Οι δικες μας στιγμες

.


Καποτε μου εστειλες μηνυμα 3:30 το πρωι οτι εισαι στο δρομο για το αεροδρομιο. Εκλεισες εισιτηρια πριν μια ωρα, εισαι παλαβος και σου ειχε λειψει τοσο πολυ αυτο.

Αλλη φορα γυρναγαμε στους δρομους και οταν καθησαμε στην ιρλανδικη παμπ ολο πιναμε και γελαγαμε, πιναμε και μιλαγαμε, πιναμε και εκλαψα.

Με καποιον εχω περασει τις πιο ομορφες και τις πιο ασχημες στιγμες της ζωης μου, απλα μενοντας ο ενας στο πλάι του αλλου κι ας τον εχω αδικησει του χρωσταω πολλα.

Καποιος δειλα με πλησιαζει φανερωνοντας μου σκεψεις που μεχρι τωρα δεν μοιραζοταν με κανεναν, κι ας μιλαμε κι ας γελαμε κι ας ειμαστε τοσο καιρο μαζι.

Μια κοπελα φαινεται να ζει την πιο αξιοζηλευτη ζωη, την συνανταω σπανια, περνανε καποια λεπτα που μιλαμε τυπικα, σχεδον αβολα μα τελικα παντα μου ανοιγει την καρδια της... μετα απο λιγο μου μιλαει ανοιχτα για ολα οσα τη βασανιζουν και ξερουμε και οι δυο οτι ειναι σπανιο και ειλικρινες.

Αμετρητες ειναι οι φορες που μοιραστηκαμε ονειρα, ετσι δεν ειναι?

Ρε συ αυτες οι στιγμες για μενα ειναι μοναδικες.

Γιατι σκεψου...

Περναμε τοσες ωρες με τοσους ανθρωπους γυρω μας, επικοινωνουμε, συνεργαζομαστε, μιλαμε, γελαμε, μοιραζομαστε, ξοδευουμε μαζι τους το χρονο μας, καποιες φορες ευχαριστα, αλλες βαρετα και αλλες αδιαφορα, καποιους απο αυτους επιλεγουμε να τους ξαναδουμε ενω αλλους θελουμε να τους ξεχασουμε και αν τους συναντησουμε τυχαια στο δρομο προσποιουμαστε οτι δεν τους γνωριζουμε ή ανταλλασουμε μια τυπικη χαιρετουρα και ο καθενας συνεχιζει και παλι το δρομο του.

Παρατηρησε ολους αυτους γυρω σου. Εχεις προσεξει ποτε ποσο σημαντικο μας φαινεται το να δειχνουμε οτι τα καταφερνουμε ολα μονοι μας, οτι ειμαστε αυταρκεις, οτι χειριζομαστε ολομοναχοι και με ανεση καθε δυσκολια ακομα και αν μεσα μας εχουμε απεγνωσμενα αναγκη καποιον? Σκεψου ποσο ενοχοι νιωθουμε αν βρεθουμε σε στιγμη αδυναμιας και φανουμε αμηχανοι εστω και για ενα λεπτο.

Αλλα αληθεια...ολοι δεν κρυβουμε ενα σκελετο στη ντουλαπα μας?

Ποιος δεν εχει στιγμες αδυναμιας, στιγμες ανασφαλειας, στιγμες που θελει αλλα φοβαται να φανερωσει σκεψεις, ιδεες και ονειρα, στιγμες που νιωθει καλα αλλα ντρεπεται να το πει μηπως φανει αφελης, στιγμες που θελει απλα να σταματησει να νιωθει ευαλωτος και να απολαυσει πραγματικα την συντροφια αυτου που εχει διπλα του, στιγμες που θελει να νιωσει ζεστασια και ασφαλεια.

Γι'αυτο αγαπαω τοσο πολυ τις δικες μας στιγμες.

Ειναι τοσο σπανιο και πολυτιμο να μπορεις μπροστα σε καποιον να γκρεμιζεις που και που τον τοιχο που εχεις χτισει γυρω σου.
Αυτες οι στιγμες ειναι που σε δενουν μαζι του.
Ακομα κι αν ειναι σπανιες παραμενουν δυνατες.

Δεν ειναι μονο αυτα που θα πεις. Καθε φορα θα ειναι διαφορετικη η αιτια. Μπορει να ειναι μια μεγαλη χαρα ή μια μεγαλη λυπη. Δεν εχει σημασια.

Ειναι αυτη η στιγμη...που ξεγυμνωνεσαι, αλλα ταυτοχρονα νιωθεις ζεστασια.

Ναι λοιπον, να 'ρθεις να κανουμε μεταμεσονυχτιες βολτες με δυνατη μουσικη στο αμαξι και οπου μας βγαλει, να περπατησουμε μεσα στη νυχτα και να κανουμε τρελες ή να μεινουμε σπιτι, να βαλουμε αψεντι και να μιλαμε με τις ωρες κατω απο την κουβερτα μεχρι να ξημερωσει...

...γιατι ξερω οτι κι εσυ αγαπας οσο κι εγω τις μικρες μας στιγμες.

.