ειμαι στη κοσμαρα μου βρε αδερφε και πολυ το χαιρομαι!

Δε ξερω, παιζει ο προλογος απο πανω να ειναι λιγο παραπλανητικος και να δινω την εντυπωση οτι μιλαω για μεγαλες, σημαντικες στιγμες και για σπουδαια στιγμιοτυπα και προσδοκιες που γινονται μια φορα στο τοσο...οχι οχι παρεξηγησις!

Δε χρειαζεται κατι να διαφημιζεται με μεγαλα γραμματα, neon επιγραφες, φαμφαρες και τζιριμαντζαλα για να αξιζει. Καθε αλλο.

Ισα ισα, εγω αναφερομαι σε εκ διαμετρου αντιθετες καταστασεις. Στις στιγμες που περνανε απαρατηρητες γιατι ειναι αρκετα μικρες για να τις θεωρουμε αξιοπροσεκτες. Κακως ομως, γιατι ειναι αυτες που μας φτιαχνουν τη διαθεση οσο κι αν εμεις τις σνομπαρουμε και τις ξεχναμε.

Αδικια. Στη μπλε γωνιτσα του ρινγκ να καθεται η μικρουλα, χαμηλων τονων, μικροκαμωμενη αυτη στιγμη που παλευει με τις λιγες δυναμεις της να μας κανει χαρουμενους κι εμεις να την εχουμε γραμμενη και να υποστηριζουμε με κασκολ και σημαιες το φαβορι στην κοκκινη γωνια, τη μεγαλη βαρβατη ολο υποσχεσεις κοσμοϊστορικη στιγμη που περιμενουμε, αλλα παντα ερχεται με καθυστερηση, μας κοιτα με υπεροψια, μας λεει στα μουτρα οτι θα ερχεται αν και οποτε γουσταρει αυτη, μπορει και καθολου αν βαριεται, και εμεις παρολαυτα να την ονειρευομαστε και να κολαμε αφισες της στον τοιχο του δωματιου μας σαν ερωτευμενα κοριτσοπουλα με την ελπιδα μια μερα να μας καταδεχτει και να μας δωσει για λιγο σημασια. Και φυσικα σε εναν τετοιο αγωνα εντυπωσεων μεταξυ των δυο, ο μπλε τσιλιβιθρας ειναι καταδικασμενος να πεσει νοκ αουτ με ενα φου του κοκκινου σιφουνα.

Χμμμ με αυτη, λοιπον, τη γλαφυρη ομολογουμενως εικονα προσπαθω να περιγραψω τη διαφορα αναμεσα στις μικρες και τις μεγαλες στιγμες, στις προσδοκιες που εχουμε απο τη μια και απο την αλλη για να νιωσουμε καλα και τη σημασια που δινουμε στη καθεμια. Γιατι μου φαινεται οτι δεν ειναι λιγες οι φορες που υποτιμαμε την αξια των μικρων εν αναμονη της μεγαλης, απολυτης στιγμης ικανοποιησης οπως τη φανταζομαστε. Λαθος κανω?

Οπως και να χει, το παρον κειμενο αφιερωνεται στις μικρες απολαυσεις της καθημερινοτητας.
Μαλιστα προσπαθησα να τις κατηγοριοποιησω. Ειναι τα πραγματα που σε κανουν να νιωθεις ικανοποιηση λιγο πριν πραγματοποιηθουν, μιλαω για δευτερολεπτα πριν γινουν, οταν ξερεις οτι βρισκονται σε αποσταση αναπνοης και εχεις αυτη τη γλυκια προσμονη, σε αυτα που λες οτι "τωρα το κανω και ειμαι καλα γαμωτο, ειμαι ΚΑΛΑ" και σε αυτα που γινονται λιγο μετα οταν λες οτι τωρα ναι το εζησα κι αυτο και ειμαι φουλ ικανοποιημενος πλεον.


And now, Ladies and Gentlemen, let the show begin:

Ποσο απολαυστικη ειναι και ποσο μα ποσο τα σπαει η στιγμη...

...λιγο πριν...

