Αντε παλι.
Ξαφνικα μου δημιουργηθηκε η αναγκη για ακατασχετη φλυαρια και πώς να αντισταθω?
Και αφου δεν εχω αυτη τη στιγμη καποιον μπροστα μου να τον πρηξω, ειπα να ξεσπασω για ακομα μια φορα πανω σου φανταστικε μου αναγνωστη.
Γενικα, ειναι φορες που νιωθω μια διψα για κουβεντα, κυριως πανω σε θεματα και ερωτηματα γενικοτερου περιεχομενου που το πιθανοτερο ειναι να παραμεινουν αναπαντητα, αλλα εκεινη τη στιγμη μοιαζουν απιστευτα ζουμερα.
Και φυσικα αποκτουν μεγαλυτερο ενδιαφερον οταν χωνονται αποψεις και αλλων συνομιλητων, που ο καθενας τους εκπεμπει στο δικο του μηκος κυματος.
Ειναι ολο αυτο που ακολουθει οταν ξεκινας απο μια μικρουλα απορια, κατι απλο και αθωο, οπότε ο αλλος αρχιζει να αναλυει ενα σωρο πραματα τα οποια βλεπει απο τη δικη του οπτικη γωνια, προσθετει και λιγη σαλτσα απο τις προσωπικες του εμπειριες για να μην μενει μονο στη θεωρια, προσπαθει να δωσει εξτρα εγκυροτητα απο πηγες και βιβλια που εχει διαβασει, χωνονται και ασχετες αποριες με αφορμη κατι που ειπε καποιος αλλος, η κουβεντα ακολουθει 500 διαφορετικα μονοπατια, σπανια καταληγει καπου και στο τελος συνεχιζει να πλαναται η αισθηση οτι ωραια ηταν, αναζωογονητικη η κουβεντα, κρατησε και τοσες ωρες...αλλα απο πού ξεκινησε??
Ενα απο τα αγαπημενα μου σημεια ειναι οταν απο την μια καποιος προσπαθει, ηθελημενα ή αθελα του, να γκρεμισει καποια αυθεντια ή μια παγιωμενη θεωρια και απο την αλλη καποιος θερμος υποστηρικτης της "τα παιρνει" και αρχιζει μαχη.
Τι ειδους μαχη ομως?
Εδω ειναι που, για μενα, ερχεται η ΚΡΙΣΙΜΗ στιγμη.
Η καθοριστικη στιγμη που κανει την εμφανιση της σχεδον παντα σε καθε αντιπαραθεση και θα κρινει αν η κουβεντα θα εξελιχτει ομαλα, σε νορμαλ πλαισια, με καποια μεν ενταση ή αν θα ακολουθησει Βατερλω και θα παει ο καθενας σπιτι του με μαυρισμενο ματι.
Ειναι ο τροπος που θα το χειριστεις οταν νιωσεις οτι ο συνομιλητης σου σου πεταει το γαντι.
Και εκει ακριβως, ενας ουδετερος παρατηρητης αποκτα εξτρα ενδιαφερον, καθεται αναπαυτικα, αναβει τσιγαρο και περιμενει ανυπομονα αντιδρασεις.
Διοτι αυτες οι συζητησεις εχουν την αξιοσημειωτη ιδιαιτεροτητα να τις παιρνει καποιος (σε μικροτερο ή μεγαλυτερο βαθμο ο καθενας) προσωπικα οσο κι αν θεωρουνται γενικες.
Δυσκολα θα αντιμαχησεις με εντονο τροπο, τοσο ωστε να χαθει η μπαλα, επι ενος προσωπικου θεματος του αλλου που αφορα τη ζωη και τις επιλογες του π.χ. γκομενικα, δουλεια κτλ (εκτος αν ειναι η μαμα σου ή η σπαστικια γκομενα), αλλα ειναι πολυ συνηθισμενο να πιανεσαι μαλλι με μαλλι με καποιον π.χ. για την πολιτικη, τη σταση ή την ιδεολογια σου επι ενος συγκεκριμενου θεματος.
Και το αστειο ειναι οτι ειναι αρκετες οι συζητησεις που εξαρχης ψιλιαζεσαι οτι ειναι υπουλες, που ξεκινανε "πολιτισμενα", με ηπιο τονο αρχικα, μεχρι που η ενταση ανεβαινει και τα ντεσιμπελ πιανουν κοκκινο λιγο πριν την οριστικη ριξη.
Πιστευω οτι εχει να κανει με πολυ βασικους παραγοντες, οπως:
- Την ικανοτητα σου να συζητησεις και να μεταφερεις με επιχειρηματα τις ιδεες σου
- Την ευφραδεια ή τη δυσκολια να εκφραστει καποιος
- Την προσπαθεια που εισαι διατεθημενος να κανεις για να κατανοησεις αυτο που σου λεει ο συνομιλητης σου, ο οποιος μπορει να ειναι ειτε καλος ειτε κακος συνομιλητης ο ιδιος
- Το ποσο καλα χειριζεσαι το θυμο σου
- Την προθεση σου να επιμεινεις μεχρι τελους στη θεση σου ή αν νιωθεις πιο ανοιχτος σε νεες ιδεες που ενδεχομενως να καταρριψουν την αρχικη σου θεση
- Την πληρη, σφαιρικη ή μερικη γνωση επι του αντικειμενου συζητησης απο ολους τους συνομιλητες
- Την αναγκη να καταληξετε σε καποιο συμπερασμα ή τη γνωση οτι εξαρχης δε θα οδηγηθειτε σε μια απολυτη αληθεια
- Τη θεληση σου να επικρατησει οπωσδηποτε η δικη σου αποψη
- Το βαθμο αυτοπεποιθησης στο να δηλωσεις ανοιχτα την αποψη σου ακομα και αν ειναι μειοψηφικη ή αντικειται σε καλως ή κακως "παγειωμενες" θεωριες
- Το ποιος ειναι ο συνομιλητης σου -ειναι φιλος σου, τον εκτιμας, εχει εξαρχης την ευνοια σου ή ειναι καποιος που υποτιμας απο την εως τωρα σταση του και απο οσα εχει εκφρασει κατα καιρους?
