Να σου πω τι σκεφτομαι?

.


...σκεφτομαι αν πρεπει να λεω τι σκεφτομαι.

Ποσοι αραγε ειναι αυτοι που εκφραζουν ανοιχτα τις σκεψεις τους χωρις φοβο και παθος?

Η δραση φερνει αντιδραση και ο λογος εχει παντα αντιλογο.
Τα ερεθισματα παρα πολλα: απο την πολιτικη, κοινωνικη κατασταση μεχρι τα επαγγελματικα, προσωπικα θεματα του καθενος.
Αυτη τη φορα δε θα φερω παραδειγματα. Σκεψου εσυ μια προταση, μια γνωμη, μια προσωπικη σου αποψη σχετικα με κατι που σε προβληματιζει ή σε επηρεαζει. Αυτο που εσυ πραγματικα σκεφτεσαι. Και πιθανως να μην εχεις και προβλημα να το εκφρασεις.
Αυτη την ιδια προταση που εχεις στο μυαλο σου θα την ελεγες αν ειχες μπροστα σου ενα φιλο σου, το εταιρον σου ημισυ, τους γονεις ή το αφεντικο σου? 'Η θα το σουλουπωνες καπως? Ή θα επελεγες να μην ανοιξεις καν τη κουβεντα?
Εξαρταται θα μου πεις. Αλλα ακομα κι αυτο δεν ειναι περιορισμος?

Προσωπικα, δεν ειναι κατι που νιωθω να με περιοριζει παντως.

Αναλογα με τις ορεξεις μου, με το ποιον εχω απεναντι μου, με το κατα ποσο με νοιαζει αν θα ενοχληθει ο αλλος απο τη γνωμη μου ή ακομα και για λογους στρατηγικης, κυριως σε επαγγελματικα θεματα, το να πω αυτο που σκεφτομαι ειναι κατι που σε τελικη αναλυση δε το σκεφτομαι και πολυ εκεινη την ωρα. Οπως μου βγει.

Μη τρομαζεις, δεν εχω σκοπο να ξεκινησω νυχτιατικα φιλοσοφικη αναλυση περι ειλικρινιας, θα μπορουσα να το κανω καποια αλλη στιγμη, αλλα ειλικρινα, τωρα βαριεμαι.

Ειναι που το απογευμα με ειχε πιασει μια γλυκια νοσταλγια και χαζευα φωτογραφιες απο διαφορα ταξιδια, ωσπου επεσα πανω στις φωτος που ειχα τραβηξει απο το περιφημο Speaker's Corner στο Λονδινο.

Μια Κυριακη πριν καποια χρονια ετυχε να περπαταω μονη μου στους δρομους του Λονδινου. Το φιλαρακι μου κατι ειχε παθει και ειχε πεσει ξερο, δεν ενιωθε καλα, αλλα μου ειπε να βγω εγω και οτι επρεπε οπωσδηποτε να κανω και μια βολτα απο τη βορειανατολικη πλευρα του Hyde Park.

Εκει, καθε Κυριακη, μαζευεται καθε καρυδιας καρυδι και λεει ο καθενας ο,τι του κατεβει. Πραγματικα, οποιοσδηποτε εχει κατι να πει πιανει μια γωνιτσα και αρχιζει να λεει, δε τον νοιαζει ποιος θα τον ακουσει, αν θα συμφωνησει ή θα διαφωνησει μαζι του, ενω οσοι ενδιαφερονται μαζευονται γυρω του και αρχιζουν τις συζητησεις, οι οποιες προφανως, πολυ συντομα, μετατρεπονται σε εντονους τσακωμους. Οπως και να χει, τρελοι ή θαρραλεοι, αρχιζουν και αραδιαζουν ο,τι κατεβαζει η κουτρα τους και ο,τι γινει!

Μιλαμε για χαμο, φωνες και πανικο!
Ηταν σκετη απολαυση!!