1. ...αρχισω να καταβροχθιζω το παγωτο που εχω τιγκαρει μεχρι πανω στο χωνακι και το οποιο κατασκευαστικα φερνει περισσοτερο στο Πυργο της Πιζας. Το κανω συνεχεια και ειμαι σιγουρη οτι αν ρωτησω εναν αρχιτεκτονα, θα μου πει οτι ακομα κι αν δεν ελιωνε ειναι πρακτικα αδυνατο να ισορροπισει ολο αυτο το οικοδομημα για πολλη ωρα...κι ομως μετα απο απειρες δοκιμες πλεον, αν ξερεις να το φτιαχνεις ξερεις και να το τρως (πριν καταρρευσει τελειως)!
2. ...πατησω το play για να ακουσω το καινουριο δισκο που εβγαλε το αγαπημενο μου συγκροτημα. Ειναι λιγο η ανυπομονησια, λιγο η αγωνια αν θα με απογοητευσει ή αν θα με καθηλωσει και με το περασμα του χρονου θα εχω να λεω οτι το εζησα ακριβως τη στιγμη που βγηκε...ειναι λιγο απ'ολα. Αχ αληθεια μου αρεσει αυτη η στιγμη, λιγο πριν το play, λιγο πριν τις πρωτες νοτες και τις πρωτες εντυπωσεις, απο την εισαγωγη κιολας!
3. ...τελειωσει το βιβλιο που με ειχε απορροφησει για πολλες μερες και εχω την αγωνια να δω τι θα γινει στο τελος. Εκεινη ακριβως η στιγμη που εισαι λιγες μονο σελιδες πριν το τελος και που βλεπεις οτι το χοντρο μερος με τις πολλες σελιδες το εχεις τελειωσει, ειναι πια στην αριστερη πλευρα και δυσκολευεσαι μαλιστα και λιγο να το ισορροπησεις οταν διαβαζεις στο κρεβατι και το κρατας ορθιο. Οσο μου αρεσει αυτη η στιγμη λιγο πριν το τελος τοσο δεν μου αρεσει η στιγμη που τελειωνει...χμμ δε ξερω γιατι.
4. ...βαλω το τελευταιο κομματι στο παζλ. Κοιταω το κομματι που εχω στα χερια μου, κοιταω και την μοναδικη τρυπα που εχει μεινει για να συμπληρωθει η εικονα και δε μου παει η καρδια να το τοποθετησω. Επισης σημαντικη ειναι και η ανακουφιση που νιωθω οταν διαπιστωνω οτι ευτυχως υπαρχει μονο ενα κενο που λειπει να συμπληρωθει και δεν εχω χασει καποιο απο τα τοσα μικρουτσικα κομματια στη διαρκεια
5. ...ολοκληρωθει το download σε μια ταινια ή ο,τιδηποτε που θελω πολυ, εχω βαλει εδω και ωρες να κατεβαινει και τυχαινει να το ελεγχω εκει στο 99,9%, που σου λεει οτι απομενουν 32 sec ακομα, λιγο πριν πεταχτει το παραθυρακι κατω δεξια που λεει "download complete". Μου αρεσει οταν συμβαινει αυτο και σκαλωνω παντα να κοιταζω τα τελευταια λεπτα οταν τυχαινει.
6. ...το φιλι με καποιον που θελω πολυ. Ναι λιγο μελο και σιροπιαστο το παρον σχολιο, αλλα πως να το κανουμε, οσο σκληρες και αντρακια κι αν ειμαστε (!?), με το καρδιοχτυπι και τον ηλεκτρισμο σε κατι τετοιες στιγμες, δε μπορουμε, λιωνουμε κι εμεις τα αμοιρα κοριτσακια. Μιεχ. Ελα σεμνα. Παμε παρακατω (αχχχ).
7. ...φυγει το καραβι απο το λιμανι και καθομαι και παρακολουθω να φορτωνει αμαξια και φορτηγα απο το καταστρωμα ή πριν απογειωθει το αεροπλανο και κοιταζω απο το παραθυρο τα αλλα αεροπλανα οσο πηγαινει αργα ακομα, λιγο πριν γκαζωσει και κολησω στο καθισμα απο την ωθηση καθως απογειωνεται. Βεβαια αυτη ειναι μια στιγμη που απολαμβανω οταν ξερω οτι ξεκιναει το ταξιδι των διακοπων και οχι το ταξιδι της επιστροφης...οχι αυτο δε μου αρεσει...εκει ειμαι στεναχωρημενη σνιφ!
8. ...ανοιξω ενα κουτι. Ενα οτιναναι κουτι. Μου αρεσουν τα κουτια. Ενα κουτι με σοκολατακια, ενα κουτι με τον καινουριο ενισχυτη μου, ενα μικρο κουτι, ενα μεγαλο κουτι, ενα κουτι που ξερω ή ενα κουτι που δε ξερω τι εχει μεσα, δε με νοιαζει...μου αρεσει να ανοιγω ενα κουτι (ειμαι κουτη το ξερω). Ειναι φορες που αγοραζω κατι για μενα και ζηταω να μου το συσκευασουν (κατι σαν δωρακι απο μενα για μενα) για να παρω τη χαρα να το ανοιξω σπιτι μου. Οτιναναι.
   

...ακριβως την ωρα που...