- Το βαθμο που σε επηρεαζει προσωπικα το θεμα συζητησης
- Των ταμπου και των προσωπικων αντιληψεων σου
- Του χρονου και της ορεξης σου
...και μπορει να ειναι και αλλα τοσα που δε μου 'ρχονται.
Και ολα τα παραπανω ειναι δεδομενα που μεταβαλλονται αρδην και οσο εξελισσεται η κουβεντα ποτε δεν εισαι σιγουρος σε τι πλαισια θα κινηθει.
Εγω για παραδειγμα, ξερω οτι εχω την αδυναμια μετα απο καμποσους γυρους εξηγησεων, παρεξηγησεων και επεξηγησεων στο ιδιο ακριβως θεμα, που στο δικο μου μυαλο μοιαζει αυτονοητο, να χανω την υπομονη μου και, εφοσον η κατασταση συνεχιζεται στον ιδιο ρυθμο, στο τελος δεν εχει σημασια αν συμφωνησαμε ή οχι εγω θελω να σηκωθω να φυγω και να μη μου μιλανε για καμμια ωρα μεχρι να συνελθω!
Επισης, υπαρχουν οι εννοιες δογματισμος, διδακτισμος και υπεροψια, οι οποιες εμενα προσωπικα με τσιτωνουν παααααρα πολυ οταν βλεπω να κανουν την εμφανιση τους ακομα και σε συζητησεις περι μουσικης, ομαδας, για το πως ντυνεσαι, για το αν βαζεις κρεμμυδι στο σουβλακι και αλλα τετοια, ποσο μαλλον αν μιλας για θεματα οπως ο υπαρκτος σοσιαλισμος, αν υπαρχει θεος, γιατι εξαφανιστηκαν οι δεινοσαυροι, αν πιστευεις στα ουφο και αλλες παρομοιες βαριες φιλοσοφιες (βγαλμενες ομως απο τη ζωη).
Απο την αλλη βεβαια παραδεχομαι οτι εχω ακομα ενα μειονεκτ...γκουχ γκουχ εεε χαριτωμενο χαρακτηριστικο, να τσιγκλαω τον αλλο οταν εχω ορεξη και ξερω οτι εχει καποια αδυναμια σε ορισμενα θεματα...και το κανω απλα και μονο γιατι...εεε...γιατι εχω ορεξη!?! Ειμαι σπαστικια ωρες ωρες ναι. Αλλα δε το κραταω για πολυ και το παραδεχομαι μετα και ειναι κατι αθωο κυριε προεδρε!
Ενα ακομα χαρακτηριστικο μου, που εχω προσεξει οτι δεν το εχουν πολλοι, ειναι οτι προσπαθω να ανοιγω ενα θεμα συζητησης -απο το πιο σοβαρο ως το πιο ηλιθιο- μονο με ατομα που θεωρω οτι εχουν πραγματα να μου πουν, ειτε συμφωνουμε ειτε οχι, ενω αποφευγω οσο μπορω τις συζητησεις με αγνωστους, κυριως οταν ξερω οτι δεν εχω το χρονο και το χωρο να κανω μια ολοκληρωμενη συζητηση.
Μου κανει εντυπωση ποσο πολλοι ειναι αυτοι που ξεκινανε κουβεντες και τσακωμους με τον οποιοδηποτε και ομολογω οτι ειναι φορες που τους "ζηλευω" για την ικανοτητα τους να φευγουν σαν να μην εγινε τιποτα.
Γιατι εγω δεν ειμαι ετσι.
Εκτος απο τις φασεις μου που με πιανει και ειμαι γενικα αντικοινωνικη, ειναι και το οτι σκαλωνω ευκολα με οσα μου λεει καποιος, κυριως οταν διαφωνουμε, και επηρεαζομαι ευκολα απο μια συζητηση, ποσο μαλλον αν ειναι επιφανειακη, στα γρηγορα, με εναν ασχετο στο ταξι, στο μετρο ή στην ουρα της εφοριας.
Εκτος αν μου κανει κλικ ο τυπος, οποτε επιζητω και φχαριστιεμαι τη συνομιλια μαζι του, οπως ειναι η κουβεντα με εναν αστεγο σε ενα παγκακι, με εναν παππου ενα μεσημερι στο καφενειο του χωριου ή τον διπλανο μου στη σκηνη σε φεστιβαλ της Γερμανιας κλπ κλπ.
Αρα, και για να ολοκληρωσω επιτελους (αγαπημενη εκφραση σε πανελ συζητησεων στη τβ), μην ανησυχησεις αν πανω στη κουβεντα τυχει να ξεμαλλιαστουμε καμμια μερα...να ξερεις οτι το κανω γιατι σε εκτιμω βρε!