Και ιδου ενα Speaker's Corner tribute, ως οφειλω απο ευγνωμοσυνη και μονο για τις ομορφες αναμνησεις!


Ο συγκεκριμενος τυπος θυμαμαι ηταν λιγο αλαφιασμενος και οτιναναι, γενικα δεν ειχα πιασει το νοημα των οσων ελεγε, αλλα κρινοντας απο οσα του εσουρναν οι αποκατω, πρεπει να ειχε ενδιαφερον, τι να πω...


Παντως τα θρησκευτικα και πνευματικα ζητηματα ειχαν την τιμητικη τους.

Για παραδειγμα, οι δυο κυριοι παρακατω, που ο ενας ερμηνευε το λογο του θεου και ο διπλα, αυτος με το μαυρο μπερε και το υπουλο υφακι, εβαζε στη θεση του με τσιριχτες φωνες οποιονδηποτε ειχε αντιρρηση. Μιλαμε ειχε ενα στυλακι μουρλια!



Επισης ενδιαφερον ειχαν τα πηγαδακια με τους πιο κουλτουρε κυριους να μιλανε για τις πολιτικες εξελιξεις και για πιο φιλοσοφικα θεματα, ετσι για μια πιο διανοουμενιστικη νοτα




Αλλα, ομολογουμενως, η ατραξιον ηταν κυριως η παρακατω κυρια. Προκαλουσε τους πιο εντονους καυγαδες, ηταν πολυ τσαμπουκαλου (και δε της φαινεται ε?), υποστηριζε οτι οι ξενοι δεν εχουν θεση στην Αγγλια και οτι ο θεος της δινει δυναμη να λεει οσα λεει και δεν ακουει τιποτα και κανεναν! Α!


Ο αγαπημενος μου, παντως, ηταν αυτος ο κυριουλης! Καλε τι καλουλης που ηταν. Κατι βλακειες για τη ρωμαιοκαθολικη εκκλησια ελεγε μεν, αλλα ηταν τοσο γλυκουλης, με το κοστουμακι του, μιλαγε αργα και χαμηλοφωνα λες και ηταν σε διαλεξη σε αμφιθεατρο πανεπιστημιου. Βασικα μιλαγε πολυ σιγα, τοσο που δεν ακουγοταν...


...απο τις αγριοφωναρες του ακριβως απεναντι παππου με τις τιραντες και την τρανταχτη φωνη! Αυτος μιλαμε εδινε ρεστα. Ηταν τοσο παθιασμενος με τον καλο χριστουλη που κουναγε χερια, ποδια, εκανε γκριματσες, ταρακουνιοταν ολοκληρος και το καλυτερο ηταν που οταν τσακωνοταν με καποιους τους εριχνε καταρες οτι θα καουν στην κολαση και οτι η βασιλεια του θεου ειναι κοντα και αυτοι θα παρουν τα @@ του.......εεε κατι αντιστοιχο τελος παντων στα αγγλικα :p


Παραπερα, σε μια ακρουλα ηταν και αυτος ο κακομοιρης, που ειχε κατι σημαντικο να πει, αλλα μονο ενα κινεζακι καθησε να τον ακουσει...


...σε αντιθεση με τον διπλανο του που το παλευε, μιλαγε και φωναζε συνεχεια, αλλα δεν υπηρχε κανεις να του δωσει σημασια και μαλλον ηταν μες τα νευρα...


...γιατι ο τυπουλας πιο διπλα αν και καθοταν ετσι ακινητος για ωρες να αγναντευει το υπερπεραν χωρις να βγαζει τσιμουδια, παρολαυτα, ειχε τον προσωπικο του, απολυτα αφοσιωμενο ακροατη:


Μιλαμε για ανεπαναληπτες στιγμες!

Αχ και να γινοταν ενα τετοιο χαπενινγκ μια φορα στο τοσο και εδω, ωραια που θα 'ταν! χε!
.