1. ...ειμαι με παρεα, ξημερωματα καπου εξω και λιωνουμε με μπυρες, μουσικη και σοβαρες ή καμμενες συζητησεις. Αν εχει καλο καιρο εξω σε καποιο παγκακι ή και μεσα στο αμαξι αν κανει κωλοκαιρο δε με χαλαει.
2. ...οδηγαω με το αυτοκινητο, ειναι βραδυ αργα και ειναι αδειος ο δρομος. Ειναι απειρες οι φορες που το εχω κανει, βαζω δυνατα μουσικη και με χαλαρωνει κυριως οταν ειμαι αναστατωμενη. Ειναι φορες που παιρνω μια ευθεια στην εθνικη και απλα δε θελω να τελειωσει...να δω ποιος θα ερθει να με μαζεψει απο Βουλγαρια καμμια μερα...
3. ...ειμαι σε ενα ταξιδι σε μια πολη ή σε ενα φεστιβαλ στο εξωτερικο. Ακριβως η στιγμη που το συνειδητοποιω, που κοιταζω γυρω μου και ειναι ολα καινουρια, τα κτιρια, οι ανθρωποι, ακομα και ο ουρανος και ο αερας για καποιο λογο στο μυαλο μου φανταζουν διαφορετικα. Το λατρευω αυτο.
4. ...εχω λιωσει στο σπιτι και σκαει μηνυμα στο κινητο απο φιλαρακι με μια ενδιαφερουσα προταση ή απο τον ξαδερφο με μια απο τις συνηθισμενες καμμενιες του
5. ...εχω κακη διαθεση και βαζω μουσικη. Αμεσως τα βλεπω ολα αλλιως, παντα με ανεβαζει και απορω γιατι δε το εκανα τοση ωρα (γι'αυτο τωρα πια εστω και το ραδιο παιζει σχεδον ασταματητα 24/7 πρωι-βραδυ)
6. ...εχω περασει μερες κλεισουρας στο σπιτι και αποφασιζω να περπατησω μονη μου ετσι για βολτα στο δρομο κυριως στο κεντρο με ή χωρις mp3 στα αυτια (καλα ναι μαλακιες, φυσικα ΜΕ)
7. ειναι καλοκαιρι και αραζω στο μπαλκονι με ενα βιβλιο και παγωμενο τσαι με πολλα παγακια (το κλινκ κλινκ που κανουν τα παγακια ειναι ηδονηηη!!!) ή ειναι χειμωνας και αραζω στο σαλονι με ενα βιβλιο (again), ζεστο τσαι (this time) και μια κουβερτα μπροστα στο τζακι.
8. ...σκαω φουσκαλες απο εκεινο το πραγμα που τυλιγουν τα ευθραυστα μη σπασουν στη μεταφορα, κανω κουτακια με δεξι κλικ με το ποντικι στην οθονη, ξινω εκεινο το σκληρο απο μια παλια πληγη, ξινομαι γενικως και ολα αυτα τα ανουσια :P
9. ...εχω αφθονη μπυρα, ζεστη πιτσα, εναν αγωνα ποδοσφαιρου στη τβ και ενιοτε μαζι με ολα αυτα και καλη παρεα (αντε για τους μη-φαν του αθληματος συμβιβαζομαι με ταινια στο dvd αν δεν εχει σημαντικο αγωνα εκεινη τη μερα χεχ)
   

...λιγο μετα...

1. ...απο ενα ζεστο, αναζωογονητικο μπανιο οταν χωνομαι μεσα σε καθαρα και φρεσκοπλυμενα σεντονια. Μμμμ μυριζει μανουλα τχι!
2. ...το τελος μιας συναυλιας που ανυπομονουσα καιρο να παω. Ακομα και η αισθηση οτι παει, τελειωσε, ενω ευχομαι να κραταγε τοσο κι αλλο τοσο, κι ας εχω ηδη μεθυσει απο ικανοποιηση, ειναι αξεπεραστη.
3. ...απο τη δουλεια, απο μια απαιτητικη μερα με υποχρεωσεις ή μετα το τρεξιμο σε τραπεζες και δημοσιες υπηρεσιες. Νιωθω τεραστιο βαρος να φευγει οταν ξερω οτι τελειωσε αισιως και εγινε η δουλεια που ηθελα. Μια ανακουφιση, ενα ουφ τελειωσε η μαλακια!
4. ...την λυση μιας δυσκολης ασκησης σε ενα πολυ απαιτητικο θεμα. Ικανοποιηση και καμαρι να δεις η δικια σου...χεχε!
5. ...απο ενα ταξιδι, οταν ξανακοιταω τις φωτογραφιες και τα βιντεακια. Ξαναρχονται ολες οι στιγμες στο μυαλο μου, αυτες που δειχνει η φωτο και αλλες τοσες απο τα παρασκηνια την ωρα που τις τραβαγα, ειναι λες και τις ξαναζω
6. ...απο τη βροχη. Η μυρωδια. Μμμμ...

και μπαλαντερ

...ειναι φυσικα τα σουβλακια. Κολανε παντου. Πού να τα καταταξω? Η απολαυση ειναι το ιδιο μεγαλη τοσο λιγο πριν τη πρωτη μπουκια και κατα τη διαρκεια του μασουληματος οσο και λιγο μετα, ακομα κι αν εχεις γινει τουμπανο...τι να λεμε τωρα.


Αυτο λοιπον ηταν ενα tribute στις μικρες απολαυσεις (αν θυμηθω αλλες θα συμπληρωσω-καλοδεχουμενες και οι εξτρα προτασεις). Οι μικρες αλλα τοσο σπουδαιες στιγμες ευτυχιας που τις υποτιμαμε, ενω αξιζει να τους δινουμε την ιδια προσοχη και σημασια οσο και στις μεγαλες στιγμες που περιμενουμε να ερθουν. Μεχρι να γινει αυτο, καλο ειναι να βλεπουμε οτι τα μικρα ειναι αυτα που μας κρατανε σε μια ισορροπια και δεν εχουμε τρελαθει ακομα.

Σε αυτο το γυρο λοιπον, ολα τα φωτα ηταν στραμμενα στη μπλε ομαδα, τα χειροκροτηματα και οι επεφημιες της ανηκουν δικαιωματικα, ηταν η στιγμη δοξας της, σταματησαμε για λιγο να ασχολουμαστε μονο με τα μεγαλα, βαρυγδουπα ονειρα που υποσκιαζαν μεχρι τωρα τον αντιπαλο και η κοκκινη ομαδα λουφαξε για λιγο στη γωνιτσα της!

Καμπανακι και τελος του γυρου.

(Εεεε...παρολαυτα, για νικητη του αγωνα, εγω και παλι στο μεγαθηριο θα πονταρω παντως...)

Να σου πω τι σκεφτομαι?

.


...σκεφτομαι αν πρεπει να λεω τι σκεφτομαι.

Ποσοι αραγε ειναι αυτοι που εκφραζουν ανοιχτα τις σκεψεις τους χωρις φοβο και παθος?

Η δραση φερνει αντιδραση και ο λογος εχει παντα αντιλογο.
Τα ερεθισματα παρα πολλα: απο την πολιτικη, κοινωνικη κατασταση μεχρι τα επαγγελματικα, προσωπικα θεματα του καθενος.
Αυτη τη φορα δε θα φερω παραδειγματα. Σκεψου εσυ μια προταση, μια γνωμη, μια προσωπικη σου αποψη σχετικα με κατι που σε προβληματιζει ή σε επηρεαζει. Αυτο που εσυ πραγματικα σκεφτεσαι. Και πιθανως να μην εχεις και προβλημα να το εκφρασεις.
Αυτη την ιδια προταση που εχεις στο μυαλο σου θα την ελεγες αν ειχες μπροστα σου ενα φιλο σου, το εταιρον σου ημισυ, τους γονεις ή το αφεντικο σου? 'Η θα το σουλουπωνες καπως? Ή θα επελεγες να μην ανοιξεις καν τη κουβεντα?
Εξαρταται θα μου πεις. Αλλα ακομα κι αυτο δεν ειναι περιορισμος?

Προσωπικα, δεν ειναι κατι που νιωθω να με περιοριζει παντως.

Αναλογα με τις ορεξεις μου, με το ποιον εχω απεναντι μου, με το κατα ποσο με νοιαζει αν θα ενοχληθει ο αλλος απο τη γνωμη μου ή ακομα και για λογους στρατηγικης, κυριως σε επαγγελματικα θεματα, το να πω αυτο που σκεφτομαι ειναι κατι που σε τελικη αναλυση δε το σκεφτομαι και πολυ εκεινη την ωρα. Οπως μου βγει.

Μη τρομαζεις, δεν εχω σκοπο να ξεκινησω νυχτιατικα φιλοσοφικη αναλυση περι ειλικρινιας, θα μπορουσα να το κανω καποια αλλη στιγμη, αλλα ειλικρινα, τωρα βαριεμαι.

Ειναι που το απογευμα με ειχε πιασει μια γλυκια νοσταλγια και χαζευα φωτογραφιες απο διαφορα ταξιδια, ωσπου επεσα πανω στις φωτος που ειχα τραβηξει απο το περιφημο Speaker's Corner στο Λονδινο.

Μια Κυριακη πριν καποια χρονια ετυχε να περπαταω μονη μου στους δρομους του Λονδινου. Το φιλαρακι μου κατι ειχε παθει και ειχε πεσει ξερο, δεν ενιωθε καλα, αλλα μου ειπε να βγω εγω και οτι επρεπε οπωσδηποτε να κανω και μια βολτα απο τη βορειανατολικη πλευρα του Hyde Park.

Εκει, καθε Κυριακη, μαζευεται καθε καρυδιας καρυδι και λεει ο καθενας ο,τι του κατεβει. Πραγματικα, οποιοσδηποτε εχει κατι να πει πιανει μια γωνιτσα και αρχιζει να λεει, δε τον νοιαζει ποιος θα τον ακουσει, αν θα συμφωνησει ή θα διαφωνησει μαζι του, ενω οσοι ενδιαφερονται μαζευονται γυρω του και αρχιζουν τις συζητησεις, οι οποιες προφανως, πολυ συντομα, μετατρεπονται σε εντονους τσακωμους. Οπως και να χει, τρελοι ή θαρραλεοι, αρχιζουν και αραδιαζουν ο,τι κατεβαζει η κουτρα τους και ο,τι γινει!

Μιλαμε για χαμο, φωνες και πανικο!
Ηταν σκετη απολαυση!!

Και ιδου ενα Speaker's Corner tribute, ως οφειλω απο ευγνωμοσυνη και μονο για τις ομορφες αναμνησεις!


Ο συγκεκριμενος τυπος θυμαμαι ηταν λιγο αλαφιασμενος και οτιναναι, γενικα δεν ειχα πιασει το νοημα των οσων ελεγε, αλλα κρινοντας απο οσα του εσουρναν οι αποκατω, πρεπει να ειχε ενδιαφερον, τι να πω...


Παντως τα θρησκευτικα και πνευματικα ζητηματα ειχαν την τιμητικη τους.

Για παραδειγμα, οι δυο κυριοι παρακατω, που ο ενας ερμηνευε το λογο του θεου και ο διπλα, αυτος με το μαυρο μπερε και το υπουλο υφακι, εβαζε στη θεση του με τσιριχτες φωνες οποιονδηποτε ειχε αντιρρηση. Μιλαμε ειχε ενα στυλακι μουρλια!



Επισης ενδιαφερον ειχαν τα πηγαδακια με τους πιο κουλτουρε κυριους να μιλανε για τις πολιτικες εξελιξεις και για πιο φιλοσοφικα θεματα, ετσι για μια πιο διανοουμενιστικη νοτα




Αλλα, ομολογουμενως, η ατραξιον ηταν κυριως η παρακατω κυρια. Προκαλουσε τους πιο εντονους καυγαδες, ηταν πολυ τσαμπουκαλου (και δε της φαινεται ε?), υποστηριζε οτι οι ξενοι δεν εχουν θεση στην Αγγλια και οτι ο θεος της δινει δυναμη να λεει οσα λεει και δεν ακουει τιποτα και κανεναν! Α!


Ο αγαπημενος μου, παντως, ηταν αυτος ο κυριουλης! Καλε τι καλουλης που ηταν. Κατι βλακειες για τη ρωμαιοκαθολικη εκκλησια ελεγε μεν, αλλα ηταν τοσο γλυκουλης, με το κοστουμακι του, μιλαγε αργα και χαμηλοφωνα λες και ηταν σε διαλεξη σε αμφιθεατρο πανεπιστημιου. Βασικα μιλαγε πολυ σιγα, τοσο που δεν ακουγοταν...


...απο τις αγριοφωναρες του ακριβως απεναντι παππου με τις τιραντες και την τρανταχτη φωνη! Αυτος μιλαμε εδινε ρεστα. Ηταν τοσο παθιασμενος με τον καλο χριστουλη που κουναγε χερια, ποδια, εκανε γκριματσες, ταρακουνιοταν ολοκληρος και το καλυτερο ηταν που οταν τσακωνοταν με καποιους τους εριχνε καταρες οτι θα καουν στην κολαση και οτι η βασιλεια του θεου ειναι κοντα και αυτοι θα παρουν τα @@ του.......εεε κατι αντιστοιχο τελος παντων στα αγγλικα :p


Παραπερα, σε μια ακρουλα ηταν και αυτος ο κακομοιρης, που ειχε κατι σημαντικο να πει, αλλα μονο ενα κινεζακι καθησε να τον ακουσει...


...σε αντιθεση με τον διπλανο του που το παλευε, μιλαγε και φωναζε συνεχεια, αλλα δεν υπηρχε κανεις να του δωσει σημασια και μαλλον ηταν μες τα νευρα...


...γιατι ο τυπουλας πιο διπλα αν και καθοταν ετσι ακινητος για ωρες να αγναντευει το υπερπεραν χωρις να βγαζει τσιμουδια, παρολαυτα, ειχε τον προσωπικο του, απολυτα αφοσιωμενο ακροατη:


Μιλαμε για ανεπαναληπτες στιγμες!

Αχ και να γινοταν ενα τετοιο χαπενινγκ μια φορα στο τοσο και εδω, ωραια που θα 'ταν! χε!
.

Περπατωντας μια νυχτα στη πολη

.


Ξεκινησαμε απο το Μοναστηρακι, μια σταση για ρακομελα στο Θησειο και υστερα ανηφορισαμε στα στενα της Πλακας με προορισμο τα βραχακια στην Ακροπολη για μια χορταστικη τζουρα απο τα εκατομμυρια φωτακια της πολης αφ' υψηλου.
Κατηφοριζοντας και ενω η ωρα φαινεται να μην εχει πια σημασια, κι ας εχουν περασει μεσανυχτα, ο κοσμος γινεται ολο και πιο αραιος.
Με χαλαρο περπατημα και με μια ηθελημενη αγνοια κινδυνου, μια ασυνηθιστα μεθυστικη αισθηση περα απο τα ορια και τους περιορισμους που βαζει ο φοβος του απροοπτου, διασχισαμε την οδο Αθηνας, προσπερνωντας τη δυσοσμια της Βαρβακειου και συνειδητα αποφευγοντας τα στενα της Σωκρατους και των γυρω δρομων.
Συνηθισμενοι πια απο οσους μας πλησιαζαν να μας μιλησουν περασαμε αταραχοι απο την Ομονοια με κατευθυνση την Πατησιων. Η περιπλανηση συνεχιστηκε πολλη ωρα διαβαζοντας συνθηματα στους τοιχους, παρατηρωντας τους ανθρωπους, κοιταζοντας με δεος τα παλια εγκαταλελλειμενα κτηρια (παντα μου ξυπνανε μια ταση παιδικης αφελειας να θελω να πιστεψω οτι ειναι στοιχειωμενα), παρεα με τις αναλαφρες ή πιο σοβαρες συζητησεις, τις αναλυσεις και τις αμπελοφιλοσοφιες μας, τα γελια και τις στιγμες σιωπης.
Δε ξερω πώς τα καταφεραμε αλλα κανεις μας δεν ενιωσε κουραση, εξαλλου ξεραμε οτι οποιαδηποτε στιγμη, με μια απλη κινηση του χεριου θα σταματαγε ενα απο τα δεκαδες ταξι -αυτης της κιτρινης ανεξηγητης φυλης- που μας προσπερναγαν, αλλα η ιδεα οτι θα τελειωνε ετσι αποτομα η περιπλανηση με απωθουσε. Ετσι βρεθηκαμε στο τελος της Πατησιων και με την ιδια διαθεση ανηφορισαμε την Ηρακλειου...Ηταν προφανες πια οτι η περιπετεια δεν θα εληγε παρα μονο στην εξωπορτα του σπιτιου μας.

Ηταν κατι που δεν ειχα ξανακανει ποτε και το λατρεψα. Δε ξερω αν θα το ξανακανα αλλα τωρα το εζησα και σιγουρα μου αφησε μια γλυκια αναμνηση.

Το μυαλο μου ακομα μια φορα πλημμυρισε απο εικονες και σκεψεις.

Παντα μου αρεσαν οι νυχτερινες περιπλανησεις στο κεντρο. Νιωθω οτι αντικριζω το σκηνικο μιας πολης μεσα στη πολη. Μιας διαφορετικης πολης κρυμμενης μεσα στη πολη που ξερω και ζω. Λες και ειναι βγαλμενη απο αλλη εποχη, λες και εχει σταματησει ο χρονος.

Το βραδυ η Αθηνα μεταμορφωνεται, σχεδον πλησιαζει στην πολη που μου αρεσει πραγματικα να ζω, αν δεν ερχοταν το βαρβαρο φως της μερας να αποκαλυψει το σκληρο της προσωπο, να φανερωσει την ασχημια που εκρυβαν οι σκιες της νυχτας, να ξυπνησει τους ανθρωπους και τα κοιμισμενα συναισθηματα βιασυνης και αγωνιας, να θαφτει και η τελευταια αναμνηση ηρεμιας απο τη χτεσινοβραδινη ονειροποληση τους.

Η νυχτα δινει μια αποκοσμη ομορφια στην πολη. Οι σκιες αγκαλιαζουν οσους θελουν να κρυφτουν και ταυτοχρονα φανερωνουν μορφες που αγαπανε το σκοταδι.

Ειναι η σκοτεινη πλευρα της πολης. Ολα μοιαζουν πιο αληθινα. Τη μερα συνηθιζεις πολυ ευκολα να προσπερνας και να γυρνας το βλεμμα σε οσα σε ενοχλουν και σταματας να τα σκεφτεσαι.
Το βραδυ ομως ειναι εκει, μπροστα σου, εμφανιζονται οσα ειχες τη ψευδαισθηση οτι οσο τους γυρνας τη πλατη παυουν και να υπαρχουν, σε κοιταζουν στα ματια, αυτοι που ηξερες θολα οτι βρισκονται καπου εκει εξω, οι μεμονωμενες καταστασεις, οι ταραγμενες ψυχες, οι ατυχοι ανθρωποι, ενα αγορι που κραταει σταθερα τη συριγκα στο μπρατσο της κοπελας, οι αστεγοι που κοιμουνται στα σκαλια της εκκλησιας, οι πορνες στην ακρη του δρομου, οι ανθρωποι που βαδιζουν μονοι τους σε μια ευθεια με το βλεμμα καρφωμενο σε κατι απροσδιοριστο, παρεες συγκεντρωμενες σε μια πλατεια...

Αυτη τη φορα δεν ειναι "αυτοι" αναμεσα μας αλλα εισαι εσυ αναμεσα τους.

Το βραδυ η Αθηνα ειναι παραξενα ομορφη.
.

Οι δικες μας στιγμες

.


Καποτε μου εστειλες μηνυμα 3:30 το πρωι οτι εισαι στο δρομο για το αεροδρομιο. Εκλεισες εισιτηρια πριν μια ωρα, εισαι παλαβος και σου ειχε λειψει τοσο πολυ αυτο.

Αλλη φορα γυρναγαμε στους δρομους και οταν καθησαμε στην ιρλανδικη παμπ ολο πιναμε και γελαγαμε, πιναμε και μιλαγαμε, πιναμε και εκλαψα.

Με καποιον εχω περασει τις πιο ομορφες και τις πιο ασχημες στιγμες της ζωης μου, απλα μενοντας ο ενας στο πλάι του αλλου κι ας τον εχω αδικησει του χρωσταω πολλα.

Καποιος δειλα με πλησιαζει φανερωνοντας μου σκεψεις που μεχρι τωρα δεν μοιραζοταν με κανεναν, κι ας μιλαμε κι ας γελαμε κι ας ειμαστε τοσο καιρο μαζι.

Μια κοπελα φαινεται να ζει την πιο αξιοζηλευτη ζωη, την συνανταω σπανια, περνανε καποια λεπτα που μιλαμε τυπικα, σχεδον αβολα μα τελικα παντα μου ανοιγει την καρδια της... μετα απο λιγο μου μιλαει ανοιχτα για ολα οσα τη βασανιζουν και ξερουμε και οι δυο οτι ειναι σπανιο και ειλικρινες.

Αμετρητες ειναι οι φορες που μοιραστηκαμε ονειρα, ετσι δεν ειναι?

Ρε συ αυτες οι στιγμες για μενα ειναι μοναδικες.

Γιατι σκεψου...

Περναμε τοσες ωρες με τοσους ανθρωπους γυρω μας, επικοινωνουμε, συνεργαζομαστε, μιλαμε, γελαμε, μοιραζομαστε, ξοδευουμε μαζι τους το χρονο μας, καποιες φορες ευχαριστα, αλλες βαρετα και αλλες αδιαφορα, καποιους απο αυτους επιλεγουμε να τους ξαναδουμε ενω αλλους θελουμε να τους ξεχασουμε και αν τους συναντησουμε τυχαια στο δρομο προσποιουμαστε οτι δεν τους γνωριζουμε ή ανταλλασουμε μια τυπικη χαιρετουρα και ο καθενας συνεχιζει και παλι το δρομο του.

Παρατηρησε ολους αυτους γυρω σου. Εχεις προσεξει ποτε ποσο σημαντικο μας φαινεται το να δειχνουμε οτι τα καταφερνουμε ολα μονοι μας, οτι ειμαστε αυταρκεις, οτι χειριζομαστε ολομοναχοι και με ανεση καθε δυσκολια ακομα και αν μεσα μας εχουμε απεγνωσμενα αναγκη καποιον? Σκεψου ποσο ενοχοι νιωθουμε αν βρεθουμε σε στιγμη αδυναμιας και φανουμε αμηχανοι εστω και για ενα λεπτο.

Αλλα αληθεια...ολοι δεν κρυβουμε ενα σκελετο στη ντουλαπα μας?

Ποιος δεν εχει στιγμες αδυναμιας, στιγμες ανασφαλειας, στιγμες που θελει αλλα φοβαται να φανερωσει σκεψεις, ιδεες και ονειρα, στιγμες που νιωθει καλα αλλα ντρεπεται να το πει μηπως φανει αφελης, στιγμες που θελει απλα να σταματησει να νιωθει ευαλωτος και να απολαυσει πραγματικα την συντροφια αυτου που εχει διπλα του, στιγμες που θελει να νιωσει ζεστασια και ασφαλεια.

Γι'αυτο αγαπαω τοσο πολυ τις δικες μας στιγμες.

Ειναι τοσο σπανιο και πολυτιμο να μπορεις μπροστα σε καποιον να γκρεμιζεις που και που τον τοιχο που εχεις χτισει γυρω σου.
Αυτες οι στιγμες ειναι που σε δενουν μαζι του.
Ακομα κι αν ειναι σπανιες παραμενουν δυνατες.

Δεν ειναι μονο αυτα που θα πεις. Καθε φορα θα ειναι διαφορετικη η αιτια. Μπορει να ειναι μια μεγαλη χαρα ή μια μεγαλη λυπη. Δεν εχει σημασια.

Ειναι αυτη η στιγμη...που ξεγυμνωνεσαι, αλλα ταυτοχρονα νιωθεις ζεστασια.

Ναι λοιπον, να 'ρθεις να κανουμε μεταμεσονυχτιες βολτες με δυνατη μουσικη στο αμαξι και οπου μας βγαλει, να περπατησουμε μεσα στη νυχτα και να κανουμε τρελες ή να μεινουμε σπιτι, να βαλουμε αψεντι και να μιλαμε με τις ωρες κατω απο την κουβερτα μεχρι να ξημερωσει...

...γιατι ξερω οτι κι εσυ αγαπας οσο κι εγω τις μικρες μας στιγμες.

.

Μια πρωτη ξεναγηση

.

Η χωματερη που εχω στο μυαλο μου ειναι αυτο το αχανες μερος, με τα βουνα απο αχρηστα αντικειμενα, παλιατζουρες και υπολειμματα περασμενων εποχων...η αληθεια ειναι οτι δεν εχω δει ποτε μου ενα τετοιο μερος, δε ξερω καν αν υπαρχει ετσι οπως το φανταζομαι. Ομως στο μυαλο μου οσο ημουν πιτσιρικι ηταν ο παραδεισος!

Θα χανομουν με τις ωρες, θα ψαχουλευα μεσα στους σωρους και θα περιμενα να ανακαλυψω το θησαυρο μου. Κατι, οτιδηποτε που θα μου κεντριζε το ενδιαφερον, κατι που θα με εκανε να θελω να το παρω μαζι μου, να το ξεσκονισω, να το επεξεργαστω και να του δωσω παλι ζωη οπως παλια οταν ηταν στα χερια καποιου που το ειχε αναγκη. Και ετσι θα ξεκιναγε το παιχνιδι...

Η χωματερη μου ειναι ενα μερος με σκορπια, σκονισμενα αντικειμενα που δε φαινονται να εχουν αξια μεχρι να τα βρεις, τα ξεθαψεις και τα ξαναγυαλισεις. Ειναι γεματη απο πραγματα που παλιωσαν, που εσπασαν και δε γινοταν να ξανακολησουν ή που πεταξε καποιος γιατι ειχε την αναγκη να τα βγαλει μια και καλη απο τη ζωη του . Και αυτα καταληγουν εκει, μερικα θαμμενα, μερικα πανω πανω στην επιφανεια, καποια μπορει να λειτουργουν ακομα και αλλα ειναι αλλοιωμενα απο τον καιρο...μεχρι να βρεθει η στιγμη που καποιο πιτσιρικι θα τα ξεθαψει και θα θελει να παιξει μαζι τους.

Η χωματερη μου, λοιπον, ειναι αγαπημενο μερος. Κρυβει μυστικα και με περιμενει να την εξερευνησω. Θα τη γεμισω και με αλλες παλιατζουρες και οταν θα εχω διαθεση θα χαθω στα αδυτα της. Και ετσι αρχιζει το ταξιδι...

Τελικα, αν με ρωτησεις δε ξερω γιατι αποφασισα να αρχισω να γραφω εδω.
Παντα μου αρεσε να γραφω, αλλα πρωτη φορα αποτυπωνω τις σκεψεις μου σε μια οθονη. Καποιες φορες ντρεπομαι αλλα γενικα δε φοβαμαι τους ανθρωπους. Γελαω πολυ και με τη ψυχη μου, τα ελαττωματα μου τα λεω και οι περισσοτεροι νιωθουν ανετα μαζι μου απ'ο,τι λενε. Ολα καλα , αλλα ενα χαρακτηριστικο μου ειναι να μην ανοιγομαι ευκολα.

Δεν ειναι ανασφαλεια, δεν ειναι φοβος, ουτε εχω πληγωθει στο παρελθον. Ουτε προσποιουμαι για να κρυψω κατι. Αλλα ετσι ειναι. Πιο πολυ νιωθω τις σκεψεις μου ως ενα προσωπικο ταξιδι. Απο μικρη ενιωθα οτι δεν σκεφτομουν τα ιδια πραματα με τους φιλους μου, δεν ηθελα να κανω οσα εκαναν οι περισσοτεροι, στην αρχη με φοβιζε αλλα μετα μου αρεσε γιατι ηταν κατι δικο μου, ξεχωριστο.

Ομως ειναι και αυτες οι στιγμες που θα ηθελα να ξερω πως θα αντιδρουσε καποιος αν του ελεγα ανοιχτα οσα νιωθω, να μην κρυψω τιποτα, και τα καλα και τα κακα μου, και να δω αν ποτε με ειχε φανταστει ετσι. Εμμμ...ναι κι ομως εγω ειμαι βρε...σουρπράιζ!?

Τωρα, τουτο δω το πραμα ειναι κατι τελειως καινουριο για μενα. Παραδεχομαι οτι μου κεντριζει το ενδιαφερον. Αν και δε ξερω ακομα ποιο ειναι το νοημα να γραφεις προσωπικες σκεψεις καπου οπου εχουν προσβαση ολοι ακομα και αν δε σε ξερουν.
Τι να πω, καθε μερα κατι καινουριο.

...και ετσι μπηκε το πρωτο σκουπιδακι στην ολοκαινουρια καλογυαλισμενη χωματερη μου!

.